กินสิ! ทำไมจะไม่กิน

จางเจิ้งเหอนั่งอยู่บนเตียง สังเกตว่าตั้งแต่นางเข้ามา สายตาของนางก็เอาแต่จ้องไปที่อาหารตลอดเวลา ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ น้ำเสียงของเขาจึงเย็นชาลง “ต้าจ้วงบอกว่าเจ้าจะชดใช้ค่าม้าให้ข้า?”

“ใช่” จ้าวเยี่ยนเจียวมองอาหาร พลางกลืนน้ำลาย แล้วยื่นมือออกไปพร้อมกับเงิน

หลี่ต้าจ้วงเดินเข้าไปรับเงินแล้วใช้ร่างกายของเขาบังโต๊ะไว้ มองจ้าวเยี่ยนเจียวด้วยสายตาตำหนิ ยายเด็กอ้วนคนนี้เป็นอะไร? คุณชายของเขาก็อยู่ตรงหน้าแล้ว แต่ในสายตาของนางกลับมีแค่อาหารบนโต๊ะ ไม่สังเกตเห็นสีหน้าของคุณชายที่เปลี่ยนไปเลยหรือ?

จ้าวเยี่ยนเจียวมองหลี่ต้าจ้วงด้วยความไม่พอใจ นางไม่สามารถกินได้ จะแบ่งให้นางมองบ้างไม่ได้เลยหรืออย่างไร ขี้เหนียวจริงๆ

“คุณชายขอรับ” หลี่ต้าจ้วงใช้ปากใบ้เป็นคำพูดให้นางรู้สึกตัว

จ้าวเยี่ยนเจียวจึงหันไปมองจางเจิ้งเหอที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าที่คาดเดาไม่ได้

จางเจิ้งเหอเห็นว่าในที่สุดนางก็สนใจเขาแล้ว จึงเค้นลมหายใจออกมาว่า หึ แล้วใช้หางตาแลมาทางนางกล่าวว่า “แม่นางจ้าวคนนี้ช่างเป็นคนตะกละเสียจริง”

ถ้าหากจางเจิ้งเหอไม่ได้เอ่ยถึง จ้าวเยี่ยนเจียวก็เกือบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองแซ่จ้าว “ท่านเรียกข้าว่าเจียวเจียวเถอะ ข้าไม่เกี่ยวอะไรกับคนแซ่จ้าว”

จางเจิ้งเหอเลิกคิ้วขึ้น ไม่ได้ถามอะไรมาก เขาแค่พูดว่า “นี่หนึ่งร้อยตำลึงหรือ?! เจ้าไม่รู้หรือว่าม้าที่เจ้าตีตายเมื่อวานเป็นม้าพันธุ์ดีจากซีเป่ย?”

“แล้วอย่างไร?” จ้าวเยี่ยนเจียวบ่นอย่างไม่พอใจ “ท่านนี่ก็แปลก ม้าแพงถึงเพียงนั้นจะเอามาใช้ลากทำไม?”

จางเจิ้งเหอมองจ้าวเยี่ยนเจียวด้วยสายตาที่แปลกออกไป “ม้าตัวนี้พี่ชายของข้าให้มา”

จ้าวเยี่ยนเจียวอึ้งไปเล็กน้อยรู้สึกอึดอัดขึ้นมา พี่ชายของเขาก็คือคุณชายใหญ่จวนโหวไม่ใช่หรือ? แม้จะอยู่ไกลถึงชายแดน แต่ชื่อเสียงของคุณชายใหญ่ก็เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่ประชาชน

คุณชายใหญ่จวนโหว จางซื่อฉิน ไม่เพียงแต่มีพื้นเพที่ร่ำรวย แต่ยังมีความกล้าหาญและเฉลียวฉลาด ตอนนี้เขากำลังประจำการอยู่ที่ชายแดนกับท่านแม่ทัพใหญ่เยว่ และเขารักน้องชายคนนี้ที่มีร่างกายอ่อนแอคนนี้มากที่สุด ด้วยความสามารถของคุณชายใหญ่ การจะมอบม้าพันธุ์ดีให้น้องชายลากรถม้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

“เจ้าให้เงินข้ามาเงินหนึ่งร้อยตำลึง นี่เป็นการดูถูกข้าหรือดูถูกม้าตัวนั้นกันแน่?”

