All Chapters of เจียวเจียวผู้นี้วาสนาดีกว่าใคร: Chapter 31 - Chapter 40

คนกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงทางขึ้นเรือไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่เว่ยเซียวเจิ้งรู้ทันทีว่าใครเป็นคนพูด ใบหน้าของเขาซีดเผือด ตัวแข็งทื่อ หยุดการกระทำที่กำลังจะลงมือทำร้ายคนทันทีเว่ยอวี่คุนมองพี่ชายอย่างเย็นชา นึกดูถูกคนเกียจคร้านคนนี้จากใจจริง วันนี้อาศัยประโยชน์จากจางเจิงเหอ จึงมีโอกาสพบกับคุณชายสามจวนเยว่กั๋วกง แต่กลับต้องมาเจอกับพี่ชายที่ไม่มีอะไรดีมาก่อเรื่อง“ทำให้คุณชายรองต้องหัวเราะเยาะแล้ว” เยว่ฉีอวิ๋นเข็นรถเข็นของจางเจิ้งเหอมาข้างหน้าพร้อมกับรอยยิ้มหยันจูเหวินเหอถูกซ้อมจนหน้าตาบวมปูด เมื่อจำคนได้ สีหน้าของเขาก็ดูแย่มาก เขาได้รับความไว้วางใจให้มาทำงานที่นี่ แต่กลับถูกคุณชายสามเยว่มาเห็นในสภาพที่น่าสังเวชที่สุดสายตาของเขาจับจ้องไปยังจ้าวเยี่ยนเจียวที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างๆ ร้องไห้อย่างน่าสงสาร โถงใหญ่เงียบสนิท มีแค่นางคนเดียวที่ยังร้องไห้อย่างหนัก ส่วนท่านป้าที่โง่เขลาของนางก็เอาแต่เช็ดน้ำตาให้นางด้วยใบหน้าซีดเผือดจางเจิ้งเหอเอามือเท้าคางไว้ มองฉินเยว่และจ้าวเยี่ยนเจียวที่กอดกันอยู่ เหมือนกับกำลังดูเรื่องแปลกที่น่าสนใจเรื่องหนึ่ง “คนนี้คือคุณชายใหญ่ของท่านผู้

“คุณหนูเจียวเจียว คุณชายรองของข้ายังไม่ได้กินอะไรเลย” หลี่ต้าจ้วงไม่ได้ตั้งใจที่จะไม่ให้จ้าวเยี่ยนเจียวกิน แต่เขานึกถึงเรื่องที่เป่าชิ่งโหลว จึงอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาดังนั้นขนมกุยช่ายที่จ้าวเยี่ยนเจียวกำลังจะเอาเข้าปากตัวเอง ก็เปลี่ยนทิศทางไปตรงหน้าจางเจิ้งเหอทันที “กินสิ”จางเจิ้งเหอมองลงไป “เจ้าล้างมือหรือยัง?”จ้าวเยี่ยนเจียวอึ้งไปเล็กน้อย พลิกมือกลับส่งขนมเข้าปากตัวเอง ให้เขากิน แต่กลับรังเกียจว่ามือของนางไม่สะอาดนางกล่าวว่า “ขอตัว” แล้วรีบวิ่งไปล้างมือเมื่อนางกลับมา อาหารและเหล้าจากเป่าชิ่งโหลวก็ถูกนำมาวางเต็มโต๊ะแล้วจ้าวเยี่ยนเจียวดูงิ้วไปด้วย แต่มือกับปากของนางเคยได้หยุด นางเป็นคนเดียวที่กินอาหารบนโต๊ะอย่างมีความสุขที่สุด นางคีบอาหารให้ฉินเยว่ และกลัวว่าจางเจิ้งเหอจะไม่กินอีก จึงไม่ลืมที่จะคีบอาหารใส่ให้ในชามของเขา แต่เยว่ฉีอวิ๋นที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกันกลับไม่ได้รับการดูแลแบบนี้เยว่ฉีอวิ๋นเห็นการกระทำของจ้าวเยี่ยนเจียวจางเจิ้งเหอผอมลงมากในช่วงนี้ เขาเองก็กังวลในใจ เขารู้ดีว่าอาการซูบผอมของจางเจิ้งเหอเป็นเพราะพี่ชายของเขาที่หายตัวไป จางซื่อฉินไม่ได้เป็นแค่คุณชายใหญ่ของจวนท่า

