บททั้งหมดของ เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย: บทที่ 81 - บทที่ 90

เสียงฝนเริ่มเบาลง เหลือเพียงละอองที่เคล้าอยู่ในอากาศ เซเรน่ากำลังบีบน้ำจากผ้าชุบน้ำที่ใช้เช็ดตัวของไซรัส เสียงหัวใจของเขายังเต้นช้าแต่สม่ำเสมอ ทว่าความสงบเพียงไม่กี่นาทีถูกทำลายลงอย่างฉับพลันกร๊อบ!เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเงาของคนหลายคนที่เคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา ไซรัสขมวดคิ้วทันที สัญชาตญาณของนักล่าถูกปลุกให้ตื่นขึ้นทันที“พวกมันมาแล้ว...” เสียงพร่าแผ่วออกจากริมฝีปากซีด“อะไรนะ...?” เซเรน่าชะงัก มือที่ถือผ้าหยุดกลางอากาศไซรัสพยายามยันตัวขึ้น แต่บาดแผลที่สีข้างทำให้เขาทรุดลงอีกครั้ง“อย่าขยับ...ฉันจะดูเอง” เธอลุกขึ้น คว้าเสื้อคลุมและปืนพกคู่ใจของเขาจากโต๊ะเมื่อเธอเปิดช่องไม้เล็ก ๆ ตรงหน้าต่างออก ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างทันที เพราะมีร่างคนสวมชุดดำไม่ต่ำกว่าสิบคน เคลื่อนเข้ามาทีละก้าวพร้อมอาวุธครบมือ ไม่ไกลนักมีร่างไร้วิญญาณของคนของไซรัสถูกยิงตายบนพื้น เสียงฝนกระทบหลังคากระท่อมดังเป็นจังหวะประสานกับเสียงรองเท้าบูทย่ำบนพื้นเปียกในอากาศมีกลิ่นดิน กลิ่นสนิมและกลิ่นของอันตราย“ไป หนีไปตอนนี้” ไซรัสพยายามจะลุกขึ้นอีกครั้ง“ไม่” เธอสวนกลับทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น “ฉันจะ

เสียงนกร้องแผ่วเบาดังขึ้นเหนือยอดไม้ กลิ่นหญ้าเปียกและดินชื้นยังลอยอวลอยู่รอบตัว แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านกิ่งไม้สูง พาดทับใบหน้าของคนสองคนที่พึ่งก้าวพ้นจากอุโมงค์ หลังจากหลบซ่อนจากการโดนไล่ล่ามาครึ่งคืนเซเรน่าหอบหายใจอย่างอ่อนล้า ร่างกายเต็มไปด้วยคราบดินและเลือดแห้งกรัง เธอหันกลับไปมองร่างของไซรัสที่ยังพิงต้นไม้อยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ๆ ระบายอาการเจ็บปวด“พวกมันไม่ตามมาแล้ว...” เธอพึมพำแผ่ว พลางทรุดตัวลงข้างเขา“ใช่ เรารอดแล้ว”เขากล่าวเสียงแผ่วแต่มั่นคง พลางลืมตาขึ้นช้า ๆ แสงเช้าสะท้อนในนัยน์ตาสีน้ำทะเลจนดูอบอุ่นผิดกับความโหดร้ายเมื่อคืน“ฉันนึกว่าจะไม่มีวันได้ยินนายพูดแบบ”เซเรน่าหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นสั่นเครือ แต่เปี่ยมด้วยความโล่งใจ นัยน์ตาคมมองเส้นผมยุ่งเหยิงของหญิงสาว ใบหน้าเปื้อนดิน เสื้อขาดวิ่น แต่ในสายตาเขา เธอกลับสวยกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา“เธอ กลัวไหม” ไซรัสยกมือขึ้นอย่างช้า ๆ ปลายนิ้วแตะข้างแก้มเธอเบา ๆ“กลัวสิ” เธอตอบตรง ๆ พลางยิ้มบาง “กลัวว่าจะไม่ทันได้พูดบางอย่างกับนาย”“บางอย่าง?” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย“ใช่ ถึงแม้ว่าฉันจะเคย

บรรยากาศยามค่ำคืนของเขตใต้ ปกคลุมได้วยหมอกหนาและแสงไฟจากท่าเรือที่ทอดยาวสุดสายตา เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังสลับกับเสียงเรือบรรทุกที่แล่นผ่านไปมา ทว่าที่ใจกลางของย่านหนึ่ง กลายเป็นเขตฐานอำนาจใหม่ของซิก และกำลังมีงานเลี้ยงสุดหรูที่คนทั้งเมืองรอคอยคฤหาสน์ใหญ่ของตระกูลนัว ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นของไซรัส บัดนี้กลับถูกตกแต่งใหม่จนแทบไม่เหลือเค้าเดิม แชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับเหนือเพดาน เสียงดนตรีจากวงออเครสตร้าขับกล่อมอย่างรื่นหู เสียงหัวเราะของเหล่านักธุรกิจ ผู้ทรงอิทธิพลและผู้นำเขตใต้ดังระคนกันไปทั่วคืนนี้คือคืนที่ซิก นัวจะประกาศขึ้นกลายเป็นผู้นำแห่งเขตใต้อย่างเป็นทางการในขณะที่คนทั้งวงการยังเชื่อว่า ไซรัส นัวตายไปแล้วจริง ๆเสียงแก้วแชมเปญกระทบกันเบา ๆ กลิ่นซิการ์และไวน์แดงลอยอวลในอากาศ ผู้ชายในสูทดำยืนรายล้อมรอบโต๊ะยาวกลางห้องโถง ทุกสายตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มร่างสูงในสูทสีเทาเงินที่กำลังยิ้มอยู่บนเวที“ผู้นำคนเก่าของเขตใต้ หรือพี่ชายของผม เขาได้จากเราไปอย่างน่าเศร้า ผมได้เสียพี่ชายสุดที่รักไปอย่างไม่หวนคืน ที่ผ่านมาเขตใต้ของพวกเราเป็นใหญ่ก็เพราะเขา แต่ถึงจะเสียใจทว่าโลกก็ต้องหมุนต่อไป แล

