อุ้มเขาไปกินข้าว

เมื่อเห็นท่าทางของจ้าวเยี่ยนเจียวหลี่ต้าจ้วงก็ตาเบิกกว้าง นี่ไม่เหมือนกับคุณหนูจากตระกูลชั้นสูงที่เขาเคยเห็นมาก่อนเลย เขาเหลือบมองจางเจิ้งเหอด้วยความสงสัย และต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าคุณชายไม่ได้แสดงสีหน้ารังเกียจเลยแม้แต่น้อย

ไม่รู้ว่ายายอ้วนคนนี้มีความสามารถอะไรถึงได้เข้าตาคุณชายของเขาได้ ในช่วงหลายปีมานี้ มีผู้หญิงที่งดงามและดีกว่านางหลายคนมาปรากฏตัวต่อหน้าคุณชาย แต่คุณชายก็ไม่เคยสนใจใครเลย ความเฉยเมยนี้ทำให้ท่านผู้เฒ่าในจวนร้อนใจเป็นอย่างมาก แอบส่งคนมาถามเขาหลายครั้ง เพราะกลัวว่าหลานชายของตนจะ ‘ไม่สมชายชาตรี’ เพราะร่างกายอ่อนแอ

ในฐานะที่เขาเป็นคนรับใช้คนสนิท เขารู้ดีว่าคุณชายของเขาไม่ได้ไม่สมชายชาตรี แต่เป็นเพราะเขาเป็นคนไม่ค่อยมีความต้องการทางด้านนั้นจริงๆ ไม่คิดเลยว่าตอนนี้คุณชายจะสนใจผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมา แต่รูปร่างกลมๆ ของยายอ้วนคนนี้ไม่เหมาะสมกับคุณชายของเขาที่งามสง่าเราวกับเทพเซียน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการที่นางกินเหมือนคนตายอดตายอยากเช่นนี้

จ้าวเยี่ยนเจียวกินเร็วมาก แม้ว่าจะไม่ถึงกับงดงาม แต่ก็ไม่ได้เรียกว่าตะกละ นางเคี้ยวอาหารในปากอย่างละเอียดและลิ้มรสอย่างเต็มที่ก่อนจะกลืนลงไป หลี่ต้าจ้วงเห็นผู้หญิงจากตระกูลชั้นสูงในเมืองหลวงมามากมาย จึงรู้สึกไม่ค่อยชินกับการกินของนาง แต่เมื่อมองดูสีหน้าของนางแล้ว ก็บอกได้เลยว่านางกินได้อร่อยมาก

จ้าวเยี่ยนเจียวสังเกตเห็นว่าจางเจิ้งเหอเอาแต่จ้องนาง ไม่มีทีท่าว่าจะจับตะเกียบ อีกทั้งใบหน้าของเขายังซีดเซียวมาก ดูผอมบางเหมือนกับจะปลิวไปกับสายลม นางอดเลิกคิ้วขึ้นถามไม่ได้ว่า “ขาของท่านหักจริงหรือ?”

เขาพยักหน้า “หลังจากที่เจ้าไป ข้าก็ไม่ระวังจึงหกล้ม”

ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ขี้เกียจที่จะหาความจริงในคำพูดของเขา อย่างไรเสียคนคนนี้ก็คาดเดาไม่ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ไม่ว่าคำพูดของเขาจะเป็นความจริงหรือไม่ นางเดินตรงไปที่หน้าเตียง แล้วก้มลงอุ้มเขาขึ้นมา

จางเจิ้งเหอแสดงสีหน้าตกใจอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “เจ้าจะทำอะไร?”

“อุ้มท่านไปกินข้าว ท่านหน้าตาดีปานเทพเซียนก็จริง แต่คงไม่อยากอดตายเพื่อให้ได้เป็นเซียนหรอกนะ” ใบหน้าของนางไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อยในตอนที่พูด นางอุ้มเขาไปวางบนเก้าอี้

“ถึงจะกินไม่ลง ก็ดื่มอะไรสักหน่อยเถอะ น้ำแกงปลานี้อร่อยมาก ข้ากับท่านป้าไปเลือกปลาให้ท่านตั้งแต่เช้าเลยนะ รีบดื่มเถอะ”

จางเจิ้งเหอตกใจไปชั่วขณะ ถูกยายผู้หญิงที่มีใบหน้ากลมเหมือนซาลาเปาราวกับตุ๊กตาอาฝูอุ้มขึ้นมา ทำให้เขา... จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?!

