รักเพราะหน้าตาดี

ฉินเยว่ส่ายหัวโดยไม่ลังเล แม้ว่านางจะไม่ฉลาด แต่ก็รู้ตัวดีว่านางมีความสามารถแค่ไหน

“ป้าทำไม่ได้หรอก” นางเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า “ป้าแค่อยากอยู่ในสวนปลูกต้นไม้ดอกไม้ แต่ป้าก็อยากให้เจ้ามีชีวิตที่ดี...จริงๆ แล้ว ป้าแค่อยากรอให้ลุงเขยของเจ้ากลับมา เมื่อเขามาแล้ว ป้าก็จะกลับไปที่หมู่บ้านเล็กๆ กับเขา”

จ้าวเยี่ยนเจียวถอนหายอีกรอบ “ท่านป้าเจ้าคะ ท่านคิดจริงๆ หรือว่าท่านลุงเขยจะกลับมา?”

ฉินเยว่ก้มหน้าลงแล้วเงียบไป นางรู้ว่าคนอื่นแอบพูดว่านางโง่และเพ้อฝัน แต่นางไม่เคยเก็บคำพูดเหล่านั้นมาใส่ใจ อย่างไรก็ตาม ในส่วนลึกของหัวใจ นางไม่ต้องการให้หลานสาวที่นางรักเพียงคนเดียวคิดเหมือนคนอื่นๆ และมองนางแบบนั้น

“ท่านป้า?”

“ป้า...” นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มองจ้าวเยี่ยนเจียวแม้ว่าจะรู้ว่าหลานสาวไม่เห็นด้วย นางก็ยังคงพูดว่า “เขาต้องกลับมาแน่นอน”

เป็นเช่นนั้นจริงๆ! จ้าวเยี่ยนเจียวไม่แปลกใจกับคำตอบ ท่านป้าของนางเชื่ออย่างสุดใจว่าวันหนึ่งเขาจะกลับมา ความคิดนี้ไม่ใช่การหลอกตัวเอง แต่เป็นสิ่งที่ท่านป้ายืนหยัดมาโดยตลอด

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกโกรธอย่างไม่มีเหตุผล นางพูดออกไปว่า “ท่านป้า ข้าหวังว่าเขาจะตายเจ้าค่ะ!”

ฉินเยว่มองนางด้วยความตกใจ

“ถ้าเขาตายไป นั่นจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับท่าน”

ฉินเยว่ได้ยินคำพูดของนาง ใบหน้าซีดเผือด ทำอะไรไม่ถูก

“ท่านป้าเจ้าคะ ท่านลองถามใจตัวเองดูสิ ถ้าเขายังไม่ตาย แต่หลายปีมานี้กลับไม่สนใจความเป็นตายของท่าน ไม่เคยถามไถ่ ท่านยังมีความสุขอยู่ไหม?”

“เจียวเจียว เจ้าอย่าโกรธเลยนะ ป้า...” ฉินเยว่ร้อนรนรีบพูดว่า “ป้าเคยคิดเรื่องนี้จริงๆ ถ้าเขายังไม่ตายและไม่สนใจป้า คนเราก็ต้องไม่มีความสุขอยู่แล้ว แน่นอนว่าป้าจะไม่มีความสุข แต่เจียวเจียว ป้าแค่หวังว่าเขาจะมีชีวิตอยู่”

“ทำไม?” จ้าวเยี่ยนเจียวถามอย่างโกรธเคือง

“เพราะเขาคือสามีของป้า และป้ารักเขา” ฉินเยว่พูดอย่างจริงจัง บนใบหน้าเผยให้เห็นถึงความดื้อรั้น “ดังนั้นป้าจึงหวังว่าเขาจะมีชีวิตที่ดี ถ้าเขาไม่ต้องการป้าก็ไม่เป็นไร ขอแค่เขากลับมาและบอกป้าคำหนึ่ง ป้าก็จะเลิกรอเขา”

จ้าวเยี่ยนเจียวพูดไม่ออก ท่านป้าของนางดื้อรั้นกว่าใครๆ ความดื้อรั้นที่สะสมมาอย่างยาวนานหลายปี ฝังรากลึกถึงกระดูกตอนนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของนางไปแล้ว ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร นางจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะชนกำแพง

จ้าวเยี่ยนเจียวส่ายหัว การโกรธท่านป้าของนางก็เหมือนกับการชกไปที่ปุยฝ้าย นางถอนหายใจยาวๆ “ท่าป้าเจ้าคะ เล่าเรื่องของลุงเขยให้ข้าฟังหน่อยได้ไหม?”

อาจจะเป็นเพราะความรังเกียจ ดังนั้นนางจึงไม่เคยพูดถึงลุงเขยที่ไม่เคยเจอหน้ากับท่านป้ามาหลายปีแล้ว

ฉินเยว่เผยรอยยิ้มอย่างมีความสุข “ลุงเขยของเจ้าเป็นคนหน้าตาดีมากๆ”

จ้าวเยี่ยนเจียวเท้าคางอยู่ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตา “หรือว่าท่านรักลุงเขยก็เพราะเขาหน้าตาดีอย่างเดียว?”

