All Chapters of เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย: Chapter 71 - Chapter 80

แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านบางเบาสีขาวเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ระยิบราวเกล็ดเพชรวาววับในอากาศ เสียงเครื่องวัดชีพจรยังคงดังอย่างสม่ำเสมอ กลิ่นยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ ปะปนกับกลิ่นดอกคาเมลเลียสดในแจกันข้างเตียง ปลุกให้เซเรน่าค่อย ๆ ลืมขาขึ้นมือเรียวของเธอยกขึ้นช้า ๆ แตะสายน้ำเกลือที่อยู่บนหลังมือ ก่อนจะขยับสายตาไปยังร่างสูงของชายหนุ่มที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงไซรัสงั้นเหรอ...เขานั่งอยู่ตรงนั้น เหมือนรูปปั้นชิ้นเอกที่ถูกสลักขึ้นจากพระเจ้า แม้ว่าดวงตาจะปิดสนิทแต่คิ้วยังคงขมวด ซ้ำมือใหญ่ยังจับมือของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยเพียงเสี้ยววินาที เธอจะหายไปจากโลกนี้อีกครั้งใบหน้าคมของเขาดูซูบลง รอยเคราขึ้นจาง ๆ รอบคาง เสื้อเชิ้ตสีขาวที่มักเรียบกริบกลับยับยู่ยี่ แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้ใส่ใจมันเท่าที่ควรเซเรน่ามองภาพนั้นแล้วอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด เธอไม่เคยเห็นเขาในสภาพนี้มาก่อน ตัวร้ายผู้โหดเหี้ยมและไร้หัวใจ เย็นชาและมองโลกด้วยดวงตาไร้แววอารมณ์ ตอนนี้กลับดูอ่อนแอเหลือจนน่ากังวลเธอยื่นมืออีกข้างไปลูบผมเขาเบา ๆ ปลายนิ้วสัมผัสความอุ่นของเส้นผมดำสนิทนั้น“หลับต่อเถอะ” เธอพึมพำเบา ๆ ราวกับกล

เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องภายในโกดังร้างย่านชานเมืองแห่งหนึ่ง กลิ่นสนิมและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณชวนให้คลื่นไส้ ผนังคอนกรีตเปื้อนคราบแดงฉานตั้งแต่พื้นคอนกรีตจรดเพดาน แสงไฟกระพริบสลัว ๆ จากหลอดนีออนที่ใกล้ขาด ให้ความสว่างเพียงพอจะเห็นร่างชายฉกรรจ์สามคนที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กกลางห้องทุกเสียงร้องและเสียงครวญครางดังก้องอยู่ในอากาศ จากการถูกทรมานนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีเสียงใดที่ทำให้ความเดือดดาลของไซรัสลดลงแม้แต่น้อยไซรัสนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตรงหน้า ใบหน้าเย็นเยียบราวรูปสลักจากหินอ่อน เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ดเผยให้เห็นแผ่นอกกว้าง เส้นเลือดที่มือเด่นชัดเมื่อเขาหมุนมีดสั้นในมือเล่นช้า ๆ โดยมีลูกน้องสามคนยืนอยู่ข้างหลังนัยน์ตาคมจับจ้องไปยังเหล่าชายฉกรรจ์อย่างเย็นชา ร่างของพวกมันถูกถอดเล็บมือออกจนเลือดไหลหยดลงพื้นเป็นแอ่ง ท่อนขาบิดเบี้ยวจนผิดรูป ภาพเบื้องหน้าราวกับฉากหนึ่งในภาพยนตร์สยองขวัญก็ไม่ปาน“ใครส่งพวกมึงมา?”น้ำเสียงของไซรัสราบเรียบ แต่กลับทรงอำนาจพอที่จะทำให้คนฟังนั้นแทบหยุดหายใจ เช่นเดียวกับกลุ่มชายฉกรรจ์ที่พยายามกลืนอากาศเข้าปอด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว“

สายลมยามค่ำพัดผ่านอย่างอ่อนโยน กลิ่นหอมของฝนที่เพิ่งตกยังลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ไฟถนนส่องสะท้อนกับรถลีมูซีนสีดำที่แล่นฝ่าความมืดออกจากเขตเมือง เสียงเครื่องยนต์เดินเรียบนุ่มจนแทบไม่ได้ยิน ภายในห้องโดยสารอันเงียบสงบ มีเพียงเสียงหายใจของคนสองคนที่นั่งเคียงกันไซรัสเอนหลังพิงเบาะ นัยน์ตาคมทอดมองหญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ อย่างเงียบงัน แสงไฟลอดผ่านกระจกสะท้อนบนใบหน้าของเธอ เซเรน่ากำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าเธอสงบ แต่ในแววตายังมีแววบางอย่างที่ทำให้เขาอดยื่นมือไปกุมไว้ไม่ได้“มือยังเย็นเหมือนเดิมเลย” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ แผ่วเบาแต่ชัดเจน“ฉันยังไม่ชินกับอากาศยามค่ำเท่าไร” เธอหันมามองเขา ยิ้มบาง ๆ“แต่ฉันคิดว่า...เธออาจจะเย็นเพราะคิดถึงฉันมากเกินไป” ไซรัสหัวเราะเบา ๆ“พูดแบบนี้อีกแล้วนะ” เซเรน่าหัวเราะในลำคอ ก่อนจะพิงหัวลงกับไหล่กว้างของเขา “แต่นายก็พูดถูกนิดหน่อย...”มือของเขากระชับมือเธอแน่นขึ้นโดยไม่พูดอะไร เสียงเครื่องยนต์ยังคงเดินเรียบ แต่บรรยากาศในรถกลับอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด“หลังจากนี้ เธอจะกลับไปอยู่เขตเหนือเดิมไหม” เขาถามขึ้นในที่สุด“ไม่ ฉันอยากอยู่ใกล้นาย” หญิงสาวส่ายหน้า“งั้นก็อยู่ที่ค

