บททั้งหมดของ เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย: บทที่ 101 - บทที่ 110

บรรยากาศยามเช้าในเขตเหนือสดใสกว่าทุกวัน แสงแดดอุ่นสาดผ่านม่านหมอกบางเหนือยอดสน เสียงนกร้องประสานกับเสียงลมที่พัดผ่านยอดไม้ ช่างให้ความรู้สึกสงบและสง่างามในเวลาเดียวกันแต่ไม่ใช่สำหรับไซรัส...เพราะนับตั้งแต่ไซรัส หัวหน้ามาเฟียเขตใต้ผู้มีชื่อเสียงเรื่องความเยือกเย็นและเด็ดขาด เดินทางมาถึงคฤหาสน์หลังนี้ วศินกับธันวาก็ไม่ปล่อยให้เขาอยู่นิ่งได้เลยและยังไม่ยอมปล่อยให้เขาพาเซเรน่ากลับเขตใต้!“เอาล่ะ ถ้าแกรักลูกสาวของฉันจริง ก็ต้องผ่านบทสอบของฉันก่อน”เสียงทุ้มเข้มของวศินดังขึ้นในวันแรกที่ไซรัสมาถึง สีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาเอาจริงจนบรรยากาศเริ่มตรึงเครียด ทว่าไซรัสกลับไม่มีความหวั่นเกรงแม้แต่น้อย“บทสอบเหรอ”ไซรัสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบ แต่ดวงตาทอแววขุ่นเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาปกติเมื่อเห็นใบหน้าของเซเรน่า เขาถอนหายใจครู่หนึ่งแล้วยอมตอบรับ“ก็ได้ ฉันจะทำ”เซเรน่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสะดุ้ง เธอมองพ่อกับคนรักสลับกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ เพราะรู้ว่าพ่อของเธอต้องรวมหัวกับพี่ธันวาเพื่อแกล้งเขาแน่ ๆ“คุณพ่อ นี่มันไม่จำเป็น---”“จำเป็นสิ” วศินตอบทันที “ฉันจะปล่อยลูกสาวให้ใครง่า

หลังจากนั้นวันเวลาก็ล่วงไปนับเดือนที่ไซรัสยังคงถูกทดสอบจากวศินและธันวา จวบจนกระทั่งวันนี้ วันนี้พวกเขาต้องแพ้ให้กับความเด็ดเดี่ยวและอดทนของชายหนุ่ม จนต้องจำใจยอมรับอีกฝ่ายในฐานนะลูกเขยหรือน้องเขยในอนาคตแต่ทว่าอนาคตที่ว่านั้นมันใกล้เกินกว่าที่วศินกับธันวาคิด เพราะไซรัสกลับมาขอให้พวกเขาช่วยทำเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานเซเรน่า แน่นอนว่าพวกเราไม่ชอบใจเป็นแน่ มันเร็วเกินไปกว่าจะรับไหวทว่าถึงกระนั้นสุดท้ายก็ต้อใจอ่อนเมื่อเห็นว่าเซเรน่ารักเขาถึงเพียงใดและแล้ววันนั้นก็มาถึง...แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงจากท้องฟ้า พาให้เส้นขอบน้ำทะเลแต้มประกายทองระยิบระยับจากแสงสุดท้ายของวัน ลมทะเลอ่อนพัดกลิ่นธรรมชาติและกลีบดอกไม้ ให้ลอยละล่องอยู่เหนือชายหาดที่เงียบสงบ บ้านพักริมทะเลของวศินในวันนี้ไม่เหมือนทุกวัน เพราะมีบางสิ่งบางอย่างที่ทุกคนรู้ดีว่ากำลังจะเกิดขึ้นเซเรน่าสวมชุดเดรสลูกไม้สีขาวบางเบา ที่สะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามเย็นงดงามราวกับทวยเทพ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อกับพี่ธันวาถึงพาเธอมาเที่ยวที่นี่กะทันหัน ทั้งที่เมื่อเช้ายังพูดถึงการประชุมอยู่เลย แต่เพราะเห็นสีหน้าแปลกๆ ของไซรัส เธอจึงเริ่มสงสัยในใจทว่าก็ไม่ได้

เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังระงมสอดคล้องกับเสียงหัวใจของทุกคนที่กำลังเต้นแรงด้วยอารมณ์ปะทุ วินาทีนั้นทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนไม่มีใครทันตั้งตัว ดอกไม้ที่ภาคินถือไว้ร่วงหล่นลงบนพื้นทราย ก่อนที่ร่างของชายหนุ่มจะพุ่งเข้าไปหาคู่รักที่ยืนอยู่กลางซุ้มดอกไม้ด้วยดวงตาแดงก่ำด้วยความเดือดดาลผลัวะ!!“ไซรัส! มึงกล้าดียังไงมาแย่งเมียกู!”เสียงตะโกนของภาคินแผดดังแข่งกับเสียงคลื่น ก่อนที่เขาจะพุ่งตัวเข้ามาหาไซรัสอย่างคนขาดสติ หมัดแรกฟาดเข้าเต็มแรงบนแก้มของไซรัส เสียงกระทบเนื้อดังสนั่นจนทุกคนตกใจ วศินกับธันวารีบวิ่งเข้ามาเพื่อห้าม แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เซเรน่ากรีดร้องออกมาอย่างตกใจสุดขีด“ภาคิน! หยุดนะ!”แต่คำพูดของเธอเหมือนไร้ความหมาย ภาคินยังพุ่งเข้าซ้ำอีกหมัด ทว่าไซรัสกลับไม่ตอบโต้ เขาเพียงยกแขนขึ้นกันไว้ และมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเย็นเยียบและสมเพช ใบหน้าที่เปื้อนเลือดกลับไม่แสดงความโกรธเลยสักนิด มีเพียงรอยยิ้มท้าทายเท่านั้น“พอได้แล้ว ภาคิน!” วศินตะโกนเสียงกร้าว พร้อมคว้าแขนภาคินไว้แน่น “นี่มันวันสำคัญของลูกสาวของฉัน นายจะมาทำลายมันแบบนี้ไม่ได้!”แต่ภาคินสะบัดตัวแรงจนหลุดจากการเกาะกุม ดวงตาเขาแดง

เสียงประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์อภิวัฒน์กุลปิดลงอย่างแรง ราวกับตัดขาดกอหญ้าออกจากโลกทั้งใบของภาคิน เธอยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตูท่ามกลางสายฝนโปรยปราย เส้นผมที่เคยสวยยามนี้เรียบลื่นเปียกแนบกับใบหน้า น้ำตาผสมสายฝนจนแยกไม่ออกว่าอะไรที่ทำให้เธอร่วงหล่นลงมามากกว่ากัน“ออกไปจากที่นี่ซะกอหญ้า ก่อนที่ฉันจะสั่งให้คนลากเธอออกไป!”เสียงเย็นชาของภาคินยังดังก้องในหู น้ำเสียงที่ครั้งหนึ่งเคยอ่อนโยนกลับกลายเป็นคมดาบกรีดใจ เธอพยายามร้องขอ อธิบาย ว่าทุกอย่างมันไม่ใช่อย่างที่เห็น ว่าเธอทำเพราะรักเขา…แต่ชายหนุ่มคนนั้นกลับไม่แม้แต่จะหันมามองกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กถูกโยนออกมาตามหลัง ร่วงกระแทกพื้นดินกระเซ็นเปื้อนโคลนอย่างไม่ใยดี พร้อมเสียงหัวเราะเย้ยหยันของคนใช้ที่เคยยกย่องเธอราวคุณนายดังขึ้นเบา ๆ ตอนนี้ในสายตาของพวกเขา เธอไม่ต่างจากเศษขยะที่ถูกกวาดออกนอกบ้าน“อย่ากลับมาอีกนะกอหญ้า คุณภาคินเขาสั่งไว้”เสียงนั้นแทงซ้ำลงกลางหัวใจ หญิงสาวกัดฟันแน่น ก่อนจะหันหลังเดินออกจากคฤหาสน์ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นวิมานของเธอ ทว่าตอนนี้มันกลายเป็นนรกที่ขับไล่เธอออกมาอย่างไร้เยื่อใยเธอเดินตากฝนทั้งคืน รองเท้าส้นสูงที่เคยใช้เดินในงาน

แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสูงของร้านหรู เงาสะท้อนบนกระจกจนทำให้ชุดแต่งงานแต่ละชุดที่แขวนเรียงรายดูระยิบระยับ เซเรน่ายืนอยู่หน้ากระจกใหญ่ ข้อมือบางยกขึ้นจับชายกระโปรงลูกไม้ขาว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะปล่อยออกมา ช่วงเวลาแห่งความสงบนี้ดูเหมือนเป็นของเธอเพียงลำพัง แม้จะอยู่ท่ามกลางร้านที่เต็มไปด้วยพนักงานหลายชีวิตวันนี้ไซรัสติดประชุมด่วนที่เขตใต้ ทำให้เธอต้องมาลองชุดคนเดียว แต่แทนที่จะรู้สึกโดดเดี่ยว กลับมีความรู้สึกประหลาดอยู่ในใจ อาการเขินอายที่เกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อคิดถึงชายหนุ่มที่รออยู่ที่คฤหาสน์ทำให้เธออมยิ้มอยู่คนเดียว พนักงานร้านที่กำลังช่วยเธอเลือกชุด ต่างเอ่ยชมไม่หยุด ชุดนี้เหมาะกับเธอ ชุดนั้นทำให้เธอดูสง่างาม ชุดนี้เน้นเรียบหรูและคลาสสิก“สวยมากเลยค่ะคุณเซเรน่า ชุดนี้รับรองงานแต่งของคุณต้องอลังการแน่ ๆ”พนักงานสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เซเรน่าพยักหน้ารับ แต่ใบหน้าเธอกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดเล็กน้อย เธอไม่เคยชอบความสนใจมากมายแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกให้ใครเห็น เธอยังคงยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ“ใช่ค่ะ คุณเซเรน่าสวย ไม่ว่าจะใส่อะไรก็เข้าไปหมด” พนักงานสาวอีกคนกล่าวขึ้น“ไม่ขนาดนั้