All Chapters of เจียวเจียวผู้นี้วาสนาดีกว่าใคร: Chapter 41 - Chapter 50

จ้าวเยี่ยนเจียวอดทนต่อความรังเกียจที่อยากจะสะบัดมือของจ้าวเสวี่ยออกไป การแสดงความรักใคร่ฉันท์พี่น้องครั้งนี้ นับว่าแสดงได้ไม่เลวนางยื่นมือไปจับมือของจ้าวเสวี่ย ได้เห็นรอยยิ้มที่แสดงออกอย่างดีใจบนใบหน้าเพราะคิดว่านางจะญาติดีด้วย จ้าวเยี่ยนเจียวหัวเราะเยาะในใจ แล้วบีบมือของจ้าวเสวี่ยอย่างแรงจ้าวเสวี่ยรู้สึกเจ็บขึ้นมาทันที ร้อง “อ๊า” ออกมาอย่างเจ็บปวด“โอ้ ขอโทษ ขอโทษ” จ้าวเยี่ยนเจียวแสดงท่าทางเหมือนทำผิดอะไรไป นางรีบปล่อยมือของจ้าวเสวี่ย มองอย่างตื่นตระหนกแล้วพูดว่า “ข้าทำให้เจ็บหรือไม่? ตั้งแต่เด็กข้าก็แรงเยอะ ควบคุมตัวเองไม่ได้ เจ้าไม่เป็นไรนะ?”ใบหน้าเล็กๆ ของจ้าวเสวี่ยซีดเผือดเพราะความเจ็บ แต่ไม่สามารถแสดงความโกรธออกมาได้ นางจึงพูดด้วยสั่นๆ ว่า “ไม่เป็นไร พี่รองไม่โทษเจ้า เมื่อเทียบกับความยากลำบากที่เจ้าต้องเจอมาหลายปี ความเจ็บแค่นี้ของพี่จะนับว่าเป็นอะไรได้”“เห็นท่าทางของพี่สาวข้าก็จำได้แล้วจริงๆ ว่าท่านคือพี่รอง คุณหนูรองของตระกูลจ้าว พี่รองยังใจดีเหมือนเดิม ไม่แปลกใจที่ใครๆ ก็พูดถึงแต่ความดีงามของท่าน” จ้าวเยี่ยนเจียวตั้งใจมองไปทางจ้าวซิ่นก็เห็นว่านางกำลังทำหน้าบูดบึ้งในสายตา

“น้องสี่พูดปกป้องคุณชายรองมากขนาดนี้ก็ดีแล้ว” จ้าวเสวี่ยเปิดปากพูด “ตราบใดที่ยอมกลับไปที่ตระกูลจ้าว พวกเราจะจัดการให้เจ้าได้แต่งงานเข้าไปในจวนโหว เพราะเจ้าเคยทำร้ายคุณชายรองมาก่อน ถ้าจะต้องไถ่บาป ก็ควรเป็นเจ้าไม่ใช่เรื่องของน้องสาม”จ้าวเยี่ยนเจียวมองจ้าวเสวี่ยอย่างไม่เชื่อหู สายตาของนางเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในทันที“ที่แท้ที่มาหาข้ากลับไปก็เพราะ... บ้าชะมัด! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?” จ้าวเยี่ยนเจียวโกรธจัด ถ้าบอกว่าจ้าวซิ่นน่ารังเกียจ จ้าวเสวี่ยก็น่าชิงชังยิ่งกว่า “นี่เป็นความคิดของเจ้าใช่ไหม?! จ้าวซิ่นรังเกียจการแต่งงานนี้และไม่อยากเป็นหม้าย เจ้าก็เลยนึกถึงข้า”จ้าวเสวี่ยเม้มปากแน่น ไม่ได้ปฏิเสธสายตาของจ้าวเยี่ยนเจียวเย็นเยียบ นางแค่นเสียงเยาะเย้ยสองสามครั้ง ปากว่าน้ำตาล ใจเป็นงูพิษ ปากพูดจาหวานหู แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยการวางแผน “ยิ่งสวยยิ่งมีพิษ... คำพูดนี้ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง เจ้าร้ายกาจขนาดนี้ไม่กลัวเวรกรรมตามสนองบ้างเลยหรือ?”จ้าวเสวี่ยมองสีหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวกัดฟันฝืนยิ้ม “น้องสี่ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว พี่คิดถึงเจ้าต่างหาก ด้วยฐานะของเจ้า การได้เข้าไปในจวนโหวนับว่าเป็นโชคดีของ

เมื่อพูดถึงเรื่องตกน้ำ สีหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวก็ดูแปลกไป เพราะในสายตาของคนนอก การที่จางเจิ้งเหอตกน้ำเป็นฝีมือของนาง เรื่องนี้นางไม่สามารถแก้ตัวได้ หนำซ้ำยังคงจำคำพูดที่เขาพูดข้างหูนางได้ เด็กหนุ่มที่ดูอ่อนแอนั้นไม่ได้ไร้พิษภัยอย่างที่คนอื่นเห็น“ตอนนั้นท่านโหวผู้เฒ่าเป็นห่วงร่างกายของคุณชายรองมาก จึงเดินทางลงใต้ด้วยตัวเอง แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีข่าวลือว่าคุณชายรองมีชะตาอาภัพและจะอายุสั้น ดังนั้นในเมืองหลวง ด้วยร่างกายของคุณชายรองและข้อกำหนดของคุณชายใหญ่ ทำให้หาคู่ที่เหมาะสมได้ยาก การแต่งงานจึงต้องเลื่อนออกไปเรื่อยๆ”จ้าวเยี่ยนเจียวไม่เชื่อว่าคนหน้าตาดีอย่างจางเจิ้งเหอจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน นางจำได้ คังหมัวมัวเคยพูดไว้ว่าผู้ชายที่มีใบหน้าเหมือนผู้หญิงจะมีชะตาชีวิตดี ดังนั้นชะตาของจางเจิ้งเหอจะต้องไม่แย่แน่ๆ“คุณชายใหญ่กับท่านโหวผู้เฒ่าต่างก็รักคุณชายรอง และอยากหาคู่ที่ดีให้ การแต่งงานจึงถูกเลื่อนออกไปหลายปี แต่ตอนนี้กลับมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นกับคุณชายใหญ่ เขาเป็นรองแม่ทัพที่พี่ชายของข้าให้ความเคารพมากที่สุด ถึงแม้จะเกิดในตระกูลขุนนาง แต่เพราะบิดาเสียชีวิตไปแต่เด็ก เขาจึงรู้ว่าหากพึ่ง