เสียงเครื่องยนต์ของลีมูซีนดับลงท่ามกลางความเงียบของค่ำคืน ไฟหน้ารถสะท้อนบนประตูเหล็กสีเข้มของคฤหาสน์ ก่อนที่ไซรัสจะก้าวลงจากรถ ฝีเท้าเขาหนักแน่นแต่ช้ากว่าปกติ เหมือนคนที่แบกบางสิ่งไว้ในใจ กลิ่นลาเวนเดอร์จากสวนยังคงลอยอวลเหมือนคืนก่อน ทว่าลมคืนนี้กลับเย็นเฉียบและหนักไปด้วยบางอย่างที่มองไม่เห็นเขาหยุดหันกลับมามองรอบ ๆ ท้องถนนว่างเปล่า ไม่มีเสียงรถ ไม่มีแสงจากบ้านใด ทว่าความเงียบนี้กลับทำให้สัญชาตญาณของคนที่ผ่านสนามรบแห่งอำนาจมานับไม่ถ้วนเริ่มเตือนมีบางอย่างกำลังเฝ้ามองเขาอยู่…“บอสครับ?” ศรันเรียกเสียงแผ่วจากในรถ “ให้ผมจัดเวรยามเพิ่มไหม”“ไม่ต้อง...แค่สั่งให้คนของเราตรวจรอบรั้วทุกสามสิบนาที” ไซรัสนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบเรียบ ๆ“ครับ”ศรันตอบพลางขับรถออกช้า ๆ ทิ้งให้ไซรัสยืนอยู่เพียงลำพังตรงทางเดินหินที่ทอดเข้าสู่คฤหาสน์ เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ในความมืดนั้น เหมือนมีแววไฟจากบุหรี่จาง ๆ ลอยอยู่ไกล ๆแค่เสี้ยววินาทีเดียวก่อนจะดับลงไซรัสเหยียดยิ้มเย็น ดวงตาคมวาว เขารู้ดีว่ามันคือการ ทักทายจากใครบางคนในเงาภายในคฤหาสน์ แสงไฟอบอุ่นจากโถงกลางส่องลอดลงบนพื้นหินอ่อน เซเรน่าเดินลงมาจากบันไดในช

เสียงปืนยังคงดังไม่ขาดสาย ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ลุกโชนจากปลายม่านในโถงใหญ่ ไซรัสเคลื่อนไหวอย่างนักล่าที่ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วน แต่คืนนี้มันต่างออกไปเพราะทุกกระสุนที่พุ่งเข้ามา เขาคิดเพียงอย่างเดียว ต้องไม่ให้เซเรน่าบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียวซิกถอยหลังเข้ามาในเงามืด พร้อมลูกน้องอีกหลายคนปิดล้อมทั้งสองด้าน ทำให้ไซรัสขยับตัวบังเซเรน่าไว้“ถ้าแกแตะต้องเธอ ฉันจะฆ่าแก”“พูดเหมือนนายจะมีโอกาสทำแบบนั้น ยิงมัน!” ซิกหัวเราะเยาะปัง!เสียงลั่นไกดังขึ้น ไซรัสผลักเซเรน่าออกก่อนที่กระสุนจะเจาะเข้าที่สีข้างของเขา เลือดไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตทันที“ไซรัส!” เธอร้องสุดเสียง ก่อนรีบเข้าประคองเขาไว้“อย่ามองฉันแบบนั้น...” เขาหอบหายใจพลางขบกรามแน่น มือข้างหนึ่งยังถือปืน อีกข้างกำเอวตัวเองจนเลือดเปื้อนฝ่ามือ “ฉันยังไม่ตาย”“อย่าพูดแบบนี้สิ!” น้ำตาเธอรื้นขึ้นในแสงไฟที่กระพริบซิกเดินเข้าใกล้ช้า ๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้เปียกฝนดังเป็นจังหวะเย็นเยียบ“น่าสงสาร... บอสมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ของเขตใต้ แต่ตอนี้ต้องมาตายเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง”“อย่าพูดถึงเธอด้วยปากสกปรกของแก” ไซรัสหันขวับ ดวงตาคมเต็มไปด้วยโทสะปัง!เขายกปืนขึ้นอี