ข้าเป็นคนใจดีได้ แต่เป็นคนดีไม่ได้

เยว่ฉีอวิ๋นประสานมือไว้ด้านหลัง มองจ้าวเยี่ยนเจียวที่ดูเศร้าโศกเสียใจ ใบหน้ากลมๆ ของนาง จมูกเล็กๆ ที่แดงก่ำ ดูน่าสงสารมาก เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว กว่าหนึ่งปีที่ไม่ได้เจอกัน เด็กที่คังหมัวมัวรักเหมือนหลานสาวคนนี้ฉลาดขึ้นมาก การที่นางอยู่ในคณะงิ้วมานาน ดูเหมือนว่าจะได้เรียนรู้ทักษะการแสดงมาไม่น้อย

จ้าวเยี่ยนเจียวใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงบนใบหน้า หางตาของนางเหลือบไปเห็นดวงตาที่ขบขันของจางเจิ้งเหอ หัวใจของนางสั่นสะท้าน เขา... มาได้อย่างไร?!

เยว่ฉีอวิ๋นมองไปยังจูเหวินเหอที่กำลังคุกเข่าอยู่ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “การแสดงกำลังจะเริ่มแล้ว เจ้ายังคุกเข่าอยู่ทำไม? รีบไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย”

“ขอรับ!” จูเหวินเหอกล้ำกลืนความเจ็บปวดจากการถูกซ้อม คลานลุกขึ้นด้วยมือและเท้า ไม่สนใจบาดแผล รีบจัดการทุกอย่างด้วยความกระตือรือร้นอย่างเต็มที่

“เดี๋ยวค่อยดูงิ้วด้วยกัน”

จ้าวเยี่ยนเจียวค่อยๆ เข้าใจว่าเยว่ฉีอวิ๋นกำลังพูดกับนางและฉินเยว่ จึงไม่ได้สนใจจางเจิ้งเหอแล้ว เช็ดหน้าของนางให้สะอาด ทำท่าทางน่าสงสาร “คุณชายสามจะให้เจียวเจียวไปดูงิ้วด้วย เจียวเจียวไม่กล้าปฏิเสธอยู่แล้ว เพียงแต่คุณชายสามช่วยให้เจียวเจียวได้ประโยชน์อะไรบ้างได้หรือไม่?”

“การได้ดูงิ้วกับข้าเป็นการให้เกียรติเจ้าแล้วนะ ยังจะกล้าขอประโยชน์อะไรอีก?”

“ที่บอกว่าขอ ก็ไม่ได้หมายความอย่างนั้นเสียทีเดียว เจียวเจียวแค่อยากได้หมึกเขียนคิ้วที่ท่านเอาไปคืนมา”

เยว่ฉีอวิ๋นหัวเราะ “ของพวกนั้นข้าใช้เงินซื้อมา แต่พอออกจากปากเจ้ากลับกลายเป็นขโมยไปเสียได้”

“ของพวกนั้นเจียวเจียวฝากคนจากดินแดนตะวันตกนำเข้ามาตั้งแต่ครึ่งปีก่อน แต่ท่านกลับซื้อไปหมดในราคาที่สูงกว่า สำหรับเจียวเจียวแล้วนี่ถือว่าเป็นการขโมยไม่ใช่หรือ?”

ใบหน้ากลมๆ ของนางดูไร้เดียงสา เยว่ฉีอวิ๋นส่ายหัว “รู้แล้ว จะแบ่งให้เจ้าบ้างก็ได้”

“คุณชายรองจางโหวมานั่งด้วยกันเถอะ!” เยว่ฉีอวิ๋นนั่งลงตรงระเบียงที่อยู่หน้าเวที ซึ่งสามารถมองเห็นได้ชัดเจน จ้าวเยี่ยนเจียวแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นหลี่ต้าจ้วงที่กำลังเข็นรถเข็นของจางเจิ้งเหอแล้วขยิบตาให้นาง ความสัมพันธ์แบบ ‘คู่เวรคู่กรรม’ ของนางกับจางเจิ้งเหอ ยิ่งมีคนรู้เรื่องน้อยเท่าไหร่ยิ่งดี

“ข้าจะให้เป่าชิ่งโหลวส่งอาหารและเหล้ามาหนึ่งโต๊ะ”

เดิมทีนางตั้งใจว่าจะไม่สนใจเขา แต่คำพูดเรียบง่ายของจางเจิ้งเหอทำให้จ้าวเยี่ยนเจียวเปลี่ยนใจ นางรีบเอ่ยทันที “ข้าจะเอาขาหมูแก้ว[1]ด้วย”

จางเจิ้งเหอมองนางด้วยรอยยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม นางเป็นคนตะกละจริงๆ “ได้”

จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้มอย่างสดใส สมใจอยาก

เยว่ฉีอวิ๋นมองทั้งสองคน แล้วพูดอย่างมีความมายว่า “ข้านึกว่าศัตรูคู่อาฆาตเจอกัน จะต้องโกรธแค้นกันเรื่องราวใหญ่โตแน่ๆ แต่ไม่คิดว่าพวกเจ้าจะเข้ากันได้ดีถึงเพียงนี้”

“คุณชายสาม ข้ากับคุณชายรองไม่ได้เป็นศัตรูกันเจ้าค่ะ”

“เท่าที่ข้ารู้มา คุณชายรองตอนเด็กๆ ตกน้ำและป่วยมาตลอด เรื่องนี้ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับเจ้า”

ฉินเยว่ที่อยู่ข้างๆ ตกใจ นางยกศีรษะขึ้นมองไปที่จางเจิ้งเหอ เขาเป็นคุณชายที่หล่อเหลาจริงๆ!

