บททั้งหมดของ เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย: บทที่ 91 - บทที่ 100

เสียงฝนที่เพิ่งหยุดตกทิ้งไว้เพียงละอองเย็นชื้นในอากาศ แต่ภายในหัวใจของเซเรน่ากลับเดือดพล่านยิ่งกว่านั้น เธอนั่งนิ่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ มือขาวเรียวสั่นเทาเมื่อกำโทรศัพท์ที่พี่ชายโยนไว้เมื่อครู่แน่น ข้างในคือข้อความและข่าวลือที่แพร่ไปทั่วเครือข่ายของเขตเหนืออย่างรวดเร็ว“ลูกสาวเพียงคนเดียวของวศิน มหาเศรษฐีทรงอิทธิพลทรยศต่อเขตเหนือ แอบขายข้อมูลให้เขตใต้!”“ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว ถูกส่งกลับมาเพื่อจารกรรมและสืบข้อมูล!”คำเหล่านั้นเหมือนมีดคมกริบที่กรีดลงกลางอกของเธอช้า ๆ ทุกถ้อยคำคือการประหารชื่อเสียงและศักดิ์ศรีของเธออย่างเลือดเย็น ศรันยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ใบหน้าเคร่งขรึมของชายหนุ่มเงียบงัน ดวงตาคมเข้มไหววูบเมื่อเห็นสีหน้าเธอที่ซีดเผือดลงทุกขณะ เขาเอ่ยขึ้นเสียงเบาแต่หนักแน่น“นายหญิงครับ ผมขอให้คุณอยู่แต่ในห้อง อย่าออกไปไหน”“ศรัน…” เซเรน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยสั่นระริก “ฉันไม่เข้าใจเลย ทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้น ทั้งที่ฉันไม่เคยทำอะไรผิด”“ข่าวลือในโลกของอำนาจ มันไม่จำเป็นต้องมีความจริงหรอกครับ” ศรันตอบเรียบ ๆ “มีเพียงคนที่ได้ประโยชน์เท่านั้นที่อยู่เบื้องหลัง”“คุณหมายถึง...”“ผมยั

คฤหาสน์ตระกูลอภิวัฒน์กุลในยามค่ำคืนดูเงียบงันและเยียบเย็นจนน่าประหลาด ลมหนาวพัดผ่านใบไม้แห้งที่ปลิวไหวอยู่ริมทางเดิน ผสานกับเสียงรองเท้าหนังของภูวเดชดังสม่ำเสมอในทางเดินหินอ่อน ขณะก้าวเข้าไปในโถงกลางใหญ่ภายในห้องรับแขกขนาดใหญ่ ไฟแชนเดอเลียร์ส่องแสงสีทองอ่อนสะท้อนกับผนังหินอ่อน ภาคินนั่งอยู่บนโซฟาในท่าทางผ่อนคลายแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขารู้ว่าพ่อของเขาไม่ใช่คนที่จะเรียกใครมาคุยกลางดึกถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ“มีอะไรจะคุยกับผม” ภาคินเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง ขณะละสายตาจากเอกสารบนโต๊ะภูวเดชถอดเสื้อสูทออก วางลงบนพนักเก้าอี้อย่างช้า ๆ ก่อนนั่งลงตรงข้ามลูกชาย ใบหน้าของผู้ผ่านศึกมามากมายยังคงนิ่งเยือกเย็นเช่นเดิม แต่ในดวงตากลับแฝงแววเหนื่อยล้าและตรึงเครียด“ใช่ ฉันจะคุยกับแก” ” เขาตอบเรียบ“คงจะเรื่องเดิม ๆ ใช่ไหมครับ เรื่องเซเรน่า” ภาคินแค่นหัวเราะ“เรื่องเดิมของแก แต่มันไม่ใช่เรื่องเล็กของคนอื่น” ภูวเดชเอ่ยเสียงต่ำ “ตอนนี้เด็กคนนั้นกำลังถูกตามล่า หลังโดนกล่าวหาว่าเป็นคนทรยศ และถ้าไม่มีใครคุ้มหัวเธอคงไม่รอด”ภาคินเงียบลงชั่วครู่ ดวงตาคมของเขาก้มมองลงที่แก้วไวน์ในมือก่อนยกขึ้นจิบช้

แสงแดดอ่อนยามสายส่องลอดผ้าม่านเข้ามาผ่านกระจกใส กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ในแจกันลอยคลุ้งอยู่ภายในห้องโถง เซเรน่านั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มือเรียวถือถ้วยชาอุ่นไว้แน่น ปลายนิ้วเย็นเฉียบสะท้อนความคิดในใจที่ยังไม่สงบผ่านมาเพียงไม่กี่วันหลังจากข่าวที่เธอได้รับบาดเจ็บและพึ่งฟื้นคืนสติ แพร่สะพัดออกไปทั่วทุกเขต เหมือนลมที่พัดพาความสนใจของทั้งวงการใต้ดินและผู้มีอำนาจ กลับมาที่ตระกูลของเธออีกครั้งหลักฐานทุกชิ้นถูกเตรียมไว้อย่างแนบเนียน ทั้งรายงานแพทย์ปลอมที่ยืนยันว่าเธอได้รับการรักษาจากอาการบาดเจ็บทางสมองจนโคม่ามานานหลายเเดือน พยานในโรงพยาบาลที่ถูกซื้อไว้ รวมถึงคลิปวิดีโอที่ตัดต่ออย่างแนบเนียน เผยให้เห็นภาพเซเรน่านอนรักษาอยู่ในโรงพยาบาลในเครือของเขตเหนือเสียงโทรศัพท์ของวศินดังแทบไม่หยุดตลอดสามวัน ทั้งจากผู้บริหาร คนในวงการธุรกิจ และอิทธิพลคนอื่น ๆ ที่พากันส่งของขวัญและของบำรุง เพื่อแสดงความยินดีหรือกระชับมิตรกับตระกูลของเธออีกครั้ง หลังจากที่ก่อนหน้านี้ต่างพากันถอยห่าง เพราะเชื่อในข่าวลือที่ว่าเธอเป็นคนทรยศบนโต๊ะตรงมุมห้องมีของขวัญวางเรียงเป็นชั้น กระเช้าผลไม้ราคาแพง ดอกไม้สดจากเขตตะวันตก ช็อกโก