“ดูถูกอะไรกัน นี่มันเงินทั้งหมดที่ข้ามีเลยนะ!”

จ้าวเยี่ยนเจียวเริ่มไม่พอใจ เงินพวกนี้นางตั้งใจจะเก็บไว้ไถ่ตัวท่านป้าของนาง เพราะท่านป้าเอาแต่ตามหาสามีที่หายตัวไป ดังนั้นทั้งสองคนจึงมีเงินเก็บไม่มากนัก ตอนนี้เอาเงินหนึ่งร้อยตำลึงออกมา ถือเป็นการแสดงความจริงใจอย่างที่สุดแล้ว หัวใจของนางกำลังหลั่งเลือด แต่เขากลับบอกว่าเป็นการดูถูก!

“หนึ่งร้อยตำลึงเป็นเงินเก็บทั้งหมดของเจ้าเลยหรือ?” สีหน้าของจางเจิ้งเหอหม่นลงเล็กน้อย “ดูเหมือนว่าชีวิตของเจ้าจะลำบากไม่น้อย”

ได้ยินเสียงถอนหายใจในน้ำเสียงของเขา ดวงตาของจ้าวเยี่ยนเจียวก็เป็นประกายขึ้นมา หรือว่าหมาป่าอกตัญญูคนนี้ยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง?

นางรีบสูดลมหายใจเข้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยนว่า “ข้าก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ต้องทำงานหนักทุกวัน เงินที่ได้ก็แค่ไม่กี่อิแปะเท่านั้น ตอนนี้เงินหนึ่งร้อยตำลึงนี่ เหมือนกับว่าข้าต้องเฉือนเนื้อตัวเองออกมา”

“ฟังดูน่าเห็นใจ”

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกดีใจ ดูเหมือนว่าคนคนนี้จะยังมีความเมตตาอยู่บ้างจริงๆ

“แต่น่าเสียดาย” เขาเอามือกอดอกเท้าคาง แล้วจ้องมองนางอย่างสบายอารมณ์ “เนื้อที่เจ้าเฉือนออกมายังไม่พอที่จะให้ข้าได้เคี้ยวเล่นเลยด้วยซ้ำ”

นางเงยหน้าขึ้นทันที สบตากับเขา เห็นเขายิ้มให้นาง

รอยยิ้มนั้นทำให้ดวงตาของนางพร่ามัวไปชั่วขณะ จึงรีบหลับตาลงอย่างแรงบอกตัวเองว่าต้องสู้เข้าไว้ คนที่หน้าตาดีแต่จิตใจไม่ดี นาง เจียวเจียวคนนี้ไม่สนใจหรอก

“เช่นนั้น เงินหนึ่งร้อยตำลึงนี้ ข้าจะรับไว้ก่อน ส่วนที่เหลือ ให้ถือว่าเจ้ายังติดค้างข้าอยู่ก็แล้วกัน”

บัดซบ!

ใบหน้าของนางบูดบึ้ง ริมฝีปากยื่นออกมา

“เจ้ากินอาหารแล้วหรือยัง?”

นางส่ายหน้าอย่างหงุดหงิด

“ถ้าไม่รังเกียจ ก็มานั่งกินเถอะ”

จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินดังนั้นก็มีกำลังใจขึ้นมาทันที ความสุขนี้มาเร็วเกินไป “ท่านจะให้ข้ากินหรือ?”

“ถ้าเจ้าไม่กิน ก็แล้วไป”

“กินสิ! ทำไมจะไม่กิน” นางรีบนั่งลงอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ อาหารบนโต๊ะไม่ได้ถูกแตะต้องเลยสักจาน คิดว่าอย่างไรเขาก็ไม่กิน ทิ้งไปก็จะเสียของเปล่า ไม่สู้ให้นางกินยังจะดีกว่า

นางหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจ แล้วเริ่มลงมือกินทันที ไม่แม้แต่จะพูดขอบคุณ