บททั้งหมดของ เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย: บทที่ 111 - บทที่ 120

ภายในโกดังร้างที่มืดทึบมีเพียงแสงไฟกระพริบแผ่ว ๆ จากหลอดเก่า ๆ ที่ห้อยอยู่เหนือศีรษะ เสียงฝนภายนอกกระทบหลังคาโลหะเป็นจังหวะคล้ายเสียงหัวใจที่เต้นถี่ด้วยความหวาดระแวง อากาศอับชื้น กลิ่นสนิมและกลิ่นเลือดอ่อน ๆ ผสมกันจนแทบหายใจไม่ออกเซเรน่าถูกมัดติดอยู่กับเสาไม้เก่า ร่างบางสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดใบหน้าและร่างกายมีรอยฟกช้ำจากการถูกทำร้ายหลายครั้ง ชุดเจ้าสาวสีขาวที่เคยส่องประกายราวหิมะ ทว่าตอนนี้กลับเปียกชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงสดกอหญ้าก้าวเข้ามาใกล้เซเรน่าริมฝีปากของเธอเผยรอยยิ้มเย็นชาที่ไร้ซึ่งความเมตตา ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลของอีกฝ่าย“ทั้งหมดนี่เป็นผลจากกระทำของเธอเซเรน่า ถ้าไม่มีเธอ…ชีวิตของฉันคงไม่ต้องมาพังแบบนี้”คำพูดของกอหญ้าที่เอ่ยออกมาราวกับเป็นข้อกล่าวหา ที่จงใจโยนความผิดทั้งหมดให้เซเรน่าเพียงผู้เดียวเซเรน่าสูดลมหายใจลึก ๆ พยายามประคองครองสติที่เหลือเพียงน้อยนิด ดวงตาที่พร่ามัวจากความเจ็บปวดยังคงนิ่ง ไม่ยอมหลบเลี่ยงหรือแสดงความหวาดกลัว“นั่นไม่ใช่ความผิดของฉัน” เธอพูดแผ่ว แต่น้ำเสียงมีความแน่วแน่ “ฉันไม่ได้ทำชีวิตของเธอพัง”“ไม่ทำอะไรเหรอ? ”กอหญ้าขำในล

ค่ำคืนปกคลุมด้วยเมฆหนาเสียงฟ้าร้องดังก้องไปทั่วชานเมืองแถบตะวันตก โกดังร้างที่รายล้อมด้วยหญ้าขึ้นรกถูกแสงไฟจากขบวนรถสีดำสาดส่องสลับกับเสียงล้อบดถนน ประตูเหล็กเก่าถูกเปิดออกด้วยแรงคนหลายสิบเสียงปืนถูกขึ้นนกพร้อมทุกทิศทางไซรัสก้าวออกจากรถก่อนใคร ใบหน้าเย็นเฉียบแต่ในดวงตาเต็มไปด้วยพายุที่กำลังเดือดพล่านเสื้อเชิ้ตสีดำแนบลำตัวช่วงไหล่แข็งกร้าว มือข้างหนึ่งกำปืนแน่นจนเส้นเลือดปูด ข้างกายมีมือขวาอย่างศรันคอยคุ้มกันขณะที่ธันวาและวศินนำกำลังจากเขตเหนือกระจายปิดล้อมรอบโกดังทั้งหมด“ตรวจทุกมุม อย่าให้เหลือจุดตาบอดแม้แต่นิ้วเดียว” เสียงคำสั่งของไซรัสดังก้องชัดเจน ลูกน้องต่างพยักหน้าก่อนเคลื่อนตัวเข้าประจำตำแหน่งภายในโกดังมืดสลัว มีกลิ่นสนิมและเลือดจาง ๆ ลอยในอากาศ ไซรัสก้าวเข้าไปช้า ๆ พร้อมปืนในมือ เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นคอนกรีตหนาทุกก้าวเหมือนเสียงหัวใจที่เต้นแรงระหว่างความหวังกับความกลัวที่จะเสียคนรักแล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเบื้องหน้า เสียงหัวเราะเย็นเยียบที่เขาไม่มีวันลืม“ในที่สุดพี่ชายก็มาแล้วสินะ...”ไซรัสหยุดกึก ดวงตาคมกริบมองไปยังเงาร่างที่ยืนอยู่กลางแสงไฟสีส้มสลัว ซิกในชุดสูทสีน้

