All Chapters of เจียวเจียวผู้นี้วาสนาดีกว่าใคร: Chapter 21 - Chapter 30

สำหรับความหวังดีของหลินอี้ ฉินเยว่เหมือนจะไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก นางยังคงก้มหน้าพูดขอบคุณเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านอาจารย์หลิน”“ไม่ต้องเกรงใจข้าขนาดนั้นก็ได้ ข้าก็แค่คนหยาบๆ ไม่รู้จักเอาใจใคร แค่ทำอาหารเป็น ถ้าช่วยเจ้าได้ก็นับว่าดีที่สุดแล้ว”ฉินเยว่ก้มหน้าลงไม่ได้ตอบอะไรอีก นางรู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่ผู้หญิงที่หน้าตาดีอะไร ไม่เหมือนน้องสาวของนางที่หน้าตางดงามและนิสัยร่าเริง จ้าวเยี่ยนเจียวบอกว่าหลินอี้ชอบนาง แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่านางมีอะไรดีถึงได้เข้าตาหลินอี้ได้ตอนแรกแค่ติดต่อกับเป่าชิ่งโหลวเพื่อผู้อาวุโสเท่านั้น หลินอี้มักจะส่งอาหารให้จ้าวเยี่ยนเจียวบ่อยๆ ทั้งสองคนจึงมีโอกาสได้พูดคุยกันบ้าง นานวันเข้าจึงรู้สึกคุ้นเคย แต่ก็เพียงพูดคุยกันแค่นั้น“เดี๋ยวข้าเอาอาหารใส่กล่องให้นะ แล้วจะให้คนไปส่ง”“วันนี้ข้าจะช่วยท่านตุ๋นน้ำแกงปลาเจ้าค่ะ” ฉินเยว่พูดขึ้นมาอย่างกะทันหันหลินอี้แปลกใจอยู่ๆ นางก็พูดขึ้นมา กำลังจะถาม จ้าวเยี่ยนเจียวก็รีบอธิบายว่า“ท่านลุงหลิน ข้าได้ยินพี่ซานบอกว่าเมื่อวานมีแขกคนสำคัญมาที่เป่าชิ่งโหลว แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีความอยากอาหาร อาหารที่เอาไปให้ให้ก็ถู

แต่ถึงแม้บอกว่าจะชดใช้เงิน แต่นางไม่มีเงินมากขนาดนั้น หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ไปที่ด้านหน้าร้านยืมเงินหนึ่งร้อยตำลึงจากคนดูแลร้านที่กำลังทำบัญชีอยู่ นางบอกว่าเมื่อกลับไปยังหงเสียแล้วจะนำเงินมาคืนให้ในภายหลังพอได้เงินอยู่ในมือ นางก็เดินกลับไปที่หลังร้าน เห็นหลี่ต้าจ้วงกำลังถือถาดอาหารและน้ำแกงปลาเพื่อจะกลับไปที่ห้องทางทิศตะวันตกพอดี“ให้เจ้า” จ้าวเยี่ยนเจียวเชิดคางขึ้น “หนึ่งร้อยตำลึง”หลี่ต้าจ้วงเลิกคิ้วพลางส่ายหัว “คุณหนู แบบนี้มันไม่ถูกนะขอรับ แค่เอาเงินหนึ่งร้อยตำลึงมาเป็นข้ออ้างเพื่อจะเจอคุณชายของข้า มันแสดงถึงความจริงใจที่น้อยเกินไปหน่อย”จ้าวเยี่ยนเจียวโกรธจนแทบจะกระอักเลือด “เงินพวกนี้เป็นเงินเก็บทั้งหมดของข้า! ไปบอกเจ้านายหมาป่าอกตัญญูของเจ้าว่าข้าทุบหม้อข้าวขายเหล็กเพื่อหาเงินก้อนนี้มาอย่างยากลำบาก ตอนนี้ได้มอบให้เขาแล้ว จากนี้ ข้ากับเขา ไม่มีอะไรติดค้างกันอีกต่อไป”“คุณหนูขอรับ ข้าเข้าใจแล้ว ท่านกำลังใช้วิธีถอยเพื่อรุกใช่หรือไม่?” หลี่ต้าจ้วงพูดไปเดินไปไม่หยุด เขามองจ้าวเยี่ยนเจียวด้วยความเห็นอกเห็นใจ “จริงๆ แล้วคุณหนูไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้นะขอรับ การที่ท่านทำม้าของ

