รักษาผู้สูงศักดิ์

รักษาผู้สูงศักดิ์

ภายในตำหนักฮองเฮาอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานสมุนไพรอันหอมกรุ่น กลิ่นนั้นแม้จะชวนให้รู้สึกสงบแต่หากสังเกตให้ดีจะพบว่ามันอบอวลจนเกินพอดี ภายในห้องบรรทมเงียบสงัดเมื่อฮูหยินเฒ่าและนางกำนัลทั้งหลายถูกเชิญให้ออกไปจึงทำให้เหลือเพียงจ้าวหว่านชิงกับซูเจิ้นอวี๋

“หม่อมฉันจะเริ่มการรักษาแล้วเพคะ”

เสียงเรียบสงบของจ้าวหว่านชิงดังขึ้นพลางยกมือขึ้นแสร้งจับชีพจรของซูเจิ้นอวี๋ ทว่าดวงตาของนางกลับเหลือบมองหน้าต่างระบบที่กำลังทำการวิเคราะห์อาการป่วยอยู่เบื้องหน้า

[กำลังตรวจวิเคราะห์….]

[ตรวจพบสารพิษในร่างกายปริมาณมาก ต้องการเจาะเลือดเพิ่มเพื่อวิเคราะห์สารพิษ......]

เมื่ออ่านข้อความจากหน้าต่างของระบบใบหน้าของจ้าวหว่านชิงพลันฉายแววลังเลอย่างชัดเจนเพราะนางรู้ดีดีว่าเลือดของเชื้อพระวงศ์มีค่ามากเพียงใด หากทำให้พระวรกายต้องบาดเจ็บโดยไร้เหตุผล อาจกลายเป็นความผิดร้ายแรงถึงขั้นถูกประหารชีวิต

ซูเจิ้นอวี๋ที่นอนอยู่บนเตียงพลันเห็นร่องรอยกังวลบนใบหน้าของจ้าวหว่านชิง ความกลัวจึงผุดขึ้นในใจทันทีก่อนเสียงแผ่วสั่นเครือจะถูกเอ่ยออกมา

“หว่านชิง...เหตุใดเจ้าจึงมีสีหน้ากังวลเช่นนั้น อาการของข้าหนักหนาสาหัสถึงเพียงนั้นหรือ...”

จ้าวหว่านชิงสบสายตาอันเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ แล้วสูดลมหายใจลึก ตัดสินใจพูดอย่างไม่ปิดบัง

“หม่อมฉันขอทูลตามตรง ตอนนี้พระวรกายของพระองค์มีพิษชนิดหนึ่งแทรกซึมอยู่ หากอยากรักษาให้ได้ผล หม่อมฉันจำเป็นต้องใช้โลหิตของพระองค์เพื่อตรวจสอบและทำยาถอนพิษเพคะ”

คำพูดนั้นทำให้แววตาของซูเจิ้นอวี๋เปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความตกใจ นัยน์ตาคู่สวยฉายชัดถึงความลังเลและระแวงอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้าต้องการ...โลหิตของข้าอย่างนั้นหรือ”

ทว่าจ้าวหว่านชิงยังคงทำท่าทีสงบนิ่งไม่คิดแก้ต่างหรือบ่ายเบี่ยง แววตาหนักแน่นพลางเอ่ยเสียงเรียบ

“เพคะ หากมิได้โลหิตหม่อมฉันก็ไม่อาจรักษาพระองค์ได้”

ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่นาน ซูเจิ้นอวี๋เม้มริมฝีปากแน่นความลังเลฉายบนสีหน้าแต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้าด้วยความจำนนต่อสถานการณ์

เมื่อเห็นเช่นนั้นจ้าวหว่านชิงจึงหันไปยังโต๊ะกลางห้อง หญิงสาวแสร้งทำทีค้นหาของจากถุงผ้าก่อนจะแอบเรียกแท่นหยกวิเคราะห์หยดโลหิตออกมาจากแหวนมิติ แท่นหยกขาวขุ่นสะท้อนแสงริบหรี่ดูเย็นเยียบราวกับเก็บงำความลับไว้ภายใน

“โปรดหยดโลหิตลงบนแท่นหยกนี้เพคะ” นางกล่าวพลางยื่นแท่นหยกไปตรงหน้า

ซูเจิ้นอวี๋แม้ในแววตายังคงมีความสงสัยและระแวง แต่ก็ไม่อาจหาหนทางอื่น นางกัดปลายนิ้วของตนให้เลือดหยดลงบนแท่นหยกสีขาวนวลอย่างจำใจ

[กำลังตรวจวิเคราะห์….]

