สายน้ำไหลกลับไร้ความรู้สึก

สำหรับความหวังดีของหลินอี้ ฉินเยว่เหมือนจะไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก นางยังคงก้มหน้าพูดขอบคุณเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านอาจารย์หลิน”

“ไม่ต้องเกรงใจข้าขนาดนั้นก็ได้ ข้าก็แค่คนหยาบๆ ไม่รู้จักเอาใจใคร แค่ทำอาหารเป็น ถ้าช่วยเจ้าได้ก็นับว่าดีที่สุดแล้ว”

ฉินเยว่ก้มหน้าลงไม่ได้ตอบอะไรอีก นางรู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่ผู้หญิงที่หน้าตาดีอะไร ไม่เหมือนน้องสาวของนางที่หน้าตางดงามและนิสัยร่าเริง จ้าวเยี่ยนเจียวบอกว่าหลินอี้ชอบนาง แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่านางมีอะไรดีถึงได้เข้าตาหลินอี้ได้

ตอนแรกแค่ติดต่อกับเป่าชิ่งโหลวเพื่อผู้อาวุโสเท่านั้น หลินอี้มักจะส่งอาหารให้จ้าวเยี่ยนเจียวบ่อยๆ ทั้งสองคนจึงมีโอกาสได้พูดคุยกันบ้าง นานวันเข้าจึงรู้สึกคุ้นเคย แต่ก็เพียงพูดคุยกันแค่นั้น

“เดี๋ยวข้าเอาอาหารใส่กล่องให้นะ แล้วจะให้คนไปส่ง”

“วันนี้ข้าจะช่วยท่านตุ๋นน้ำแกงปลาเจ้าค่ะ” ฉินเยว่พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

หลินอี้แปลกใจอยู่ๆ นางก็พูดขึ้นมา กำลังจะถาม จ้าวเยี่ยนเจียวก็รีบอธิบายว่า

“ท่านลุงหลิน ข้าได้ยินพี่ซานบอกว่าเมื่อวานมีแขกคนสำคัญมาที่เป่าชิ่งโหลว แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีความอยากอาหาร อาหารที่เอาไปให้ให้ก็ถูกนำกลับมาเหมือนเดิม ท่านป้าของข้าเลยเลือกปลาสดๆ มาสองสามตัว อยากจะช่วยท่านทำน้ำแกงปลา ปลาสดๆ บำรุงร่างกายและกินง่าย ท่านคิดว่าอย่างไร?”

“ดีแน่นอน” หลินอี้ดีใจมาก “เมื่อเช้าก็เพิ่งส่งอาหารไปให้ แต่เสี่ยวเอ้อร์บอกว่าแขกคนนั้นไม่ได้แตะต้องแม้แต่น้อย ติ่งซานเจ้าไปขออนุญาตคนดูแลร้านเร็วเข้า”

หลินอี้กับฉินเยว่ช่วยกันดูปลาสดที่ยังกระโดดอยู่ในถังหลังร้าน ท่าทางพอใจมาก หลังจากนั้นไม่นาน เฉียวติ่งซานก็กลับมาพร้อมกับคำอนุญาตให้ฉินเยว่เข้าไปช่วยในห้องครัวได้

หลินอี้ถูมือไปมา ยิ้มแล้วพูดว่า ““แม่นางฉิน เจ้าช่วยเลือกปลาให้หน่อยได้หรือไม่”

ฉินเยว่เดินเข้าไปมองดูอย่างจริงจัง แล้วชี้ไปที่ปลาตัวหนึ่ง ปลาตัวนี้มีขนาดพอเหมาะ เพราะเมื่อกี้ได้ยินจ้าวเยี่ยนเจียวบอกว่าแขกคนสำคัญไม่มีความอยากอาหาร ถ้าทำมากเกินไปก็จะกินไม่หมด