“เธอคิดว่าฉันโง่เหมือนภาคินหรือไง”ไซรัสค่อย ๆ ใช้ผ้าเช็ดคราบเลือดบนมือของเขาออกอย่างใจเย็น สายตาคมเข้มมองลงไปยังหญิงสาวและลูกน้องของซิกที่ถูกจับให้นั่งคุกเข่าตรงหน้า ภาพรอยช้ำและบาดแผลจากการถูกทรมานที่เซเรน่าถูกกระทำยังคนฉายวนอยู่ในหัวของเขา“ใครเป็นคนทำร้ายผู้หญิงของฉัน”“......”“ฉันถามอีกครั้ง...” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังชัดเจนในห้องที่ไม่มีใครกล้าขยับ “ใคร...เป็นคนทำร้ายเซเรน่า”ลูกน้องคนหนึ่งของซิกสะดุ้งเขาก้มหน้าแนบพื้น มือสั่นเทาก่อนจะตัดสินใจเอ่ยสารภาพ “คะ...คุณไซรัสครับ มัน...มันคือผู้หญิงคนนี้ครับ”“ใช่ครับเป็นเธอเป็นคนทำทั้งหมดครับ พวกเราไม่เคยแตะต้องคุณเซเรน่าเลยนะครับ!”“นี่พวกแกพูดเรื่องบ้าอะไร! ไม่ใช่นะคะฉันไม่ได้ทำ!” กอหญ้ารีบเอ่ยปฏิเสธเสียงแข็ง เธอไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่านั่นคือฝีมือของเธอ“ฉันเห็นกับตาตอนที่แกใช้ไม้ฟาดคุณเซเรน่าตอนที่เธอถูกมัดติดกับเก้าอี้!”“ใช่ฉันก็เห็นตอนที่เธอถอดเล็บคุณเซเรน่า!”แล้วหลังจากนั้นลูกน้องของซิกที่หวาดกลัวความตายก็รีบเอ่ยสารภาพถึงสิ่งที่พวกเขาเห็นออกมา ทุกการทรมานที่กอหญ้าลงมือทำมันทั้งโหดร้ายและไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ไซรัสนิ่งไปชั่วอึดใ

ติ๊ด... ติ๊ด...เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าเสียงนั้นกลับกลายเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าหญิงสาวที่นอนป่วยไม่ได้สติอยู่บนเตียงยังคงมีชีวิตอยู่แสงไฟสีขาวนวลส่องลอดผ่านม่านสีครีมบางเบา แสงนั้นอาบร่างของหญิงสาวที่นอนนิ่งด้วยผิวซีดขาวราวกระดาษ ดวงหน้าที่ครั้งหนึ่งเคยมีรอยยิ้มละมุนตอนนี้กลับสงบนิ่งไร้แวว ปลายผมสีดำกระจายอยู่บนหมอนอย่างไร้ระเบียบ ใต้ดวงตายังมีรอยฟกช้ำจาง ๆ ที่ไม่อาจเลือนหายไปได้ในเวลาอันสั้นไซรัสนั่งอยู่ข้างเตียง ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลคล้ายถูกชะล้างด้วยความเหนื่อยล้าและการอดนอนตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา เขาแทบไม่ละสายตาจากเธอเลยแม้เพียงชั่ววินาทีมือหนาค่อย ๆ เอื้อมไปจับมือเรียวที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลของเธออย่างแผ่วเบา นิ้วเรียวยาวที่เคยอ่อนนุ่มบัดนี้กลับเย็นเฉียบจนน่ากลัว แต่เขาก็ยังจับไว้เหมือนกลัวว่าหากเผลอปล่อยเพียงเสี้ยววินาที... เธอจะหายไปจากโลกนี้อีกครั้ง“เซเรน่า...” เสียงของเขาเบาราวเสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง “นี่ก็วันที่เจ็ดแล้วนะ”เขาหยุดหายใจชั่วครู่ ก่อนพูดต่อทั้งที่เสียงแทบแหบแห้ง “คุณหมอบอกว่าอาการคุณดีขึ้นนิดหน่อยแล้ว... สำหรับผม แค่คุณดีขึ้นนิดเดียวก็ถือว่

แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านสีครีมอ่อนเข้ามาในห้องผู้ป่วย บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เซเรน่ายังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวแต่ดูสงบขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มาก ร่างเล็กถูกห่มด้วยผ้าสีขาวสะอาด ที่แจกันข้างเตียงมีดอกคาเมลเลียที่วศินพ่อของเธอนำมาจัดใส่แจกันในตอนเช้าไซรัสนั่งอยู่ข้างเตียงมือใหญ่จับมือของหญิงสาวไว้ไม่ยอมปล่อย ดวงตาคมเข้มที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชาบัดนี้กลับอ่อนโยนลง“หมอบอกว่าอาการเซเรน่าคงที่แล้ว...” วศินเอ่ยเสียงแผ่ว พลางมองลูกสาวที่นอนนิ่งด้วยแววตาปวดร้าวแต่เปี่ยมความหวัง “พ่อหวังว่าอีกไม่นานลูกจะฟื้นขึ้นมา...”ธันวาซึ่งยืนพิงกำแพงพยักหน้าเบา ๆ “เซเรน่าจะต้องตื่นขึ้นแน่ครับ”“ผมก็หวังแบบนั้น” ไซรัสเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาเกลี่ยผมที่ตกบนหน้าผากของเซเรน่าอย่างแผ่วเบา “เธอสัญญาว่าจะไปเที่ยวทะเลด้วยกัน...ผมเชื่อว่าเซเรน่าจะไม่มีวันผิดสัญญา”เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากธันวา “ไม่คิดเลยว่าไซรัสที่เคยเย็นชาจะพูดอะไรแบบนี้ได้”“คนที่เปลี่ยนฉันคือน้องสาวของนาย...และเธอก็ต้องรับผิดชอบฉันไปตลอดชีวิต” ไซรัสตอบเรียบ ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความรักบร