All Chapters of เจียวเจียวผู้นี้วาสนาดีกว่าใคร: Chapter 11 - Chapter 20

“คุณหนูเจ้าคะ สัญญาขายตัวของป้าฉินในตอนนั้นได้เงินมาเท่าไหร่กันแน่ ตอนนี้ยังขาดอีกเท่าไหร่? ข้ากับน้องสาวมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่เงินเดือนของเราไม่มาก ช่วยได้นิดหน่อยเท่านั้นเจ้าค่ะ”สายตาของคังหมัวมัวดูคนได้แม่นยำจริงๆ พี่น้องทั้งสองรู้จักบุญคุณ จ้าวเยี่ยนเจียวดีกับพวกนางมาก พวกนางก็ดีกับจ้าวเยี่ยนเจียวเช่นกัน เมื่อหลายปีก่อน บิดาที่ไร้ความรับผิดชอบของพวกนางเสียชีวิตไปแล้ว เงินเดือนของสองพี่น้องจึงพอเก็บออมได้ แต่ตอนนี้กลับจะมอบให้นางเสียแล้ว“ข้ามีเงินพอแล้ว แต่ผู้อาวุโสตัดสินใจคนเดียวไม่ได้ ต้องรอให้คุณชายสามเยว่สั่ง” นางยิ้มให้จินจื่อ “รอเถอะนะ รอให้คุณชายสามเยว่มา คราวนี้ข้าจะคุยกับเขาให้ดีๆ”หันมองดูร่างที่กำลังวุ่นวายในสวน จ้าวเยี่ยนเจียวก็ตัดสินใจบางอย่างอย่างเงียบๆนางนำน้ำทับทิมสดผสมกับน้ำมันหมูและน้ำผึ้ง แล้วคนให้เข้ากันอย่างละเอียด จ้าวเยี่ยนเจียวใช้นิ้วก้อยแตะเล็กน้อย แล้วทาบนริมฝีปากของนางหน้ากระจก ริมฝีปากของนางก็มีสีสันสดใสและอวบอิ่มขึ้นทันทีนางยิ้มพอใจ สีดูดีทีเดียว เพียงแต่... นางกัดริมฝีปากตัวเอง เพราะเติมน้ำผึ้งเข้าไป ทำให้เมื่อสัมผัสกับปากแล้วมีรสหวานติดลิ้น นางรู้

ม้าล้มลงอย่างเจ็บปวด รถม้าที่ลากอยู่ก็พลิกคว่ำไปด้วย ทำให้เกิดเสียงดังโครมคราม ก่อนที่ฝุ่นจะฟุ้งกระจายไปทั่ว ตอนที่เห็นภาพนี้ จ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกมึนงง ยังมีคนอยู่ในรถด้วย นี่เป็นเพราะสายตาของคนคนนั้น ทำให้ในหัวของนางราวกับถูกปิศาจเข้าสิง ให้ลงมือช่วยเหลือ ดูเหมือนว่าเมื่อก่อนก็เคยมีเหตุการณ์เช่นนี้...ภาพในอดีตตอนที่ออกจากจวนจ้าว ผุดขึ้นมาในหัว คำพูดที่ถูกเยาะเย้ยจากผู้คน ‘คุณหนูสี่ตระกูลจ้าว รูปร่างใหญ่โตเหมือนวัว พละกำลังมหาศาล’ หรือว่านางจะมีพละกำลังจากสวรรค์จริงๆ?จู่ๆ หญิงชราคนหนึ่งก็ตบไหล่ของจ้าวเยี่ยนเจียว “ยายหนู เจ้าเก่งมาก แรงเยอะดีจริงๆ ตีม้าตัวหนึ่งตายได้เลย”จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินดังนั้นก็กลับมามีสติ ไม่รู้ว่าควรจะถือว่าเป็นคำชมหรือคำเสียดสี ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางฝึกฝนฝีมือการต่อสู้ภายใต้การจัดการของคังหมัวมัว ผู้อาวุโสตั้งใจจะให้นางมีรูปร่างที่งดงาม นางเรียนอย่างกระตือรือร้น เพียงแค่อยากมีฝีมือติดตัว หากเกิดความขัดแย้งกับผู้อื่นในอนาคต เวลาทะเลาะวิวาทจะได้ไม่แพ้ แต่ด้วยความสามารถเพียงเล็กน้อยของนาง ไม่มีทางที่จะฆ่าม้าได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว“คนคนนี้ตกลงมาจากรถม้