รุ่งเช้าของวันใหม่ ลมหายใจของเขตใต้ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นควันไฟที่ไหม้ไปทั้งคืน คฤหาสน์ตระกูลนัวที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจยิ่งใหญ่ ยามนี้กลับกลายเป็นเพียงซากปรักที่มีเถ้าถ่านคลุ้งกระจายอยู่ในอากาศบนซากนั้น มีชายหนุ่มร่างสูงในสูทดำขลับเปื้อนเลือด ยืนมองอยู่เงียบ ๆ ปล่อยให้สายลมพัดผ่านปลายผมที่เปื้อนควัน ใบหน้าของไซรัสเรียบเฉย ไม่มีแววเศร้า หรือแววเดือดดาล มีเพียงความเยียบเย็นที่ลึกจนยากจะหยั่งถึงไซรัสยืนมองผืนดินตรงหน้า ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นอนุสรณ์สถาน ประกาศอำนาจของตระกูลนัวที่สืบทอดมาเนินนาน แต่วันนี้มันกลับล่มสลายไปเสียแล้ว“ทุกอย่างกลับมาอยู่ในมือฉันอีกครั้ง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วในลำคอในขณะเดียวกันเซเรน่าก้าวเข้ามาเงียบ ๆ จากด้านหลัง เธอสวมเสื้อเชิ้ตของเขา ทับด้วยแจ็กเก็ตหนังดำขลับ แผลถลอกเล็กน้อยบริเวณแขนยังคงมีเลือดแห้งกรังติดอยู่ นัยน์ตาคู่สวยเงยขึ้นจับจ้องใบหน้าเรียบเฉยที่อ่านไม่ออกของเขา“ได้ยินว่าศรันเริ่มกวาดล้างพื้นที่รอบนอกแล้ว ตอนนี้เขตท่าเรือและโกดังใหญ่กลับมาอยู่ในมือนายอีกครั้ง” เซเรน่าเอื้อมจับมือของเขา“ดี...ให้คนของเราควบคุมท่าขนส่งกับสายเรือทั้งหมด ใครที่เคยอยู่

สองสัปดาห์ผ่านไป...สายลมอ่อน ๆ พาพัดราวกับต้องการปลอบหัวใจที่ไม่สงบของเซเรน่า แต่สำหรับหญิงสาวแล้ว ความเงียบสงบในคฤหาสน์ของบิดากลับกลายเป็นสิ่งที่กดทับทุกลมหายใจของเธอแทนตั้งแต่วันที่กลับมาถึงเขตเหนือ ก็ผ่านมานับสองสัปดาห์ วันที่วศินผู้เป็นบิดาโผเข้ากอดเธอแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงใหญ่ของชายที่เธอเคยเห็นว่าเข้มแข็งที่สุด กลับสั่นสะท้านน้ำตาของเขาไหลออกมาโดยไม่อายใครเป็นครั้งแรกในชีวิตหลังเข้ามาอยู่ในร่างของเซเรน่า ที่เธอเห็นบิดาผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นร้องไห้ต่อหน้าเธอ…“พ่อคิดว่าจะไม่ได้เจอลูกอีกแล้ว เซเรน่า”เสียงของวศินแหบพร่า มือหนาลูบผมเธอเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า“พ่อเฝ้าภาวนาทุกคืนให้ลูกปลอดภัย แล้ววันนี้สวรรค์ก็เมตตา วันที่ลูกกลับมาสู่อ้อมอกของพ่ออย่างปลอดภัย”เซเรน่าจำคำพูดการกระทำที่ห่วงใยและรักใคร่ได้ทุกอิริยาบถ หรือยามที่น้ำตาของเธอเอ่อล้นดวงตาคู่สวย เมื่อถูกอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นโอบรัดแน่นแทนคำพูดทั้งหมดและถัดจากนั้นไม่นาน ธันวา พี่ชายของเธอ ก็เข้ามากอดซ้อนอีกแรง เสียงหัวเราะสั้น ๆ ที่กลั้นสะอื้นไว้ไม่อยู่ดังขึ้นพร้อมคำพูดที่เหมือนบ่นแต่เต็มไปด้วยความคิดถึง“เธอหายไปไหนมายัยบ้า รู