สองสัปดาห์หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านไป เมืองหลวงของเขตเหนือกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ข่าวลือเรื่องของเซเรน่าเป็นคนทรยศได้ถูกกลบหายไปจนสิ้น เหลือเพียงเสียงชื่นชมและคำพูดแสดงความยินดีจากผู้คนรอบข้าง ทุกคนต่างพยายามสร้างสัมพันธ์กับเธออีกครั้ง ราวกับไม่เคยเป็นคนที่เคยผลักเธอตกเหวมาก่อนยามสายของวันนั้น อากาศโปร่งสดใส แสงแดดลอดผ่านกระจกของศูนย์การค้า ย่านใจกลางเมือง เซเรน่าเดินช้า ๆ ข้างศรันท่ามกลางผู้คนที่เหลียวมองอย่างให้ความเคารพ บ้างก็ยิ้มให้ บ้างก็พยักหน้าให้ด้วยท่าทีสุภาพ ทุกสายตาเหล่านั้นสะท้อนชัดเจน เธอกลับมามีอำนาจและศักดิ์ศรีอย่างสมบูรณ์หญิงสาวในชุดเดรสผ้าสีขาวตัดกับผ้าคลุมไหล่บางสีเทาอ่อน เดินอย่างสงบแต่เต็มไปด้วยรัศมีอำนาจที่ใครก็ละสายตาไม่ได้ ทุกก้าวที่เหยียบย่างไปบนพื้นหินอ่อนล้วนคือความมั่นใจ“คนในร้านมองคุณใหญ่เลยครับ นายหญิง” เสียงศรันดังขึ้นข้างกาย น้ำเสียงผสมรอยยิ้มขบขัน“ฉันคงเป็นตัวประหลาดในสายตาของพวกเขาล่ะมั้ง” เธอตอบเรียบ ๆ โดยไม่หันมอง“เพราะความสวยมากกว่าครับนายหญิง” ศรันหัวเราะเบา ๆ“ไซรัสจ้างนายมาเท่าไหร่เนี่ย” เธอตอบ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยหลังจากนั้นทั้งคู่ก็เ

“กอหญ้า”ภาคินในชุดสูทเข้มเดินเข้ามา สีหน้าเจือแววสงสัยเล็กน้อยเมื่อเห็นสองหญิงสาวยืนเผชิญหน้ากันอยู่กลางร้าน กอหญ้ารีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นแสนดี ก่อนจะเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม“พี่ภาคิน! กอหญ้ากำลังจะไปหาพี่พอดีเลยค่ะ”เมื่อเห็นว่าภาคินกำลังเบือนหน้าไปทางอื่น กอหญ้าที่กำลังจะพอเดินผ่านเซเรน่า ก็แสร้งเซไปเล็กน้อยก่อนจะล้มลงตรงหน้าชายหนุ่ม จนทำให้เสียงร้องเบา ๆ ดังขึ้น เรียกความสนใจพนักงานในร้านรีบหันมามอง ส่วนภาคินรีบเข้ามาพยุงเธอทันที“กอหญ้า! เป็นอะไรหรือเปล่า?”“ฉัน...ฉันแค่สะดุดน่ะค่ะ แต่คุณเซเรน่า เธอเหมือนจะ...ดันฉันนิดหน่อย”เสียงพูดนั้นอ่อนหวานแต่เต็มไปด้วยเล่ห์ลวง ทุกสายตาในร้านเริ่มหันมาทางเซเรน่าทันที“เซเรน่า! ทำไมเธอถึง---” ภาคินตวาดลั่น“นายควรถามตัวเองมากกว่านะ ว่าทำไมถึงรีบเชื่อในสิ่งที่นายมองไม่เห็น”เสียงของเซเรน่าเย็นเยียบ มือเรียวไขว้ไว้บนหน้าอกอย่างไม่หวาดหวั่น“คิดว่าฉันจะโกหกเหรอคะ?” กอหญ้าทำเสียงสั่นอย่างใสซื่อ “ฉันแค่เข้ามาทักทายดี ๆ ...”“พอเถอะ เธอเล่นบทนี้เก่งขึ้นนะ แต่ฉันว่ามันเริ่มน่าเบื่อแล้ว” เซเรน่าตัดบทอย่างเหนื่อยหน่าย“เซเรน่า! เธอไม่มีสิทธิ์กล่าวหากอหญ้าแบ