ในขณะที่ระบบเริ่มทำการวิเคราะห์จ้าวหว่านชิงก็แสร้งนำแท่นหยกกลับไปวางบนโต๊ะกลางห้อง แล้วหยิบสมุนไพรหลายชนิดออกมาราวกับกำลังตรวจสอบพิษอย่างจริงจัง

ด้านซูเจิ้นอวี๋เมื่อเห็นการกระทำทุกขั้นตอนก็ยันกายลุกขึ้นนั่ง สายตาไม่ละไปจากจ้าวหว่านชิงแม้เพียงชั่วครู่ แม้จะเต็มใจยอมให้อีกฝ่ายรักษาแต่ในใจยังไม่คลายความระแวง

[ผลการวิเคราะห์เลือด ]

สารพิษที่ตรวจพบ : พิษสะสมจากกำยานสมุนไพรผสมกับยาบำรุงครรภ์

รายละเอียด : กำยานสมุนไพร (ไม่มีอันตราย)

ยาบำรุงช่วยการตั้งครรภ์ (ไม่มีอันตราย)

เมื่อทั้งสองชนิดใช้ร่วมกัน → เกิดปฏิกิริยาสังเคราะห์ก่อให้เกิดพิษ

ระยะพิษ : ขั้นสะสมรุนแรง

หากมิได้รับการรักษา → มีโอกาสทำให้เส้นลมปราณเสื่อมสลาย จนถึงแก่ชีวิต

จ้าวหว่านชิงมองข้อความบนหน้าต่างระบบด้วยแววตาสงบนิ่ง ครั้นเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้วจึงค่อยหันกายกลับไปยังผู้ป่วยที่นั่งอยู่บนเตียง เตรียมจะเอ่ยถ้อยคำสำคัญที่อีกฝ่ายจำเป็นต้องได้ยิน...

“หม่อมฉันได้ตรวจสอบแล้วเพคะ...พิษในพระวรกายของพระองค์ มิใช่พิษร้ายที่มีผู้ใดเจตนาลอบสังหาร หากแต่เกิดจากกำยานสมุนไพรที่เผาภายในตำหนักและยาบำรุงช่วยการตั้งครรภ์ที่พระองค์เสวยอยู่”

ซูเจิ้นอวี๋เบิกตากว้างสีหน้าฉายชัดถึงความไม่เชื่อ

“เจ้าว่าอย่างไร...กำยานกับยาบำรุงของข้าอย่างนั้นหรือ”

จ้าวหว่านชิงพยักหน้าช้า ๆ ก่อนเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น

“เพคะ เดิมทีสมุนไพรทั้งสองชนิดมิได้มีอันตราย แต่หากใช้ร่วมกันกลับก่อให้เกิดพิษเร้นรัง ยิ่งสะสมในร่างกายนานย่อมกัดกร่อนจนถึงแก่ชีวิตได้ หม่อมฉันเกรงว่า...อาการที่พระองค์อ่อนแรงลงทุกวัน ล้วนเป็นผลจากพิษนี้เพคะ”

ความเงียบปกคลุมภายในห้องบรรทมซูเจิ้นอวี๋กำมือแน่น นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ฟัง

จ้าวหว่านชิงสบตานางตรง ๆ พลางเอ่ยเสียงเรียบแต่จริงจัง

“หากพระองค์ยังคงใช้กำยานและดื่มยาบำรุงดังเดิม ภายในไม่กี่เดือนพิษจะกำเริบร้ายแรงจนไม่อาจเยียวยาได้”

“ละ...แล้วหากข้าดื่มแค่เพียงยาบำรุงอย่างเดียวได้หรือไม่”

“พระองค์ต้องงดสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดโดยทันทีเพคะ”

คำตอบที่ได้รับทำให้ใบหน้าของซูเจิ้นอวี๋ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเศร้าสลด ดวงตาที่เคยเปล่งประกายเจือแววหม่นหมอง มือบางของนางยกขึ้นลูบหน้าท้องของตนอย่างแผ่วเบาราวกับจะปลอบประโลมความว่างเปล่าที่อยู่ภายใน ในใจลึก ๆ กำลังถูกฉีกขาดด้วยความผิดหวังหากนางไม่ดื่มยาบำรุงเหล่านั้นด้วยร่างกายที่อ่อนแอตามกำเนิดก็คงไม่มีทางได้มีบุตรเป็นของตนเอง

ข้าเป็นถึงฮองเฮากลับอ้างว้างไร้ทายาท เป็นเช่นนี้แล้วตัวข้าจะยืนหยัดได้อย่างไรในวังหลวงที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีแบบนี้…

[ตรวจวิเคราะห์เสร็จสิ้น.....]

[ระบบกำลังส่งใบสั่งยาไปให้ท่านกรุณารอสักครู่....]

ด้านจ้าวหว่านชิงที่กำลังแสร้งเขียนเทียบยาอยู่นั้น พลันเหลือบสายตาเห็นท่าทีกังวลของผู้ป่วยที่นอนอยู่บนเตียงก็เข้าใจในทันที ภายในวังหลังนั้นสิ่งที่สตรีทุกคนกังวลมากที่สุดคือเรื่องทายาท ซูเจิ้นอวี๋เป็นผู้มีตำแหน่งสูงสุดในวังหลังแต่กลับยังไม่มีบุตรแน่นอนว่าความกดดันย่อมถาโถมมาหานางมากกว่าผู้ใด

ยามนี้เมื่อรู้แล้วว่ายาบำรุงคือสาเหตุของพิษ นั่นหมายความว่านางไม่อาจดื่มสิ่งนั้นได้อีกต่อไป... เส้นทางสู่ความหวังที่จะมีบุตรก็พลันถูกปิดตายลงอย่างโหดร้าย จ้าวหว่านชิงกำหัวพู่กันแน่นขึ้นเล็กน้อย แม้นางจะไม่เอ่ยสิ่งใดแต่ภายในใจก็อดสงสารสตรีตรงหน้าไม่ได้เลย...

“ระบบไม่มียาบำรุงตัวไหนที่สามารถช่วยให้ร่างกายของฮองเฮามีบุตรได้โดยที่ไม่กระทบการรักษาบ้างหรือ” จ้าวหว่านชิงพึมพำเสียงเบากับระบบเพราะเกิดความสงสารในโชคชะตาของคนตรงหน้า

ติ้ง!

[กำลังทำการตรวจสอบ.... ]

ติ้ง!

ยาบำรุงช่วยการตั้งครรภ์ [ล้ำค่า]

สรรพคุณหลัก : ปรับสมดุลลมมดลูก

เสริมสร้างความแข็งแรงของเส้นชีพจรเลือด

เพิ่มอัตราการตั้งครรภ์ให้สำเร็จ 100%

[ราคา 10,000 ค่าประสบการณ์]

โครตแพง!

จ้าวหว่านชิงตะโกนประท้วงในใจทว่าเมื่อหันไปเห็นใบหน้าสิ้นหวังของฮองเฮาก็ถอนหายใจออกมา ก่อนนิ้วเรียวจะกดเลือก “สั่งซื้อ” ไม่นานขวดยาขนาดเล็กพร้อมใบสั่งยาก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของหญิงสาว

“นี่เป็นเทียบยารักษาเพคะ....ส่วนยาขวดนี้เป็นยาบำรุงช่วยการตั้งครรภ์ที่ไม่ก่อให้เกิดอันตรายใด ๆ หม่อมฉันขอมอบถวายแด่ฮองเฮาเพคะ”

ซูเจิ้นอวี๋ที่ได้ยินว่าอีกฝ่ายมอบยาบำรุงที่ช่วยการตั้งครรภ์ให้ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนจากสิ้นหวังเป็นมีความหวังทันที มือบางยื่นออกไปรับเทียบยาและขวดยาขนาดเล็กมาไว้ในมือด้วยรอยยิ้ม

“หว่านชิง...ขอบคุณเจ้า...”

“หม่อมฉันเพียงทำตามหน้าที่ของหมอเท่านั้นเพคะ”

จ้าวหว่านชิงเอ่ยตอบไปด้วยรอยยิ้มพลางคิดในใจว่าสตรีที่อยู่ในวังหลังล้วนแต่แช่งชิงและอิจฉา อย่างน้อยซูเจิ้นอวี๋ก็ถือว่าเป็นน้องสาวของบิดาเจ้าของร่างการที่นางช่วยเหลือก็นับว่าตอบแทนบุญคุณที่นางยืมร่างของหลานสาวที่ตายไปแล้วของพวกเขามา

“จริงสิ...เหตุใดไม่พาซูเหยาบุตรสาวของเจ้ามาด้วยเล่า.”

“ตอนนี้นางอยู่กับบิดาของนางเพคะ..”

“บิดา? ....ข้านึกว่าเจ้าเลี้ยงลูกคนเดียวเสียอีก...เช่นนั้นเจ้าคงรีบกลับไปหาสามีและลูกที่หมู่บ้านใช่หรือไม่”

“สามีของหม่อมฉันอยู่ที่เมืองหลวงเพคะ...”

และหลังจากนั้นจ้าวหว่านชิงก็เล่าเรื่องราวของตนเองให้สตรีตรงหน้ารับรู้ นางเล่าถึงการจากลากับบุตรสาวโดยไม่เต็มใจ เล่าถึงอนาคตที่นางตั้งใจจะหย่าสามีและเปิดโรงหมอรวมถึงการซื้อจวนเล็ก ๆ อยู่กับบุตรสาว

“หว่านชิงข้าไม่ได้อยากตัดความหวังเจ้าเพียงแต่.....หากสามีของเจ้าไม่ยอมยกซูเหยาให้เจ้าเล่าจะทำเช่นไร เพราะหากว่ากันตามจริงแล้วเจ้ากับเด็กคนนั้นไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันเลยสักนิด”

จ้าวหว่านชิงที่ได้ยินเช่นนั้นไม่ได้แสดงสีหน้ากังวลแต่อย่างใด ความจริงแล้วตลอดการเดินทางนางคิดถึงเรื่องนี้มาโดยตลอดและแน่นอนว่านางได้วางแผนการทุกอย่างไว้หมดแล้ว...

“เขาจะต้องยกซูเหยาให้หม่อมฉันแน่นอนเพคะ.....”