เหนือเจียวเจียวยังมีหลี่ต้าจ้วง

“ดูสิ นี่ใช่ยายอ้วนที่ยกภูเขาแบกกระถางได้หรอกหรือ? เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

ยกภูเขาแบกกระถาง? สีหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวบึ้งตึงเมื่อมองไปยังต้นเสียง

หลี่ต้าจ้วงเห็นสายตาที่เหมือนจะฆ่าคนของนาง แต่ก็ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เขายังคงยิ้มแย้มถามว่า “เจ้ามาสืบข่าวของคุณชาย เพื่อจะหาทางใกล้ชิดคุณชายของข้าใช่ไหมเล่า?”

นางหาใช่คนสติไม่ดีที่อยากจะเข้าใกล้ไอ้คนที่เอาแต่หลอกลวงนางถึงสองครั้งสองครา แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของท่านป้าว่าไม่ควรติดหนี้ใคร ไม่อย่างนั้นต้องตามไปชดใช้ถึงชาติหน้า...

ไม่ต้องพูดถึงว่าชาติหน้าจะมีจริงหรือไม่ ด้วยนิสัยของท่านป้าจะต้องทดเรื่องนี้ไว้ในใจแล้วอย่างแน่นอน พอถึงตอนนั้นอาจจะไปหาจางเจิ้งเหอ แล้วเอาเงินเก็บทั้งหมดของพวกนางไปชดใช้ให้เขาอย่างโง่ๆ จ้าวเยี่ยนเจียวจึงต้องรีบลงมือก่อนเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องกลายเป็นขอทาน 

“เจ้าตามข้ามาหน่อย”

หลี่ต้าจ้วงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองดูท่าทางที่นางกวักนิ้วเรียก เด็กผู้หญิงตัวอ้วนๆ ทำท่าแบบนี้ก็ดูน่าขำดี เขายิ้มส่ายหัว “คุณหนู ท่านรอข้าสักครู่ก่อน”

หลี่ต้าจ้วงเดินเข้าไปในห้องครัว สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากที่ผ่อนคลายเป็นจริงจัง “ขอถามว่าใครคือพ่อครัวของเป่าชิ่งโหลว?”

หลินอี้รีบเช็ดมือเดินมาหา “ข้าเอง”

หลี่ต้าจ้วงพยักหน้าพูดกับหลินอี้อย่างจริงจังว่า “เมื่อเช้านี้คุณชายของข้าไม่มีความอยากอาหาร ตอนนี้ช่วยจัดอาหารที่ดูน่ากินให้หน่อย”

หลินอี้รู้สึกท้อแท้เล็กน้อย เมื่อเช้านี้เขาทุ่มเททำอาหารที่ทั้งสีสันสวยงาม กลิ่นก็หอมรสชาติก็อร่อย แต่ก็ยังไม่ถูกปาก

“ข้ากำลังตุ๋นน้ำแกงปลาอยู่ขอรับ ปลาสดใหม่ ไม่จำเป็นต้องปรุงรสอะไรมากมาย รสชาติของน้ำแกงจะอร่อยตามธรรมชาติ”

“ดีมาก อย่างนั้นต้องรบกวนท่านแล้ว” หลี่ต้าจ้วงประสานมือไว้ด้านหลัง “ข้าจะรออยู่ข้างนอก ถ้าเสร็จแล้วก็เรียกได้เลย”

“ได้ขอรับ”

หลี่ต้าจ้วงพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วหันหลังออกไป เมื่อเห็นจ้าวเยี่ยนเจียวใบหน้าของเขาก็กลับมายิ้มอีกครั้ง “คุณหนูเมื่อกี้เรียกข้ามาหา มีอะไรจะชี้แนะข้าอย่างนั้นหรือขอรับ?”

เดิมทีหลี่ต้าจ้วงไม่ได้มีความรู้สึกที่ดีต่อจ้าวเยี่ยนเจียวมากนัก แต่จากที่อยู่ข้างกายคุณชายมาหลายปี เขาไม่เคยเห็นคุณชายพูดกับใครมากขนาดนั้น ยายเด็กอ้วนคนนี้ไม่รู้ว่าไปถูกใจคุณชายของเขาได้อย่างไร แม้ว่านางจะมีฐานะธรรมดา หน้าตาก็บ้านๆ แต่ตราบใดที่สามารถทำให้คุณชายของเขามีความสุขได้ เรื่องเหล่านี้ก็ไม่ใช่ปัญหา

เมื่อเห็นหลี่ต้าจ้วงยิ้มอย่างเป็นมิตร จ้าวเยี่ยนเจียวก็เลิกคิ้วพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ข้าไม่กล้าชี้แนะอะไรเจ้าหรอก แค่เมื่อวานข้าทำม้าของคุณชายเจ้าตาย สมควรที่จะชดใช้ ดังนั้นเจ้าตามข้ามา ข้าจะชดใช้เงินให้เจ้านายของเจ้า”

หลี่ต้าจ้วงมองสำรวจจ้าวเยี่ยนเจียวด้วยสีหน้าเข้าใจ “ที่แท้ก็แค่หาข้ออ้างเพื่อจะเข้าใกล้คุณชายสินะ?”

“ใครอยากจะเข้าใกล้เขา!” จ้าวเยี่ยนเจียวโต้แย้งอย่างโกรธเคือง “เขาเป็นหมาป่าอกตัญญู ขืนเข้าใกล้ ไม่รู้ว่าวันไหนจะถูกเขากัดตาย เฮอะ!”

หลี่ต้าจ้วงส่ายหัวอย่างไม่เชื่อถือ “คุณหนูขอรับ คุณชายของข้าเป็นคนดี อ่อนโยนและสง่างาม เหตุใดท่านถึงดูถูกเขาเพราะความรักที่ไม่สมหวังล่ะขอรับ?”

“รักไม่สมหวัง?! ตาข้างไหนของเจ้าที่เห็นว่าข้ารักเขาไม่สมหวัง?”

“คุณหนู เมื่อวานท่านเห็นคุณชายของข้าแล้ว สายตาของท่านก็จ้องแต่เขา ตอนนี้... ตอนนี้อย่ามาแก้ตัวเลยขอรับ”

ใบหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวแดงก่ำขึ้นทันที ก็บอกแล้วว่าความงามทำให้คนเสียสติ เป็นความผิดของนางเองที่เห็นคนหน้าตาดีแล้วหลงใหล จนแม้แต่บ่าวรับใช้ของจางเจิ้งเหอยังดูออก

นางทั้งโกรธทั้งอายในเวลาเดียวกัน แก้ตัวอย่างตะกุกตะกัก “นั่น... นั่นเป็นเพราะว่าตอนนั้นข้ายังไม่รู้ว่าเขาเป็นใครต่างหาก”

“คุณหนูขอรับ” หลี่ต้าจ้วงทำท่าเหมือนมองนางได้อย่างทะลุปรุโปร่ง “ความรู้สึกแรกเห็นนั้นถูกต้องที่สุดแล้ว ท่านต้องรู้จักยอมรับความรู้สึกในใจของตัวเอง”

จ้าวเยี่ยนเจียวยิ่งโมโหหนัก ช่างเหมาะสมกันจริงๆ เจ้านายไม่ปกติ จะให้บ่าวรับใช้เหมือนคนปกติได้เช่นไร

“ข้าบอกว่าจะชดใช้ก็ต้องชดใช้” จ้าวเยี่ยนเจียวบ่นออกมายาวเหยียด “ท่านป้าของข้าบอกว่าโลกนี้มีกรรม ถ้าติดหนี้ในชาตินี้ก็ต้องชดใช้ในชาตินี้ ถ้าชดใช้ไม่หมดก็ต้องติดหนี้ตามไปถึงชาติหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะข้าไม่อยากติดหนี้ ไม่อยากมีเรื่องพัวพันกับเขาไปจนถึงชาติหน้า ข้าก็ไม่อยากจะชดใช้ให้แม้แต่อิแปะเดียว”

นางส่งเสียง ฮึ ออกมา ไม่อยากพูดอะไรกับหลี่ต้าจ้วงอีกแล้ว