มอบหงเสียให้เจ้าดูแล

จ้าวเยี่ยนเจียวมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นทั้งสองคนยืนอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น คุณชายสามเยว่หน้าตาดี เวลาเขายิ้มดูสง่างามแฝงไปด้วยความอบอุ่นอ่อนโยน แต่ถึงอย่างไรจ้าวเยี่ยนเจียวก็ยังคงไม่ชอบเขาอยู่ดี

ส่วนเหตุผลนะหรือ? นางเองก็บอกไม่ถูก ยิ่งคบหายิ่งมองไม่ออก ยิ่งไม่อยากจะข้องเกี่ยวกับเขา

ในตอนนี้ เมื่อเห็นใบหน้าที่มีความสุขของท่านป้า และใบหน้าที่อ่อนโยนของเยว่ฉีอวิ๋น ถ้าไม่ใช่เพราะนางรู้ดีว่าเยว่ฉีอวิ๋นมีฮูหยินที่รักกันตั้งแต่เด็กที่เมืองหลวง และมีลูกสามคนแล้ว อีกทั้งเขาก็ดูแลท่านป้าของนางมาหลายปี แต่ก็ยังคงรักษามารยาท นางก็คงจะสงสัยว่าเขามีความคิดอื่นกับท่านป้าของนางแล้ว

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา อารมณ์ของนางไม่ค่อยดีอย่างไม่มีเหตุผล ยิ่งทำให้นางมองเยว่ฉีอวิ๋นไม่ดีขึ้นไปอีก นางสูดหายใจเข้าลึกๆ จัดระเบียบความคิด แล้วเดินเข้าไป “คุณชายสามเยว่ ท่านป้าเจ้าคะ”

ฉินเยว่ซ่อนความตื่นเต้นไว้ไม่ไหว นางจับมือของจ้าวเยี่ยนเจียวไว้แน่นพูดเบาๆ ว่า “เจียวเจียว คุณชายสามเยว่เพิ่มเงินเดือนให้ป้าสองตำลึงด้วยนะ”

มุมปากของจ้าวเยี่ยนเจียวยกขึ้น เยว่ฉีอวิ๋นเป็นคนประหลาดจริงๆ เขาจะมาที่

อย่างน้อยปีละครั้ง และทุกครั้งก็เพิ่มเงินเดือนให้ท่านป้าของนางเสมอ

ถึงแม้ว่าจ้าวเยี่ยนเจียวจะไม่เคยถามคนอื่น แต่ก็พอจะพูดได้ว่าเงินเดือนที่เย่ฉีอวิ๋นให้ท่านป้าของนางนั้นสูงเป็นอันดับต้นๆ ในหงเสีย

ต้องบอกว่าวิธีของเยว่ฉีอวิ๋นนั้นดี เขาไม่เพียงให้เงินอย่างใจกว้าง แต่ยังรู้ว่าท่านป้าของนางเป็นคนกตัญญู เมื่อหลายปีก่อนจึงหาที่ดินที่มีฮวงจุ้ยดีๆ แล้วย้ายสุสานของท่านตาท่านยายให้ใหม่ ที่ดินนี้อยู่นอกเมือง

 ดังนั้นนางจึงสามารถไปไหว้ได้ทุกครั้งที่ต้องการ โดยไม่ต้องเดินทางกลับไปที่หมู่บ้านเล็กๆ ที่ห่างไกล ท่านป้าของนางซาบซึ้งใจมาก รู้สึกมาตลอดว่าเย่ฉีอวิ๋นเป็นคนดีมีน้ำใจ

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่ชอบคนคนนี้ แต่สนใจเงินของเขามาก นางจึงพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “คุณชายสามเยว่ ข้าเองก็ทำงานขยันขันแข็ง ทำเครื่องสำอางให้หงเสียอย่างตั้งใจ ดังนั้นท่านช่วยเพิ่มเงินค่าเครื่องสำอางให้ข้าหน่อยจะได้ไหมเจ้าคะ?”

“พูดจาเหลวไหล เมื่อครู่ข้าเพิ่งดูบัญชีในห้องของผู้อาวุโส บัญชีบันทึกไว้ชัดเจนว่าข้าให้เจ้าอย่างใจกว้างมากแล้ว ยังไม่พอใจอีกหรือ?”

