คุณชายสามออกโรง

คนกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงทางขึ้นเรือไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่

คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่เว่ยเซียวเจิ้งรู้ทันทีว่าใครเป็นคนพูด ใบหน้าของเขาซีดเผือด ตัวแข็งทื่อ หยุดการกระทำที่กำลังจะลงมือทำร้ายคนทันที

เว่ยอวี่คุนมองพี่ชายอย่างเย็นชา นึกดูถูกคนเกียจคร้านคนนี้จากใจจริง วันนี้อาศัยประโยชน์จากจางเจิงเหอ จึงมีโอกาสพบกับคุณชายสามจวนเยว่กั๋วกง แต่กลับต้องมาเจอกับพี่ชายที่ไม่มีอะไรดีมาก่อเรื่อง

“ทำให้คุณชายรองต้องหัวเราะเยาะแล้ว” เยว่ฉีอวิ๋นเข็นรถเข็นของจางเจิ้งเหอมาข้างหน้าพร้อมกับรอยยิ้มหยัน

จูเหวินเหอถูกซ้อมจนหน้าตาบวมปูด เมื่อจำคนได้ สีหน้าของเขาก็ดูแย่มาก เขาได้รับความไว้วางใจให้มาทำงานที่นี่ แต่กลับถูกคุณชายสามเยว่มาเห็นในสภาพที่น่าสังเวชที่สุด

สายตาของเขาจับจ้องไปยังจ้าวเยี่ยนเจียวที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างๆ ร้องไห้อย่างน่าสงสาร โถงใหญ่เงียบสนิท มีแค่นางคนเดียวที่ยังร้องไห้อย่างหนัก ส่วนท่านป้าที่โง่เขลาของนางก็เอาแต่เช็ดน้ำตาให้นางด้วยใบหน้าซีดเผือด

จางเจิ้งเหอเอามือเท้าคางไว้ มองฉินเยว่และจ้าวเยี่ยนเจียวที่กอดกันอยู่ เหมือนกับกำลังดูเรื่องแปลกที่น่าสนใจเรื่องหนึ่ง “คนนี้คือคุณชายใหญ่ของท่านผู้ตรวจการเกลือเว่ยใช่หรือไม่?”

ได้ยินคำถามของเยว่ฉีอวิ๋น หัวใจของเว่ยเซียวเจิ้งก็สั่นสะท้าน

ใครบ้างจะไม่รู้จักชื่อเสียงของคุณชายสามเยว่แห่งเมืองหลวง? แม้ว่าภายนอกเขาจะเป็นคนที่ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ดูแลโรงงิ้วไม่กี่ที่ แต่ก็มีพี่ชายที่ใกล้ชิดสองคน คนหนึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดิน อีกคนเป็นเสนาบดีกรมโยธา คนหนึ่งเป็นฝ่ายบู๊ อีกคนเป็นฝ่ายบุ๋น ทั้งสองยืนหยัดอยู่ในราชสำนัก ได้รับความไว้วางใจเป็นอย่างสูง พี่สาวคนเดียวของเขายังเป็นถึงไทเฮาองค์ปัจจุบัน เมื่อมองไปทั่วใต้หล้าแล้ว ไม่มีใครสามารถเทียบความรุ่งโรจน์ของตระกูลเยว่ได้ วันนี้เขามาก่อเรื่องบนเรือหงเสียเพื่อผู้หญิงในคณะงิ้ว และยังถูกเยว่ฉีอวิ๋นจับได้คาหนังคาเขา ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูท่านพ่อของเขา เกรงว่าเรื่องนี้จะไม่มีอะไรดีกับตัวเองแน่ๆ

“บ่าวคนนี้สาดน้ำชาใส่ข้า” เว่ยเซียวเจิ้งพูดขึ้นก่อนเพื่อชิงความได้เปรียบ

“ใช่ๆ เมื่อครู่ข้ายืนอยู่ตรงนั้นเห็นชัดเจน” เยว่ฉีอวิ๋นยิ้มมุมปาก “เป็นความประมาทของหงเสียจริงๆ ข้าในฐานะตัวแทนของตระกูลเยว่ ต้องขออภัยคุณชายใหญ่ด้วย”

เว่ยเซียวเจิ้งไม่กล้าที่จะรับคำขอโทษของเยว่ฉีอวิ๋น ภายใต้สายตาที่เย็นชาของเว่ยอวี่คุน เขาก็รีบหลบไปด้านข้าง “ผู้น้อยมิกล้า เป็นข้าเองที่ดื่มสุราจนเสียสติ แล้วหาเรื่องกับคนรับใช้”

“คุณชายเว่ยพูดเกินไปแล้ว แต่เมื่อดื่มสุราแล้ว ก็ควรจะรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ คุณชายรองเว่ย” เยว่ฉีอวิ๋นเรียกเบาๆ เว่ยอวี่คุนชำเลืองหางตามองเว่ยเซียวเจิ้งที่คอตกด้วยความโกรธ เขาอดทนเดินเข้าไปหา “คุณชายสามเยว่”

“ส่งพี่ชายของเจ้ากลับจวนไปพักผ่อนก่อนเถอะ!”

เว่ยอวี่คุนรู้สึกคับแค้นใจ เขาพยายามอย่างหนักเพื่อสร้างสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเยว่ แต่โอกาสดีๆ แบบนี้กลับถูกไอ้โง่คนนี้ทำลายหมดสิ้น “ข้าจะให้บ่าวรับใช้พาเขากลับไปขอรับ ขาของคุณชายรองไม่สะดวก ข้าอยู่ดูแลเองดีกว่า”

“อะไรกัน?!” เยว่ฉีอวิ๋นยิ้ม “มีข้าอยู่ด้วย เจ้ายังกลัวว่าคุณชายรองจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกหรือ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเว่ยอวี่คุนเกือบฝืนไว้ไม่อยู่ สุดท้ายก็ทำได้เพียงนำพี่ชายเดินจากไปด้วยความไม่เต็มใจ

เว่ยเซียวเจิ้งไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น รีบเดินตามเขาออกไป

เมื่อทุกคนจากไปแล้ว จูเหวินเหอก็เหงื่อตก เขารีบคุกเข่าลงทันที “คุณชายสาม”

เยว่ฉีอวิ๋นเหลือบมองเขาอย่างเย็นชาแล้วเมินเฉย เดินตรงไปหาฉินเยว่ทันที

ฉินเยว่เห็นผ้าไหมสีดำปรากฏอยู่ในสายตา นางจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น “คุณชายสามเยว่”

เยว่ฉีอวิ๋นมองดูท่าทางที่ขี้อายของนางแล้วยิ้มเล็กน้อย รู้ว่าการที่เขาจ้องมองนางจะทำให้นางไม่สบายใจ ดังนั้นจึงไม่มองนาง แต่หันไปมองจ้าวเยี่ยนเจียวที่ยังคงสะอื้นอยู่เบาๆ แล้วพูดว่า “คนไปแล้ว ถึงเวลาเลิกแสดงแล้ว”

จ้าวเยี่ยนเจียวสูดจมูกฟืดฟาด นางก็อยากเลิกแสดงเหมือนกัน เพียงแต่ฉินเยว่อยู่ข้างๆ จะให้ท่านป้าดูออกได้อย่างไรว่านางแกล้งทำ! “ลุกขึ้นได้แล้ว”

จ้าวเยี่ยนเจียวลุกขึ้นทันทีอย่างเชื่อฟัง ประคองฉินเยว่ให้ลุกขึ้นตาม

ฉินเยว่แสดงสีหน้าเป็นห่วง จับมือของจ้าวเยี่ยนเจียวไว้แน่น