“ดี!” หลินอี้ยกแขนเสื้อขึ้น แล้วตักปลาตัวนั้นขึ้นมา หันหลังเดินเข้าไปในห้องครัว

ฉินเยว่บอกว่าจะช่วย ดังนั้นนางจึงเดินตามเข้าไป

“เดี๋ยวข้าจะทำปลาอีกตัวให้เจ้าเอากลับไปกิน”

ได้ยินคำพูดของหลินอี้ ฉินเยว่ก็ส่ายหน้า “ไม่ดีหรอกกระมัง ให้ท่านต้องสิ้นเปลืองทุกครั้ง”

หลินอี้ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจ ในสายตาของเขา ฉินเยว่แค่มีปานบนหน้าผากเท่านั้น แต่รูปร่างหน้าตาของนางไม่ได้แย่ นิสัยก็ดี ในสายตาของเขานางเป็นตัวเลือกที่ดีที่จะแต่งงานเข้ามาเป็นฮูหยิน แต่ดูเหมือนนางจะไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่...

“เจ้าหลีกไปก่อน อย่าให้กลิ่นคาวปลาติดตัว”

“ไม่ได้ๆ มา ให้ข้าช่วยเอง หรือว่าท่านถอยไปเลยจะดีกว่า” ฉินเยว่แย่งเอาปลามาได้ แล้วออกแรงใช้สันมีดทุบหัวปลาบนเขียงไปสองสามทีเพื่อให้ปลาสลบ นางอาสามาช่วยงาน งานเล็กน้อยแบบนี้ไม่ควรให้พ่อครัวใหญ่ทำ

หลินอี้ทำอะไรไม่ได้ นอกจากถอยไปยืนข้างๆ มองดูนางที่ก้มหน้าก้มตาแล่ปลาอย่างตั้งใจ

“ตอนบ่ายข้าซื้อตั๋วดูงิ้วของหงเสียไว้แล้ว วันนี้แสดงเรื่องนางพญางูขาวใช่ไหม?”

ฉินเยว่พยักหน้าอย่างซื่อๆ “ใช่แล้ว”

“เอาไว้ไปถึงแล้วข้าจะไปหา ไปพูดคุยกับเจ้าสักหน่อย”

“แต่ข้ายังมีงานอีกเยอะที่ต้องทำ แป้งแต่งหน้าในคณะงิ้วใช้กันเร็วมาก เมื่อวานดูเหมือนจะหมดแล้ว ข้าต้องรีบไปช่วยทำเพิ่ม เกรงว่าจะไม่มีเวลาคุยกับท่าน” ฉินเยว่ไม่ได้ตั้งใจที่จะปฏิเสธ แต่เป็นเพราะวันนี้นางตั้งใจไว้แบบนั้นจริงๆ

จ้าวเยี่ยนเจียวมองดูอยู่จากนอกหน้าต่างรู้สึกหมดหนทาง หลินอี้มีสายตาเฉียบแหลมที่มองเห็นความดีของท่านป้าของนางได้ แต่น่าเสียดายที่ท่านป้าของนางยังคงมีความหวัง... หวังว่าท่านลุงเขยของนางจะไม่ตาย ถ้าท่านป้าของนางยังไม่ยอมแพ้ ไม่ว่าใครก็คงไม่อยู่ในสายตาของท่านป้า

จ้าวเยี่ยนเจียวเป็นคนมีเหตุผล ไม่ว่าท่านลุงเขยที่ไม่เคยพบเจอหน้าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร นางไม่มีทางปล่อยให้ท่านป้าเสียเวลาไปกับผู้ชายที่ไม่คู่ควรอย่างแน่นอน ดังนั้นนางจึงพยายามช่วยหลินอี้ให้เอาใจท่านป้า หวังว่าจะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น แต่ดูเหมือนว่า แม้ดอกไม้ร่วงหล่นมีความตั้งใจแต่สายน้ำไหลกลับไร้ความรู้สึก[1]...

[1] ฝ่ายหนึ่งมีใจรักหรือปรารถนาแต่อีกฝ่ายหนึ่งไม่ตอบสนอง ไม่แยแส หรือไม่มีใจให้