ชาติกำเนิดของบิดา

ชาติกำเนิดของบิดา

ภายในห้องโถงใหญ่ของตระกูลซูบรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดกระทบกรอบหน้าต่างไม้เก่า จ้าวหว่านชิงนั่งประสานมือกับถ้วยน้ำชาที่วางอยู่ตรงหน้าส่วนกู้ฮ่าวเทียนนั่งฝั่งตรงข้ามเงียบงันไม่เอ่ยวาจาสักคำ

ดวงตากลมโตของหว่านชิงแอบเหลือบมองบุรุษผู้สง่างามตรงหน้า ริมฝีปากบางของเขาเม้มแน่น ราวกับเก็บบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ภายในไม่อาจระบายออกมาได้ ท่าทางเคร่งเครียดเช่นนั้นยิ่งทำให้นางเกิดความกังวลแต่เพราะไม่แน่ใจจึงเลือกจะเงียบไว้เช่นกัน

จนกระทั่งความอึดอัดในอกเริ่มทนไม่ไหว จ้าวหว่านชิงจึงวางถ้วยน้ำชาลงแล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจน

“ข้าทำอะไรให้ท่านไม่พอใจหรือเปล่าเจ้าคะ?”

เสียงนางคล้ายหยดน้ำที่ตกลงกลางบึงนิ่ง กู้ฮ่าวเทียนเงยหน้าขึ้นทันทีนัยน์ตาคมสั่นไหวเล็กน้อย เขารีบส่ายศีรษะพร้อมตอบเสียงทุ้มหนักแน่น

“ไม่มีทางที่ข้าจะกล้าไม่พอใจเจ้า หว่านชิง”

คำตอบนั้นยิ่งทำให้หญิงสาวฉงนใจยิ่งขึ้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดตั้งแต่เช้าท่านถึงเอาแต่เงียบไม่พูดกับข้าเลย ตอนแรกข้าคิดว่าจะปล่อยผ่านไป แต่เมื่อมันล่วงเลยมาครึ่งวันข้าว่าไม่อาจปล่อยไว้ได้แล้ว….คุณชายกู้ท่านโกรธอะไรข้ากันแน่?”

กู้ฮ่าวเทียนกำมือแน่นตัดสินใจจะเอ่ยความจริงออกไป ความจริงที่ว่าเขาไม่ได้โกรธนางแต่เพียงพยายามหักห้ามหัวใจไม่ให้ล้ำเส้นต่อสตรีที่มีสามีและบุตรแล้วเท่านั้น กระนั้นคำสารภาพยังไม่ทันได้หลุดจากปากเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

ตึก ตึก ตึก

นายท่านผู้เฒ่าซูย่างกายเข้ามาด้วยท่าทางสุขุมรังสีอำนาจจากวัยชราที่ผ่านร้อนหนาวมายาวนานแผ่ซ่านทั่วห้อง ชายชราก้าวไปนั่งประจำที่เก้าอี้ไม้แกะสลักตรงหัวโต๊ะ สายตาขุ่นลึกทอดมองหญิงสาวก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วช้า

“เจ้าคงสงสัยใช่หรือไม่...ว่าตระกูลซูกับบิดาของเจ้ามีความสัมพันธ์กันเช่นไร”

แม้ความจริงจ้าวหว่านชิงมิได้อยากรู้เพราะนางเป็นเพียงวิญญาณจากต่างภพที่มาอาศัยร่างนี้เท่านั้น แต่ด้วยมารยาทจึงพยักหน้าตอบเบา ๆ

“บิดาของเจ้า…เขาเป็นบุตรบุญธรรมของข้า เขามีพรสวรรค์ด้านการแพทย์เกินใครจนได้เป็นหัวหน้าหมอหลวง แต่เพราะเหตุบางประการเขาจึงเลือกออกจากตระกูลซู...” เสียงสั่นเครือขาดห้วงไปครู่หนึ่งแววตาของชายชราเต็มไปด้วยความคิดถึงและโศกเศร้าเมื่อย้อนนึกถึงอดีตที่ไม่อาจหวนคืน

“หลายปีมานี้ข้าตามหาเขาไม่หยุดไม่คิดเลยว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้..ไม่คิดว่าเขา...จากไปแล้ว...”

จ้าวหว่านชิงนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ นางไม่รู้สึกถึงความผูกพันอะไรนัก เพราะบิดาที่แท้จริงของร่างนี้จากไปก่อนที่นางจะเข้ามาอยู่แล้ว สำหรับนางเขาเป็นเพียงบุคคลที่รู้จักผ่านความทรงจำของผู้อื่นเท่านั้น

“ก่อนจากไป...เขาไม่ทรมานใช่หรือไม่” ชายชราพลางเอ่ยถามเสียงสั่น

“ท่านพ่อจากไปอย่างสงบ ไม่ได้เจ็บปวดเจ้าค่ะ” จ้าวหว่านชิงเอ่ยตอบน้ำเสียงอ่อนโยน

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว...”