เมื่อเห็นท่าทางของจ้าวเยี่ยนเจียวหลี่ต้าจ้วงก็ตาเบิกกว้าง นี่ไม่เหมือนกับคุณหนูจากตระกูลชั้นสูงที่เขาเคยเห็นมาก่อนเลย เขาเหลือบมองจางเจิ้งเหอด้วยความสงสัย และต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าคุณชายไม่ได้แสดงสีหน้ารังเกียจเลยแม้แต่น้อยไม่รู้ว่ายายอ้วนคนนี้มีความสามารถอะไรถึงได้เข้าตาคุณชายของเขาได้ ในช่วงหลายปีมานี้ มีผู้หญิงที่งดงามและดีกว่านางหลายคนมาปรากฏตัวต่อหน้าคุณชาย แต่คุณชายก็ไม่เคยสนใจใครเลย ความเฉยเมยนี้ทำให้ท่านผู้เฒ่าในจวนร้อนใจเป็นอย่างมาก แอบส่งคนมาถามเขาหลายครั้ง เพราะกลัวว่าหลานชายของตนจะ ‘ไม่สมชายชาตรี’ เพราะร่างกายอ่อนแอในฐานะที่เขาเป็นคนรับใช้คนสนิท เขารู้ดีว่าคุณชายของเขาไม่ได้ไม่สมชายชาตรี แต่เป็นเพราะเขาเป็นคนไม่ค่อยมีความต้องการทางด้านนั้นจริงๆ ไม่คิดเลยว่าตอนนี้คุณชายจะสนใจผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมา แต่รูปร่างกลมๆ ของยายอ้วนคนนี้ไม่เหมาะสมกับคุณชายของเขาที่งามสง่าเราวกับเทพเซียน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่นางกินเหมือนคนตายอดตายอยากเช่นนี้จ้าวเยี่ยนเจียวกินเร็วมาก แม้ว่าจะไม่ถึงกับงดงาม แต่ก็ไม่ได้เรียกว่าตะกละ นางเคี้ยวอาหารในปากอย่างละเอียดและลิ้มรสอย่างเต็มที่ก่อนจะกลืนลงไป ห

จ้าวเยี่ยนเจียวลุกขึ้นยืน นางอยากจะตอบว่า ‘ดีที่สุดคืออย่าได้เจอกันอีกเลย’ แต่เมื่อเห็นหน้าเขา คำพูดก็ต้องกลืนกลับเข้าไปในท้อง เมื่อก่อนนางอาจไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้การถูกรูปลักษณ์ภายนอกหลอกได้ง่ายๆ ไม่ใช่เรื่องดีเอาเสียเลยประตูถูกเปิดออก เว่ยอวี่คุนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นสถานการณ์ในห้อง สายตาของเขาจับจ้องไปที่จ้าวเยี่ยนเจียวจ้าวเยี่ยนเจียวเหลือบมองเขาอย่างไม่ตั้งใจ ไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว แต่นางยังจำได้ว่าเว่ยอวี่คุนเป็นคนทะนงตนว่าสูงส่งกว่าคนอื่นเพราะเป็นบุตรชายที่เกิดจากฮูหยินใหญ่ ทั้งยังได้รับความรักจากฮูหยินเว่ยซึ่งเป็นป้าของเขา เขาเคยมาเยี่ยมตระกูลจ้าวบ่อยๆ ไอ้หมอนี่เคยรังแกนางไม่น้อย ได้เห็นเขาอีกครั้งทำให้นางนึกถึงช่วงเวลาที่ไม่ดีตอนอยู่ในตระกูลจ้าวนางหรี่ตาลงเล็กน้อยสายตาเต็มไปด้วยความเย็นชา จางเจิ้งเหอเดินไปกับอวี่คุน ไม่ว่าอย่างไรเขากับนางก็อยู่กันคนละโลก นางจึงยืนอยู่อย่างเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไรเว่ยอวี่คุนเห็นว่าจางเจิ้งเหอไม่ได้ตั้งใจที่จะแนะนำนาง ก็คิดว่านางเป็นแค่คนรับใช้ของเป่าชิ่งโหลวเท่านั้น จึงไม่ได้สนใจนางเท่าไหร่ “คุณชายขอรับ รถม้าเตรี

คำพูดของจูเหวินเหอแทงใจเว่ยเซียวเจิ้งโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาจ้องมองจูเหวินเหออย่างไม่พอใจ คุณชายใหญ่เว่ย?! คุณชายใหญ่เว่ยอะไรกัน ที่เห็นกันภายนอกถึงแม้จะได้รับการยกย่องจากผู้คน แต่ความเป็นจริง เขาก็แค่บุตรลูกอนุที่ไร้ประโยชน์คนหนึ่งเท่านั้นน้องรองของเขาถูกฮูหยินใหญ่ส่งไปเรียนที่เมืองหลวงตั้งแต่อายุห้าขวบ ได้รู้จักกับคนใหญ่คนโตในเมืองหลวงมากมาย ส่วนเขาเป็นแค่คนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง เมื่อไม่กี่วันก่อนน้องรองกลับมาจากเมืองหลวง ในสายตาของคนในตระกูลเว่ย เขาไม่สามารถเทียบได้กับน้องรอง ภายนอกเขาดูเหมือนจะยิ่งใหญ่ แต่ความทุกข์ภายในใจมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ดี ตอนนี้แม้แต่คนในคณะงิ้วที่ต่ำต้อยก็ยังไม่ให้เกียรติ มองเขาเป็นเหมือนสิ่งของไร้ค่า“เรียกคนนั้นมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ มาคุกเข่าขอโทษข้า!” เว่ยเซียวเจิ้งตะโกนเสียงดัง หยิบถ้วยบนโต๊ะขึ้นมาแล้วขว้างไปที่จูเหวินเหอ “อย่าลืมว่านางมีทุกวันนี้ได้ก็เพราะข้าใช้เงินไปไม่น้อย ตอนนี้นางเก่งแล้ว กำลังจะเข้าเมืองหลวงไปปีนป่ายกิ่งไม้สูง ลบล้างความสัมพันธ์เก่าๆ ให้หมดจด เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนที่จะถูกรังแกได้ง่ายๆ หรือไง? เชื่อไหมว่าข้าจะส่งคนมาเผาเรือหงเสียของเจ้า!”เ