“แน่นอนว่าไม่พอใจเจ้าค่ะ เพราะข้ามีหลายเรื่องที่ต้องใช้เงิน” คำพูดของจ้าวเยี่ยนเจียวเป็นเรื่องจริง ส่วนจะต้องใช้เงินอะไร ท่านป้าของนางอยู่ข้างๆ จึงไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่นางรู้ว่าเยว่ฉีอวิ๋นเข้าใจเรื่องนี้ดี

เยว่ฉีอวิ๋นรู้ดีว่าเงินส่วนใหญ่ของทั้งสองคนถูกใช้ไปกับการตามหาคน ฉินเยว่ฝากคังหมัวมัวให้ช่วยตามหาคน หลายปีผ่านไป ถ้าเป็นคนอื่นคงจะหมดหวังไปแล้ว แต่ฉินเยว่ยังคงดื้อรั้นมาจนถึงตอนนี้

ถึงแม้ว่าจ้าวเยี่ยนเจียวจะปากกล้า และในใจก็ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ แต่ก็ยังปล่อยเลยตามเลย ต้องยอมรับว่าเด็กคนนี้มีหัวใจที่กตัญญูอย่างหาได้ยาก

เมื่อมีฉินเยว่อยู่ เยว่ฉีอวิ๋นก็ไม่ได้พูดอะไรมาก จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ถามว่า “หัวหน้าจูเป็นคนอย่างไรบ้าง?”

“หัวหน้าจูเป็นคนที่คุณชายสามให้ความสำคัญ แน่นอนว่าต้องเป็นคนดี” สีหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวดูออกว่าเสแสร้ง

เยว่ฉีอวิ๋นหัวเราะออกมา “จูเหวินเหอเป็นหัวหน้าคนงานในเมืองหลวงมาหลายปี เขาเป็นคนฉลาดและเข้ากับคนง่าย แต่เสียดายที่เป็นคนใจแคบ ไม่มีความอดทน เจ้าไม่ชอบเขา ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้”

“คุณชายสามเจ้าคะ พูดตรงๆ ข้าก็เป็นแค่คนตัวเล็กๆ ที่หาเลี้ยงชีพในหงเสียกับท่านป้าเท่านั้น การจะชอบหรือไม่ชอบ เรื่องนี้ไม่สำคัญหรอกเจ้าค่ะ”

“เจ้ากับเยว่เหนียงเป็นคนที่คังหมัวมัวให้ความสำคัญ จะชอบหรือไม่ชอบจึงเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ต้องห่วง อีกไม่กี่วันข้าจะให้จูเหวินเหอไปจากที่นี่”

ฉินเยว่แสดงสีหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

จ้าวเยี่ยนเจียวกลับมีสีหน้าสงบ เหมือนกับเป็นคนกลางที่วางเฉย “เรื่องของหงเสีย คนนอกอย่างข้าไม่สะดวกที่จะพูด คุณชายสามจะให้ใครอยู่หรือไป จึงไม่เกี่ยวข้องกับข้าหรือท่านป้าของข้า”

นี่คือหงเสียที่มีคนมากมายและชอบพูดกันปากต่อปาก นางไม่อยากได้ยินคำพูดซุบซิบว่าจูเหวินเหอต้องไปเพราะนางหรือท่านป้าของนาง นางไม่สนใจเรื่องนี้ แต่ท่านป้าได้รับการยกย่องจากคังหมัวมัวในฐานะแม่ลูก แต่ถ้าได้รับความไว้วางใจจากเย่ฉีอวิ๋น… คำพูดเหล่านั้นก็จะฟังดูไม่ดี

“เจ้ากับเยว่เหนียงไม่ใช่คนนอก” เยว่ฉีอวิ๋นไม่รู้สึกถึงความกังวลในใจของจ้าวเยี่ยนเจียวเขามาจากตระกูลชั้นสูง มีพี่ชายสองคนและพี่สาวหนึ่งคนที่มีอำนาจในมือ เขาสนใจแค่ความสุขของตัวเอง และไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร “เยว่เหนียง หากว่าข้ามอบหงเสียให้เจ้าดูแล จะว่าอย่างไร?”

ฉินเยว่ก้มหน้าไม่เอ่ยปากมาตลอด จู่ๆ ก็ได้ยินเย่ฉีอวิ๋นบอกว่าจะยกหงเสียให้ดูแล จึงงงงวย สงสัยว่าตัวเองได้ยินผิดไป