ฉินเยว่ส่ายหัวโดยไม่ลังเล แม้ว่านางจะไม่ฉลาด แต่ก็รู้ตัวดีว่านางมีความสามารถแค่ไหน“ป้าทำไม่ได้หรอก” นางเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า “ป้าแค่อยากอยู่ในสวนปลูกต้นไม้ดอกไม้ แต่ป้าก็อยากให้เจ้ามีชีวิตที่ดี...จริงๆ แล้ว ป้าแค่อยากรอให้ลุงเขยของเจ้ากลับมา เมื่อเขามาแล้ว ป้าก็จะกลับไปที่หมู่บ้านเล็กๆ กับเขา”จ้าวเยี่ยนเจียวถอนหายอีกรอบ “ท่านป้าเจ้าคะ ท่านคิดจริงๆ หรือว่าท่านลุงเขยจะกลับมา?”ฉินเยว่ก้มหน้าลงแล้วเงียบไป นางรู้ว่าคนอื่นแอบพูดว่านางโง่และเพ้อฝัน แต่นางไม่เคยเก็บคำพูดเหล่านั้นมาใส่ใจ อย่างไรก็ตาม ในส่วนลึกของหัวใจ นางไม่ต้องการให้หลานสาวที่นางรักเพียงคนเดียวคิดเหมือนคนอื่นๆ และมองนางแบบนั้น“ท่านป้า?”“ป้า...” นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มองจ้าวเยี่ยนเจียวแม้ว่าจะรู้ว่าหลานสาวไม่เห็นด้วย นางก็ยังคงพูดว่า “เขาต้องกลับมาแน่นอน”เป็นเช่นนั้นจริงๆ! จ้าวเยี่ยนเจียวไม่แปลกใจกับคำตอบ ท่านป้าของนางเชื่ออย่างสุดใจว่าวันหนึ่งเขาจะกลับมา ความคิดนี้ไม่ใช่การหลอกตัวเอง แต่เป็นสิ่งที่ท่านป้ายืนหยัดมาโดยตลอดจ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกโกรธอย่างไม่มีเหตุผล นางพูดออกไปว่า “ท่านป้า ข้าหวังว่าเขาจะตายเจ้าค่ะ!

จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้มให้นาง ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม ที่จริงแล้วนางก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง แต่ก็รู้สึกได้ว่าเยว่ฉีอวิ๋นนั้นตามใจนางมาก ตราบใดที่นางไม่ไปจากหงเสีย เขาก็จะปล่อยให้นางทำตามใจตัวเองได้เมื่อเข้าไปในวิหารใหญ่ จ้าวเยี่ยนเจียวพาจินจื่อไปไหว้พระอย่างตั้งใจ และยังขอเครื่องรางนำโชคกลับไปให้ท่านป้าของนางด้วย จากนั้นจึงเดินไปที่วิหารเล็กเพื่อจุดธูปและสวดมนต์ขอพรให้พี่ชายของเยว่ฉีอวิ๋น เห็นเปลวเทียนที่สว่างไสว นางก็สงบใจลงและสวดมนต์หลังจากสวดมนต์เสร็จแล้ว ก็จะได้กินอาหารเจชื่อดังของวัดผู่ถัวการจะได้กินอาหารเจของที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย นอกจากจะต้องบริจาคเงินทำบุญอย่างน้อยห้าสิบตำลึงแล้ว ยังต้องจองล่วงหน้าเป็นเวลานาน ท่านป้าของนางได้จองอาหารโต๊ะนี้ไว้ตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว จ้าวเยี่ยนเจียวพึมพำบทสวดมนต์ในปาก ได้ยินเสียงล้อไม้กลิ้งอยู่ด้านหลัง นางไม่ได้หันไปดู ยังคงสวดมนต์ต่อไปอย่างใจเย็นเมื่อสวดมนต์เสร็จแล้ว นางก็ดึงจินจื่อให้ลุกขึ้น พอหันกลับไป ก็รู้สึกประหลาดใจ การได้เห็นเยว่ฉีอวิ๋นที่นี่ไม่น่าแปลกใจนัก เพราะที่นี่มีป้ายชื่อของพี่ชายของเขา แต่ที่นางคิดไม่ถึงคือเขาเข็นรถเข็นของจางเจิ้ง

เมื่อเห็นท่าทางของทั้งสองคน จ้าวเยี่ยนเจียวก็โกรธจัด นางวางถังน้ำในมือลงอย่างแรง จนน้ำกระเซ็นไปโดนรองเท้าปักของจ้าวเสวี่ยและจ้าวซิ่นจ้าวซิ่นร้องออกมาด้วยความตกใจ ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ส่วนจ้าวเสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็รีบปรับสีหน้าซ่อนความไม่พอใจเอาไว้ ใบหน้าของนางยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนงดงงามจ้าวเยี่ยนเจียวหัวเราะเยาะในใจ จ้าวเสวี่ยยังคงเสแสร้งเหมือนเดิม ตรงกันข้ามกับจ้าวซิ่นที่โกรธจนตาขวาง ดูน่ามองกว่ามาก“พวกเรา...” มุมปากของจ้าวเยี่ยนเจียวยกขึ้น “รู้จักกันด้วยหรือ?!”เมื่อจ้าวเยี่ยนเจียวพูดคำนี้ออกมา จ้าวซิ่นก็โกรธทันที “ข้าก็ว่าแล้วว่านางเป็นคนโง่เง่า ผ่านมาหลายปี คงจะลืมแม้กระทั่งทางกลับบ้าน พวกเรายังรีบร้อนจะมาทักทายนางอีก ข้าว่านางโง่จนลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร”จ้าวเสวี่ยมองจ้าวซิ่นอย่างกังวลเล็กน้อย พูดปลอบนางอย่างอ่อนโยนว่า “น้องสามอย่าโกรธเลยนะ ตอนน้องสี่ออกจากบ้านยังเล็กอยู่เลย การที่นางลืมพวกเราก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้”จ้าวซิ่นมองจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างจับผิด สังเกตว่าแม้ว่านางจะสวมเสื้อผ้ากลางเก่ากลางใหม่ แต่เนื้อผ้านั้นดีมาก นางที่เป็นแค่คนรับใช้ในคณะงิ้ว กลับมีเสื้