ความเงียบปกคลุมอีกครั้งจ้าวหว่านชิงแอบเหลือบมองกู้ฮ่าวเทียนที่นั่งอยู่ตรงข้ามนางพบว่าเขายังคงใช้ดวงตาคู่นั้นจ้องมองนางไม่วางตา เพียงแต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยลึกซึ้งจนทำให้นางหัวใจสั่นไหว

“จริงสิหนิงเอ๋อร์....ด้วยความสามารถเช่นเจ้าหากต้องการข้าสามารถส่งเจ้าเข้าสู่วังเป็นหมอหลวงได้” ชายชราเอ่ยออกมาราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้

จ้าวหว่านชิงยกยิ้มบางส่ายศีรษะ “ขออภัยเจ้าค่ะ...ข้าตั้งใจไว้แล้วว่าจะเปิดโรงหมอในเมืองหลวง ข้าอยากรักษาชาวบ้านผู้ยากไร้มากกว่าจะเข้าไปในวังหลวงที่ไม่ได้ขาดแคลนหมอ”

ผู้เฒ่าซูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าว “บิดาของเจ้าเคยเปิดโรงหมอมาก่อนเช่นกัน แต่เมื่อเขาเข้าวัง ตรงนั้นก็ถูกปล่อยร้างมานาน...เช่นนั้นก็ยกที่นั่นให้เจ้าเถิด”

จ้าวหว่านชิงเบิกตากว้างด้วยความปลื้มใจ รีบลุกขึ้นโค้งคำนับ “ขอบคุณท่านปู่เจ้าค่ะ”

คำเรียกนั้นทำให้ใบหน้าชายชราแย้มยิ้มอย่างพึงใจ “ดี...เรียกเช่นนี้ถึงจะถูก”

แต่ก่อนที่ความอบอุ่นจะคลายบรรยากาศในห้องชายชราก็พลันเอ่ยสิ่งหนึ่งขึ้นมา

“จริงสิ...เมื่อครู่ข้าให้คนส่งข่าวไปยังวังหลวงแล้ว พรุ่งนี้เจ้าจะถูกฮองเฮาเรียกเข้าเฝ้า”

สิ้นคำพูดของชายชราใบหน้าของจ้าวหว่านชิงพลันซีดเผือด รอยยิ้มบนปากหายวับนางรีบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“ฮะ...ฮองเฮาหรือเจ้าคะ? เหตุใดผู้สูงศักดิ์เช่นนั้นถึงมีรับสั่งให้ข้าเข้าเฝ้ากัน?”

ชายชราที่ได้ฟังคำถามก็เข้าใจเหตุการณ์ เขาขมวดคิ้วพลางหันไปทางกู้ฮ่าวเทียนด้วยแววตาตำหนิ

“ใต้เท้ากู้...ท่านยังมิได้บอกนางหรือ”

กู้ฮ่าวเทียนสะดุ้งเล็กน้อย นัยน์ตาคมทอดมองหญิงสาวที่กำลังรอฟังคำตอบ สีหน้าเขาเคร่งขรึมอย่างยากจะปิดบัง

“หว่านชิง...ความจริงแล้ว...เจิ้นอวี๋นางมิใช่ผู้อื่นใด...แต่นางคือ... ฮองเฮาของแคว้น”

คำพูดนั้นราวกับฟ้าผ่าลงกลางห้องโถง ความอบอุ่นเมื่อครู่หายไปในพริบตาถูกแทนที่ด้วยแรงกดดันมหาศาล จ้าวหว่านชิงนิ่งค้างร่างกายแข็งทื่อหัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก

“ฮองเฮา...นะ...นางคือฮองเฮาอย่างนั้นหรือ…”

จ้าวหว่านชิงกัดริมฝีปากแน่นความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นเข้ามาจับขั้วหัวใจ ตั้งแต่แรกนางคิดว่าซูเจิ้นอวี๋อาจเป็นเพียงภรรยาของขุนนางผู้ใหญ่แต่กลับเป็นถึงฮองเฮา!

แล้วเช่นนี้...นางจะกล้ารักษาต่อไปได้อย่างไรเล่า!

แต่ทว่าแม้จะคิดเช่นนั้นสุดท้ายแล้วเมื่อถึงเวลาจริง ๆ จ้าวหว่านชิงก็ไม่อาจปฏิเสธได้...