เขามองขึ้นไปที่หลี่ต้าจ้วง หลี่ต้าจ้วงรีบหันหน้าหนี แสดงให้รู้ว่าเขามองไม่เห็นอะไร จางเจิ้งเหอเม้มปาก

“ดื่มเถอะ!” นางตักน้ำแกงปลาให้เขาชามหนึ่ง

จางเจิ้งเหอยื่นมือออกไปรับดื่มไปคำหนึ่งอย่างไม่เต็มใจ

หลี่ต้าจ้วงเห็นดังนั้น ดวงตาของเขาก็เป็นประกายวาววับ มองจ้าวเยี่ยนเจียวด้วยความขอบคุณ

จ้าวเยี่ยนเจียวมองเขาด้วยความงงงวย นางเลื่อนจานอาหารที่อยู่ตรงหน้าให้เขา “อันนี้อร่อย ท่านกินสักหน่อยเถอะ”

จางเจิ้งเหอหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบกินไปคำหนึ่ง เห็นนางที่กินอย่างเอร็ดอร่อย รสชาติในปากของเขาก็ดีขึ้นจริงๆ

หลี่ต้าจ้วงรู้สึกตื้นตันใจอย่างแท้จริง ตั้งแต่ข่าวการหายตัวไปของท่านคุณชายใหญ่ที่ชายแดน คุณชายของเขาภายนอกดูเหมือนจะปกติ แต่มีเพียงเขาที่เป็นคนรับใช้ใกล้ชิดเท่านั้นที่รู้ว่าคุณชายกินไม่ได้นอนไม่หลับมาหลายปีแล้ว ตอนนี้เห็นเขาในที่สุดก็ยอมกินอะไรบ้าง ก็รู้สึกตื่นเต้นจนอยากจะคุกเข่าขอบคุณฟ้าดิน มองจ้าวเยี่ยนเจียวด้วยสายตาที่ดีขึ้นมาก

“อร่อยใช่ไหม?” จ้าวเยี่ยนเจียวไม่รู้ถึงความตื้นตันใจของหลี่ต้าจ้วง นางแค่คีบอาหารให้จางเจิ้งเหออีก “ถ้าอร่อยก็กินให้มากๆ หน่อย ร่างกายจะได้แข็งแรง ดูข้าสิ ปกติกินเยอะ แรงก็เลยมาก ร่างกายเลยแข็งแรงอย่างที่เจ้าเห็น”

เมื่อนึกถึงตอนที่นางอุ้มเขาขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย จางเจิ้งเหอก็รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัวอดไม่ได้ที่จะทำหน้าบึ้งออกมา “เจ้าอาจจะมีแรงมากและร่างกายแข็งแรง แต่สมองของเจ้าไม่ค่อยดี เอาแต่คิดเรื่องกิน ข้าให้เจ้ากิน เจ้าก็กิน ไม่กลัวว่าข้าจะวางยาพิษเจ้าหรือไง?”

จ้าวเยี่ยนเจียวพ่นอาหารออกมา

จางเจิ้งเหอเลิกคิ้ว เอียงตัวไปด้านข้าง แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยน ไม่รู้สึกรังเกียจแม้แต่น้อย จ้าวเยี่ยนเจียวมองเขาด้วยความโกรธ วางตะเกียบลงอย่างแรง “ก็แค่กินอาหารเท่านั้น ทำไมต้องทำให้คนไม่พอใจด้วย ข้าทำอะไรผิด ทำไมท่านถึงเกลียดข้า หาเรื่องข้าทุกอย่าง?”

“ข้าไม่ได้เกลียดเจ้าเลยแม้แต่น้อย ถ้าเกลียด ข้าก็คงไม่แม้แต่จะมองเจ้าด้วยซ้ำ ตรงกันข้าม ข้าค่อนข้างชื่นชมเจ้า ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่กินข้าวกับเจ้าบนโต๊ะเดียวกันหรอก”

ท่าทางที่ดูเหนือกว่านั้นทำให้เนางอยากจะกระอักเลือดออกมา ดูเหมือนว่าร่างกายที่อ่อนแอจะเป็นแค่ภายนอก แต่ข้างในเขาช่างชั่วร้าย “ถ้าวิธีที่ท่านชื่นชมคือการกลั่นแกล้งข้า ข้ายอมให้ท่านเกลียด ไม่ต้องมองข้าจะดีกว่า”

“ด้วยรูปร่างของเจ้า การที่จะไม่ให้คนมอง มันก็ค่อนข้างยากนะ”