ติดหนี้ต้องชดใช้

แต่ถึงแม้บอกว่าจะชดใช้เงิน แต่นางไม่มีเงินมากขนาดนั้น หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ไปที่ด้านหน้าร้านยืมเงินหนึ่งร้อยตำลึงจากคนดูแลร้านที่กำลังทำบัญชีอยู่ นางบอกว่าเมื่อกลับไปยังหงเสียแล้วจะนำเงินมาคืนให้ในภายหลัง

พอได้เงินอยู่ในมือ นางก็เดินกลับไปที่หลังร้าน เห็นหลี่ต้าจ้วงกำลังถือถาดอาหารและน้ำแกงปลาเพื่อจะกลับไปที่ห้องทางทิศตะวันตกพอดี

“ให้เจ้า” จ้าวเยี่ยนเจียวเชิดคางขึ้น “หนึ่งร้อยตำลึง”

หลี่ต้าจ้วงเลิกคิ้วพลางส่ายหัว “คุณหนู แบบนี้มันไม่ถูกนะขอรับ แค่เอาเงินหนึ่งร้อยตำลึงมาเป็นข้ออ้างเพื่อจะเจอคุณชายของข้า มันแสดงถึงความจริงใจที่น้อยเกินไปหน่อย”

จ้าวเยี่ยนเจียวโกรธจนแทบจะกระอักเลือด “เงินพวกนี้เป็นเงินเก็บทั้งหมดของข้า! ไปบอกเจ้านายหมาป่าอกตัญญูของเจ้าว่าข้าทุบหม้อข้าวขายเหล็กเพื่อหาเงินก้อนนี้มาอย่างยากลำบาก ตอนนี้ได้มอบให้เขาแล้ว จากนี้ ข้ากับเขา ไม่มีอะไรติดค้างกันอีกต่อไป”

“คุณหนูขอรับ ข้าเข้าใจแล้ว ท่านกำลังใช้วิธีถอยเพื่อรุกใช่หรือไม่?” หลี่ต้าจ้วงพูดไปเดินไปไม่หยุด เขามองจ้าวเยี่ยนเจียวด้วยความเห็นอกเห็นใจ “จริงๆ แล้วคุณหนูไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้นะขอรับ การที่ท่านทำม้าของคุณชายตายเป็นเรื่องจริง แต่การที่ท่านช่วยชีวิตคุณชายก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน การขอเข้าพบคุณชายเพื่อขอรางวัลก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ข้าจะไปแจ้งให้คุณชายทราบเดี๋ยวนี้”

จ้าวเยี่ยนเจียวชื่นชมความคิดของหลี่ต้าจ้วง แต่คำพูดสุดท้ายของเขาทำให้ดวงตาของนางเป็นประกาย “เจ้าจะให้ข้าไปขอรางวัล แบบนี้ไม่ถือว่าทรยศเจ้านายตัวเองหรือ?”

หลี่ต้าจ้วงส่ายหน้า “คุณหนูจะบอกว่าข้าทรยศเจ้านายได้อย่างไร? แค่คำพูดของท่านเมื่อครู่ทำให้ข้าคิดได้ โลกนี้มีกรรม ถ้าติดหนี้ในชาตินี้ก็ต้องชดใช้ในชาตินี้ ถ้าชดใช้ไม่หมดก็ต้องติดหนี้ไปชาติหน้า ตอนนี้คุณหนูชดใช้แล้ว คุณชายก็กลายเป็นคนที่ติดหนี้คุณหนูแทน ดังนั้นคุณหนูควรไปพบคุณชายและขอค่าชดเชยบ้าง ไม่อย่างนั้นคุณชายที่สง่างามของข้า หากต้องติดหนี้คุณหนูและต้องมาพบกันในชาติหน้าอีก จะขาดทุนมากเลยนะขอรับ”

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่เคยยอมให้ใครเอาเปรียบเรื่องคำพูดได้ง่ายๆ แต่เมื่อนางเจอหลี่ต้าจ้วง บัดนี้จึงได้รู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า

สมแล้วที่เจ้านายเป็นอย่างไร คนรับใช้ก็เป็นอย่างนั้น ชอบที่จะเหน็บแนมคนอื่นโดยไม่ใส่ใจ เพียงไม่กี่คำก็แทงใจดำคนจนรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว

“เจ้านายของเจ้าอาจจะหน้าตาดี แต่ข้าก็ไม่ได้แย่นะ ดังนั้นอย่าพูดเหมือนว่าเจ้านายของเจ้าเป็นขนมหวานที่ข้าจะชอบนักหนา”

“คุณหนูขอรับ ข้าขอพูดอีกแค่คำเดียวว่าอย่าหลอกตัวเองเลยขอรับ” หลี่ต้าจ้วงพาจ้าวเยี่ยนเจียวเดินมาจนได้ ไม่ได้สนใจว่านางจะเต็มใจหรือไม่ จากนั้นก็ให้นางรออยู่ด้านนอก แล้วตัวเองก็ถือน้ำแกงปลาเข้าไปข้างในก่อน

จางเจิ้งเหอนั่งอยู่บนเตียง อาหารบนโต๊ะเตี้ยๆ ข้างๆ แทบจะไม่ได้ถูกแตะต้อง เมื่อมองน้ำแกงปลาที่นำมาให้ แม้ว่ากลิ่นจะหอมมาก แต่ก็ยังไม่มีความอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย

หลี่ต้าจ้วงลดสายตาลงเพื่อซ่อนความกังวลในใจ เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว แต่ความอยากอาหารของคุณชายก็ยังไม่ดีขึ้น เขาแสร้งทำเป็นพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า “คุณชาย มีคนมาขอเข้าพบขอรับ”

จางเจิ้งเหอไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ เวลาไม่เช้าแล้ว เขาพร้อมที่จะออกเดินทางได้ทุกเมื่อ ไม่ว่าจะเป็นใครเขาก็ไม่อยากพบ กำลังจะพูดออกไปหลี่ต้าจ้วงก็พูดต่อว่า

“คุณชายน่าจะจำได้นะขอรับ นางคือคุณหนูที่ชื่อเจียวเจียว คนที่มีพละกำลังมหาศาลเมื่อวานนี้ขอรับ”

คำพูดที่จางเจิ้งเหอกำลังจะปฏิเสธให้เข้าพบก็เปลี่ยนไป เขาถามด้วยใบหน้าเรียบเฉยว่า “นางมาทำอะไร?”

“มาจ่ายเงินขอรับ” หลี่ต้าจ้วงอดหัวเราะไม่ได้ “นางบอกว่าโลกนี้มีกรรม ถ้าติดหนี้ในชาตินี้ก็ต้องชดใช้ในชาตินี้ ถ้าชดใช้ไม่หมดก็ต้องติดหนี้ไปชาติหน้า เพราะไม่อยากติดหนี้คุณชาย ก็เลยตัดสินใจเอาเงินมาจ่ายค่าม้าขอรับ”

มุมปากของจางเจิ้งเหอยกขึ้น หากไม่สังเกตให้ดีๆ ก็มองแทบไม่เห็น “ในเมื่อนางตั้งใจขนาดนั้น ก็ให้นางเข้ามาเถอะ”

หลี่ต้าจ้วงดีใจมาก รีบหันหลังออกไปเรียกคน

จ้าวเยี่ยนเจียวเดินตามเข้าไปอย่างไม่เต็มใจพร้อมกับเงินในมือ แต่ความไม่เต็มใจบนใบหน้าของนางกลับหายไปหมดสิ้นเมื่อได้กลิ่นอาหารที่หอมอบอวลไปทั่วห้อง สายตาของนางจับจ้องไปที่อาหารบนโต๊ะทันที

หลินอี้ใช้ความสามารถทั้งหมดของเขาในการทำอาหาร แม้จะเป็นอาหารง่ายๆ แต่ก็เป็นอาหารที่ประณีต ไม่เพียงมีกลิ่นหอม แต่ยังดูน่ากินอีกด้วย แม้ว่านางจะกินซาลาเปาลูกใหญ่ไปสองลูกตั้งแต่เช้าแล้ว แต่เมื่อเห็นอาหารบนโต๊ะตอนนี้ ท้องของนางก็หิวอีกแล้ว