ฉินเยว่พยักหน้าโดยไม่ลังเล “ตอนแรกก็ใช่”

จ้าวเยี่ยนเจียวนึกขึ้นได้ว่าท่านแม่ของนางก็ชอบท่านพ่อเพราะรูปร่างหน้าตาเหมือนกัน พี่น้องคู่นี้ถึงแม้ว่านิสัยจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่ก็ไม่มีใครสามารถต้านทานความหล่อเหลาได้ เมื่อนึกถึงท่านแม่ที่ตายไปเพราะให้กำเนิดลูกให้ท่านพ่อ และท่านป้าที่รอคอยลุงเขยที่ยังไม่รู้ชะตากรรมมาหลายปีโดยไม่เสียใจ...นางก็คิดว่าการที่ตัวเองถูกรูปร่างหน้าตาของจางเจิ้งเหอหลอกก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรแล้ว

“แต่ความรักระหว่างคนสองคนเกิดขึ้นหลังจากการใช้ชีวิตร่วมกัน ลุงเขยของเจ้าแม้จะไม่ชอบพูด แต่เขาก็ชอบฟังป้าพูด เขาไม่เคยรำคาญป้าและไม่เคยดูถูกป้า”

“แต่เขามองไม่เห็นนะ” จ้าวเยี่ยนเจียวรู้ว่าสามีของฉินเยว่เป็นคนตาบอด ถ้าเขาไม่ตาบอดและหน้าตาดีขนาดนั้น เขาคงจะไม่มาอยู่กินกับตระกูลฉินหรอก

ฉินเยว่พยักหน้า “ใช่ เขามองไม่เห็น ก็เพราะมองไม่เห็นไง ป้าถึงมองเขาได้อย่างเต็มที่ ไม่ว่าป้าจะมองเขาจ้องเขาแค่ไหน เขาก็ไม่เคยรู้ เขาไม่รู้ด้วยว่าป้าหน้าตาขี้เหร่ ป้าก็เลยรู้สึกสบายใจ”

เมื่อได้ยินนางพูดแบบนั้น การที่สามีของนางตาบอดกลับกลายเป็นข้อดีในสายตาของนาง ความรักเกิดขึ้นแล้วไม่ว่าเหตุผลอะไรก็ไม่มีทั้งนั้น

จ้าวเยี่ยนเจียวจับมือของฉินเยว่ “ท่านไม่ขี้เหร่เลยนะ นี่ก็แค่ปานเล็กๆ บนหน้าผากเท่านั้น ถ้าท่านยินยอม ข้าสามารถทำขี้ผึ้งเพื่อปกปิดปานนี้ได้ทันทีเลย”

“รอจนกว่าป้าเจอลุงเขยของเจ้าแล้วค่อยทำให้ป้าเถอะ” ฉินเยว่ยิ้มส่ายหัว “แต่ไม่ต้องลำบากหรอก เขาตาบอดนะ ต่อให้ป้าแต่งตัวงดงามแค่ไหน เขาก็ไม่เห็นหรอก”

“เขาไม่เห็น แต่คนอื่นเห็นนะ...” จ้าวเยี่ยนเจียวมองเข้าไปในดวงตาของฉินเยว่ “ท่านป้าเจ้าคะ ลุงหลินดีกับท่านมากเลยนะ”

ฉินเยว่ก้มหน้าหรี่ตาลง “แต่ป้าไม่ชอบเขา”

คำพูดที่เรียบง่ายนี้ทำให้ความหวังของจ้าวเยี่ยนเจียวจบสิ้นลง นางได้แต่มองท่านป้าด้วยความสิ้นหวังและหดหู่

ฉินเยว่รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเมื่อถูกมองแบบนั้น นางพูดเบาๆ ว่า “เจียวเจียว ไม่ต้องห่วงนะ ป้าจะไม่เอาเงินทั้งหมดไปใช้ในการตามหาคนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว หลายปีที่ผ่านมา ป้าได้เก็บเงินไว้สำหรับสินสอดของเจ้าแล้ว เจ้าจะไม่ลำบากแน่นอน”

จ้าวเยี่ยนเจียวถอนหายใจ นางเสียดายเงินที่เหมือนกับโยนทิ้งไปในน้ำ และยิ่งเสียใจกับการที่ท่านป้าของนางยืนหยัดมาหลายปี

ฉินเยว่เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ นางลุกขึ้นไปหยิบกล่องไม้ที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงออกมา

กล่องไม้นี้จ้าวเยี่ยนเจียวคุ้นเคยดี ข้างในคือเงินเก็บทั้งหมดของท่านป้า นำมาวางตรงหน้านางเหมือนกับกำลังนำเสนอสมบัติ

“รอให้ผู้อาวุโสอาการดีขึ้น ป้าจะขอให้ผู้อาวุโสช่วยหาคนดีๆ ที่ซื่อสัตย์ให้เจ้าแต่งงานด้วย เมื่อมีสามี เจียวเจียวก็จะมีคนพึ่งพาได้แล้ว เงินทั้งหมดนี้ป้าจะยกให้เจ้าเป็นสินสอดเอง”

ความคิดของฉินเยว่เรียบง่ายมาก นางคิดแค่ว่าถ้าจ้าวเยี่ยนเจียวแต่งงานแล้วก็จะมีสามีคอยปกป้อง แม้ว่านางจะไม่ได้เป็นคนดูแลหงเสีย ก็จะไม่มีใครกล้าทำร้ายเจียวเจียวอีก

จ้าวเยี่ยนเจียวไม่แสดงความคิดเห็นออกมา ปล่อยให้ฉินเยว่วางแผนไปตามลำพัง อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่ต้องกังวลว่านางจะเอาเงินทั้งหมดไปใช้ในการตามหาคนอีกแล้ว