เมื่อพูดถึงนายหญิงใหญ่ของตระกูลจ้าว ฮูหยินเว่ยก็ ฮึ ออกมา นางไม่สนใจความคิดฮูหยินเถียนของเรือนใหญ่ ในสายตาของนาง ผู้หญิงคนนี้เป็นคนใจร้ายคิดจะให้บุตรสาวอันเป็นที่รักของนางแต่งงานกับคนป่วย หวังจะเกาะจวนโหวเพื่อที่จะให้บุตรชายได้ความรุ่งเรืองต่อไป“ดูเหมือนว่าฮูหยินใหญ่เรือนหลักจะถูกเจ้าปิดหูปิดตา...” จ้าวเยี่ยนเจียวกะพริบตา ใบหน้ากลมๆ แย้มยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม “แม้ว่าเบื้องหลังของท่านจะมีตระกูลคอยหนุนหลัง แต่จวนจ้าวก็ไม่ใช่ที่ที่สะใภ้รองอย่างท่านจะสามารถเป็นเจ้าของได้ หากวันนี้คำพูดของท่านแพร่งพรายออกไป ท่านคงหนีไม่พ้นที่จะต้องถูกลงโทษ”สีหน้าอันเย่อหยิ่งของฮูหยินเว่ยบิดเบี้ยว การกระทำบางอย่างที่นางกล้าทำในที่ลับ ไม่สามารถให้ใครรู้ได้ในที่แจ้ง “เจ้ากำลังขู่ข้าอย่างนั้นหรือ?”“ไม่กล้าขู่หรอกเจ้าค่ะ แค่เตือนเท่านั้น”“ฮึ เจ้าแค่ทำตามที่ข้าบอก เรื่องอื่นเจ้าไม่ต้องไปยุ่ง”จ้าวเยี่ยนเจียวหันกลับมามองเวทีงิ้ว “ดูจากท่าทางของท่านแล้วคงจะมั่นใจมาก ไม่รู้ว่าในใจคิดอะไรไว้”“ชื่อเสียงของเจ้าก็เสียหายไปแล้ว แค่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ บังคับให้คุณชายรองต้องยอมรับและแต่งงานกับเจ้าก็พอแล้ว ตอนนั้นเจ

จ้าวเยี่ยนเจียวโยนความเขินอายทิ้งไปทันที นางหยิบตะเกียบอย่างไม่เกรงใจคีบเนื้อชิ้นใหญ่เข้าปาก แต่จู่ๆ ก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง “วันนี้ท่านดีกับข้ามากเลย ทำให้ข้ารู้สึกประหลาดใจ”“เพราะข้ามีเรื่องจะขอร้อง เลยต้องเอาใจเจ้าเป็นพิเศษ”จ้าวเยี่ยนเจียวกินจนปากมันเยิ้ม ทำหน้าไม่พอใจ “ถ้าจะบอกว่าขอร้อง ต้องเป็นข้าที่ขอร้องท่านสิ แต่ท่านกลับปฏิเสธข้า แต่ไม่เป็นไร ข้าเป็นคนใจกว้าง ในฐานะที่รู้จักกัน ข้าจะช่วยท่าน บอกมาเถอะว่าอยากให้ข้าช่วยอะไร”“กลับไปที่ตระกูลจ้าว ทำตามที่แม่เลี้ยงของเจ้าจัดเตรียมไว้ แต่งงานกับข้า”จ้าวเยี่ยนเจียวสำลักอาหารทันทีที่ยัดเนื้อขาหมูชิ้นใหญ่เข้าปาก นางไอโขลกๆ รีบตบหน้าอกของตัวเองเพื่อกลืนอาหารลงไป ดวงตาเบิกกว้าง ถามเสียงแหบแห้ง “อะไรนะ?”“แต่งงานกับข้า” เขายิ้มมองนาง รินน้ำชาจนเต็มถ้วยแล้วยกวางตรงหน้าให้“ทำ... ทำไมล่ะ?”“ถึงแม้ว่าข้าจะชอบแกล้งเจ้า แต่หลายปีมานี้ข้าทำให้ชื่อเสียงของเจ้าเสียหาย ข้ารู้ดี ตอนนี้การให้เจ้ากลับไปที่ตระกูลจ้าว เพื่อที่จะไม่ให้เกิดเรื่องวุ่นวาย เจ้าต้องเสียสละเพื่อแสดงละครสักหน่อย ตอนนั้นคำนินทาจะตกมาที่เจ้าทั้งหมด ชื่อเสียงเป็นเรื่องสำคัญสำหร