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ใช่คนโง่ ดูจากท่าทางของเขา น่าจะมีฐานะที่ไม่ธรรมดา คนในตระกูลสูงส่งเช่นนี้ ในบ้านย่อมมีหมอประจำตระกูลอยู่แล้ว หากไม่จำเป็น คงไม่ยอมให้หมอที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางมาวินิจฉัยง่ายๆ ดังนั้นนางจึงไม่บังคับ“คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วเจ้าค่ะ แต่เมื่อกี้ม้าตกใจ ถึงแม้จะไม่ได้ทำร้ายใคร แต่ก็พังร้านค้าไปไม่น้อย ข้าเห็นท่านเป็นคนมีเหตุผล คงจะรู้ว่าควรรับผิดชอบอย่างไร แต่ถ้าท่านไม่รู้ก็ไม่เป็นไร” นางกะพริบตาให้เขา มองด้วยความคาดหวัง “ข้าช่วยท่านได้นะเจ้าคะ”วันนี้หลี่ต้าจ้วงวันนี้ถึงกับได้เปิดหูเปิดตา ไม่นึกเลยว่าสาวๆ เมืองจะกล้าแสดงออกถึงเพียงนี้ ถึงกับแสดงความชอบต่อหน้าชายหนุ่มอย่างเปิดเผยไม่รู้จักอายสายตาที่อ่อนโยนของจางเจิ้งเหอจับจ้องไปที่จ้าวเยี่ยนเจียว “ช่วยข้าหรือ?”จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ได้ขี้อายเหมือนหญิงสาวทั่วไป นางจ้องมองเขากลับ ชื่นชมว่าคนผู้นี้หน้าตาดีจริงๆ ถือโอกาสมองอีกหน่อย มิฉะนั้นคงหาโอกาสเห็นคนหน้าตาดีเช่นนี้ได้ยาก “ใช่เจ้าค่ะ! ข้าชื่อเจียวเจียว ท่านชื่ออะไรหรือเจ้าคะ?”“คนในบ้านเรียกข้าว่าคุณชายรอง”“คุณชายรอง” จ้าวเยี่ยนเจียวเรียกเขาด้วยความตื่นเต้นได้ยินนางเรียกเข

คำพูดของจางเจิ้งเหอเพิ่งจะจบลง ก็มีเสียงดังมาจากข้างนอก พร้อมกับมีทหารองครักษ์กว่าสิบคนเข้ามาในโรงหมอ ชายชุดผ้าไหมที่นำหน้าก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล“คุณชายรอง”จางเจิ้งเหอมองคนที่เข้ามาด้วยความอ่อนเพลียเล็กน้อย การลงมาหยางโจวในครั้งนี้ เป็นเพราะถูกเว่ยอวี่คุน ซึ่งเป็นบุตรชายคนรองของผู้ตรวจการเกลือ[1]เชิญมา แต่ก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะถูกซุ่มโจมตีก่อนเข้าเมืองท่ามกลางความโกลาหล คนขับรถม้าของเขาพาเขาหนีไปก่อน แต่เมื่อเข้าเมือง ม้าเกิดตกใจกลัว คนขับรถม้าถูกเหวี่ยงลงจากรถม้า ถ้าไม่ใช่เพราะม้าหยุดลงในที่สุด เขาคงจะตกลงไปในแม่น้ำพร้อมกับรถม้าแล้ว“อวี่คุน เจ้ามาช้าไป”เว่ยอวี่คุนก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดและหวาดกลัว “คุณชายรองโปรดให้อภัย เมื่อครู่ข้านำคนไปตามล่าผู้ลอบสังหาร จนลืมทิ้งคนไว้ข้างกายคุณชาย ทำให้คุณชายต้องตกใจ”“ไม่เป็นไร สถานการณ์ในตอนนั้นวุ่นวาย เจ้าก็คงจะสับสนเช่นเดียวกัน ไม่แปลก” จางเจิ้งเหอไม่ได้ตำหนิอะไรมาก โบกมือเบาๆ ให้เรื่องนี้ผ่านไป “จับตัวคนมาได้หรือไม่?”“จับตัวคนได้ แต่ไม่ทันระวัง เปิดช่องให้พวกเขามีโอกาสกัดยาพิษที่ซ่อนไว้ในปาก ตอนนี้ไม่มีใคร

จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินดังนั้น อารมณ์ของนางไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก เว่ยเซียวเจิ้งเป็นแค่คุณชายสำมะเลเทเมาคนหนึ่ง แม้จะถูกเรียกว่าคุณชายใหญ่ แต่จริงๆ แล้วเป็นแค่บุตรชายของอนุ ต่อหน้าคนอื่นฮูหยินใหญ่พูดว่าดูแลเขาเหมือนลูกแท้ๆ และไม่ได้แบ่งแยก แต่ความจริงแล้ววางหมากทำให้เขาเป็นคนไร้ประโยชน์ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในหยางโจวเมื่อพูดถึงคุณชายใหญ่เว่ย ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นแค่คนที่เอาแต่ดูงิ้ว ตามจีบนักแสดง และใช้ชีวิตอยู่แต่ในเหลาสุรา“เขาจะโกรธก็โกรธไปเถอะ แต่กลับเอาสุราดีๆ และอาหารอร่อยๆ ทิ้งหมดทั้งโต๊ะ” เฉียวติ่งซานถอนหายใจด้วยความเสียดาย “เสียงดังมากจนข้าได้ยินไปถึงในห้องครัว”จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินดังนั้นก็รีบกุมหน้าอกของตัวเอง ทำท่าเหมือนตกใจ “พี่ซาน เรื่องนี้จริงหรือเจ้าคะ?”“แน่นอนว่าจริง” เฉียวติ่งซานมองนางอย่างขบขัน “ดูท่าทางขี้กลัวของเจ้าสิ วางใจเถอะ แม้คุณชายใหญ่จะโกรธและอยากจะหาเรื่อง เขาก็จะไปหาเรื่องกับคุณหนูหร่านหรือหงเสียเท่านั้น ไม่ได้เกี่ยวกับเจ้าหรอก”“ข้าไม่ได้กังวลว่าคุณชายใหญ่เว่ยจะโกรธข้า” จ้าวเยี่ยนเจียวกะพริบตา แล้วพูดอย่างน่ารักว่า “ข้าเสียใจกับเรื่องอาหารและสุร