“ท่านป้า เขาคือคุณชายรองของจวนโหว”

ฉินเยว่นึกถึงเรื่องที่จ้าวเยี่ยนเจียวถูกลงโทษเมื่อหลายปีก่อน จนต้องออกจากตระกูลจ้าวก็เพราะคนมีอำนาจคนนี้

“เขาคือคนที่เจ้าทำร้ายหรือ?”

จ้าวเยี่ยนเจียวกรอกตาไปมา “ข้าไม่ได้ทำร้ายเขา”

“แต่...” ฉินเยว่รีบมองจางเจิ้งเหอแล้วก้มหน้าลงทันที

“เยว่เหนียง[2]“ เยว่ฉีอวิ๋นเรียกฉินเยว่ที่ดูไม่สบายใจ “เรื่องที่เจียวเจียวทำตอนเด็กๆ คุณชายรองไม่คิดเล็กคิดน้อยหรอก”

“ขอบคุณคุณชายรองที่ใจกว้าง” ฉินเยว่กล่าวพลางก้มศีรษะค้อมตัว

จ้าวเยี่ยนเจียวมองดูพวกเขาทั้งสองพูดคุยกันอย่างไม่พอใจ นางจ้องจางเจิ้งเหออย่างโกรธเคือง “ท่านไม่พูดอะไรหน่อยหรือ?”

มุมปากของจางเจิ้งเหอยกขึ้น “อย่างที่คุณชายสามพูด เรื่องที่เจ้าทำตอนเด็กๆ ข้าไม่เอามาคิดเล็กคิดน้อยหรอก”

นางอยากจะกระอักเลือดออกมาจริงๆ! แต่ฉินเยว่ก็ลุกขึ้นยืนแล้ว ทั้งยังดึงจ้าวเยี่ยนเจียวให้ลุกขึ้นด้วย นางรีบพูดว่า “คุณชายใจดีเหลือเกิน ขอบคุณท่านมาก”

จ้าวเยี่ยนเจียวมองจางเจิ้งเหอเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีจะอธิบายอะไร นางก็รู้สึกโกรธมาก แต่เมื่อเขาเลื่อนขนมกุยช่ายที่อยู่ตรงหน้ามาให้ มุมปากของนางก็กระตุก เลิกคิดที่จะโต้เถียงทันที อย่างไรนางก็แบกรับความผิดเรื่องที่ทำให้เขาตกน้ำมาหลายปีแล้ว จะให้แบกต่อก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้

“ขอบคุณเจ้าค่ะคุณชายรอง” นางพูดแค่นั้น แล้วนั่งลง หยิบขนมกุยช่ายเข้าปากตัวเองทันที

ฉินเยว่เห็นดังนั้นก็รู้สึกอับอายเล็กน้อย แล้วค่อยๆ นั่งลง

“เด็กคนนี้ไร้ยางอายจริงๆ” เยว่ฉีอวิ๋นหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางของจ้าวเยี่ยนเจียว” นิสัยของเจ้าไม่เหมือนท่านป้าของเจ้าเลยสักนิด”

จ้าวเยี่ยนเจียวกลืนขนมกุยช่ายลงไป “ข้าได้นิสัยมาจากท่านแม่ของข้า ไม่เหมือนท่านป้าที่เป็นคนใจดี”

เยว่ฉีอวิ๋นหัวเราะ “เจ้ากำลังบอกว่าตัวเองเป็นคนไม่ดีอย่างนั้นหรือ?”

“ข้าก็เป็นคนใจดี เพียงแต่โลกนี้มันไม่ดี ดังนั้นข้าเป็นคนใจดีได้ แต่เป็นคนดีไม่ได้”

เยว่ฉีอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้น สบตากับจางเจิ้งเหอ เห็นว่าเขาก็ตั้งใจฟังอยู่ “คำพูดนี้มีความหมายนะ เป็นคนใจดีได้ แต่เป็นคนดีไม่ได้”

“ข้าเป็นคนใจดีได้ ไม่ทำร้ายคนอื่น ไม่คิดวางแผนใส่ร้ายคนอื่น แต่คนอื่นก็อยากจะทำร้ายและวางแผนใส่ร้ายข้า ดังนั้นข้าจึงไม่เป็นคนดีที่จะปล่อยคนอื่นไปง่ายๆ”

แววตาของเยว่ฉีอวิ๋นเต็มไปด้วยความชื่นชม “มีเหตุผล”

“สิ่งที่ข้าพูดย่อมมีเหตุผลอยู่แล้ว” ขนมกุยช่ายมีแค่สามชิ้น จ้าวเยี่ยนเจียวกินไปสองชิ้นแล้วอย่างรวดเร็ว นางยังไม่พอใจ เลียปากแล้วยื่นมือออกไปหยิบชิ้นสุดท้าย

[1] ทำจากขาหมูและหนังหมู ผ่านการต้มแล้วเลาะกระดูก เทใส่ภาชนะปล่อยให้เย็นจนแข็งตัวคล้ายวุ้น

[2] เหนียง แปลว่าพี่สาว