รุ่งอรุณวันใหม่แสงแดดอุ่นอาบไล้ผ่านม่านบางของรถม้า จ้าวหว่านชิงในอาภรณ์งดงามสะอาดตานั่งสงบนิ่งอยู่ภายในรถม้าของจวนตระกูลซู ความเคร่งขรึมแฝงแววประหม่าเล็กน้อยฉายชัดบนดวงหน้างามข้างกายของนางคือฮูหยินผู้เฒ่าผู้มากด้วยบารมีและผู้ติดตามรับใช้ใกล้ชิด

“หนิงเอ๋อร์...อย่าได้กังวลแม้ในวังหลวงจะดูน่าหวั่นเกรง แต่ตราบใดที่เจ้าคือหลานของตระกูลซู พวกเราย่อมปกป้องเจ้าอย่างถึงที่สุด” เสียงอบอุ่นอันเปี่ยมด้วยความมั่นคงของฮูหยินผู้เฒ่าดังขึ้น เมื่อเห็นสีหน้าหวั่นไหวแฝงอยู่ในแววตาของจ้าวหว่านชิง

จ้าวหว่านชิงได้ยินคำปลอบโยนนั้นก็คลี่ยิ้มงดงามอ่อนหวานออกมา หากแต่ความกังวลในใจยังมิได้จางหายแม้จะมั่นใจในฝีมือการรักษาที่เหนือชั้นของระบบหมอเทวดา หากทว่า...ครั้งนี้ผู้ป่วยหาใช่คนธรรมดาไม่แต่เป็นถึงฮองเฮาแห่งแคว้น หากเพียงเกิดความผิดพลาดเพียงเสี้ยวเดียวนั่นอาจหมายถึงชีวิตของนางเอง

ไม่นานนักรถม้าก็หยุดสนิทหน้าประตูวังอันสูงใหญ่ ทั้งสามก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม สายตาทหารเฝ้าประตูจับจ้องทันที เพียงหญิงรับใช้ของฮูหยินผู้เฒ่าชูป้ายประจำตระกูลซูขึ้นทหารก็รีบโค้งคำนับพร้อมเปิดทางให้พวกนางผ่านเข้าไปโดยไม่กล้าขัดขวาง

ร่างบางย่างกายเข้าสู่พระราชวังดวงตาคู่สวยของจ้าวหว่านชิงกวาดมองรอบกาย ไม่อาจห้ามใจชื่นชมความโอ่อ่าของสถานที่ได้ ทุกกำแพง ทุกเสาศิลาล้วนงดงามวิจิตรตราตรึงใจ กระทั่งเดินมาถึงตำหนักฮองเฮา กลิ่นหอมอบอวลของกำยานสมุนไพรลอยคลุ้งทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตู กลิ่นนั้นอบอุ่นอ่อนโยนประหนึ่งชำระล้างความกังวลบางส่วนในใจ

“ท่านแม่...ท่านมาแล้วหรือ”

เสียงหวานใสเปี่ยมอำนาจดังขึ้น ซูเจิ้นอวี๋ปรากฏกายในอาภรณ์สง่างามสูงศักดิ์ดวงพักตร์งามเฉิดฉายสมฐานะฮองเฮาผู้สูงศักดิ์

จ้าวหว่านชิงรีบก้าวออกมาย่อตัวทำความเคารพด้วยมารยาทงดงาม ราวกับเป็นสตรีผู้ได้รับการอบรมมาอย่างดี

“หว่านชิง...เจ้าจงลุกขึ้นเถิด” ซูเจิ้นอวี๋เอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยนพลางทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า

“ขอบพระทัยเพคะ”

“ลำบากเจ้าแล้ว....เดินทางมาเมืองหลวงลำบากหรือไม่....แล้วฮ่าวเทียนรังแกเจ้าหรือไม่”

“ไม่ลำบากเพคะ คุณชายกู้ดูแลข้าเป็นอย่างดี”

“หากเป็นเช่นนั้นก็ดีแล้ว....พวกเราเข้าไปนั่งด้านในกันเถิดอย่ายืนอยู่ตรงนี้เลย..”

จ้าวหว่านชิงมองแผ่นหลังของฮองเฮาของแคว้นและฮูหยินผู้เฒ่าที่เดินประคองกันเข้าไปด้านใน ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่ตนเองไม่ได้ทำอะไรผิดพลาด

ไม่เสียแรงเลยที่นางฝึกฝนการทำความเคารพชนชั้นสูงตลอดทั้งคืน....เอาเถอะรีบรักษาแล้วออกไปจากสถานที่อันตรายอย่างวังหลวงแห่งนี้จะดีกว่า....

อีกอย่าง...นางก็สมควรไปรับซูเหยามาอยู่ด้วยกันได้แล้ว...