บทที่ 44 [2/2]

เพียงไม่นานเสียงประตูไม้ถูกถีบจนแตกเป็นเสี่ยง พวกของซิกบุกเข้ามาในห้อง ทันทีที่ร่างแรกปรากฏตรงกรอบประตู

ปัง!

กระสุนของไซรัสพุ่งเข้าใส่กลางหน้าผากของศัตรูอย่างแม่นยำ

“ไป!”

เขาตะโกน เธอลากตัวเขาลงช่องพื้น เสียงกระสุนยังดังสะท้อนอยู่เหนือหัว เมื่อฝากระดานปิดลง ความมืดในอุโมงค์ก็กลืนพวกเขาไว้ทั้งคู่ เซเรน่ากอดเขาแน่นในอ้อมแขน เสียงหัวใจทั้งสองเต้นแรงสอดประสานกับเสียงสายฝนด้านบน

และในเงามืดนั้น เซเรน่าสาบานกับตัวเองว่า...

“ต่อให้โลกทั้งโลกตามล่าเรา ฉันก็จะไม่มีวันปล่อยมือจากนาย”

กลิ่นดินชื้นกับสนิมเก่าของเหล็กแผ่ซ่านในอากาศ เสียงฝีเท้าของศัตรูยังดังอยู่ด้านบน ขณะที่เซเรน่าลากไซรัสเข้าไปลึกในอุโมงค์แคบ ๆ ที่มืดจนแทบมองไม่เห็น เธอใช้มือข้างหนึ่งลูบตามผนังที่เย็นเฉียบ อีกข้างกอดประคองร่างเขาไว้แน่น ทุกครั้งที่ก้าวลงไป ลมหายใจของไซรัสก็หนักขึ้น เสียงนั้นสะท้อนก้องในทางเดินแคบ

“อย่า...หยุดนะ...” เสียงเขาแผ่วจนแทบไม่หลุดออกจากลำคอ

“นายกำลังเสียเลือดมาก...” เซเรน่ากระซิบ มือเธอสั่นเล็กน้อยขณะพยายามประคองเขาให้พ้นจากบันไดหิน

“ยังไม่ถึงเวลาตายของฉัน...ไม่ใช่ตอนที่เธอยังจับมือฉันไว้แบบนี้”

คำพูดนั้นเบาจนแทบเป็นเสียงลมหายใจ แต่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนเจ็บ ในความมืดแม้ว่าเธอจะไม่เห็นใบหน้าเขา แต่เธอจำสัมผัสจากนิ้วมือของเขาได้ดี

อุโมงค์ยังคงทอดยาว ลึก และเย็นเรื่อย ๆ เสียงหยดน้ำจากเพดานตกกระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจของเธอ

เมื่อเดินมาถึงช่วงทางแยก เซเรน่าหยุดพักครู่หนึ่ง เธอหอบอย่างเหนื่อยล้าและอ่อนแรง พยุงไซรัสให้พิงผนังหินก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าเขา ไฟแช็กเล็ก ๆ ในมือถูกจุดขึ้น เปลวไฟสีส้มอ่อนเผยให้เห็นใบหน้าซีดของเขาที่เปื้อนเลือดและเหงื่อ

“เราต้องห้ามเลือดก่อน...”

เซเรน่าพูดพลางฉีกผ้าจากแขนเสื้อของตัวเอง ไซรัสมองเธอเงียบ ๆ ดวงตาในแสงไฟเหมือนสิงโตที่บาดเจ็บแต่ยังดื้อดึงจะยืนอยู่

“เธอไม่ต้องทำแบบนี้ทุกครั้ง...” เขาเอ่ยแผ่ว

“หมายความว่าไง?”

“หมายความว่า...อย่าเอาชีวิตมาแลกกับฉันอีก”

เซเรน่าชะงัก มือที่กำลังพันผ้าแผลหยุดกลางคัน

“แต่ฉันเลือกแล้ว...ฉันเลือกจะอยู่กับนาย ไม่ว่าจะจบยังไง” เธอก้มหน้าลงต่ำ เสียงพูดแทบกลืนไปกับลมหายใจ “อย่าห้ามฉันอีกเลย...”

ไซรัสเอื้อมมือขึ้น ปลายนิ้วแตะคางเธอเบา ๆ ยกให้เงยขึ้นสบตา

“เธอไม่รู้หรอก ว่าคำพูดนั้นมันฆ่าฉันได้มากกว่ากระสุนซะอีก”

ไฟจากเปลวแช็กสั่นไหวระหว่างพวกเขา แสงสะท้อนบนริมฝีปากของเซเรน่า เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงโน้มหน้าเข้าไปใกล้ เสียงหอบของไซรัสแผ่วช้า แต่หัวใจทั้งคู่เต้นแรงจนได้ยินชัด ริมฝีปากของเธอแตะที่แก้มเขาเบา ๆ ก่อนเลื่อนไปที่มุมปาก สัมผัสนั้นแผ่วเหมือนลมหายใจ อ่อนโยนแต่สั่นสะเทือนทุกเส้นประสาท

“เธอทำให้ฉันอยากมีชีวิตต่อ...ไม่ใช่เพราะฉันกลัวตาย แต่เพราะฉันอยากตื่นมาเห็นหน้าเธออีกครั้ง” ไซรัสหลับตา สูดกลิ่นฝนและกลิ่นกายของเธอเข้าปอด

“งั้นอย่าตาย เพราะฉันยังอยากได้ยินเสียงนายบ่นอยู่ทุกวัน” เขาหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะที่เจือด้วยความเจ็บและความอบอุ่นในเวลาเดียวกัน

เธอใช้ผ้าพันแผลแน่นขึ้นอีกครั้ง แล้วเอนศีรษะซบอกเขา เสียงหัวใจของเขาเต้นช้าแต่ยังอยู่ เสียงนั้นคือหลักฐานเดียวที่บอกว่าพวกเขายังไม่พ่าย

“เธอหนาวไหม” ไซรัสยกมือขึ้นแตะเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา

“ไม่...เพราะนายอยู่ตรงนี้”

ในเงามืดที่แสนเย็นเยียบนั้น มีเพียงลมหายใจของทั้งคู่ ผสานกันร้อนจนแทบกลืนความหนาวทั้งหมดของอุโมงค์ แต่ทันใดนั้นเสียงจากด้านหลังเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง

“พวกมันเจอทางลงแล้ว...” เซเรน่ากระซิบ เธอกระชับมือเขาแน่น

“งั้นเราต้องไปต่อ”

ไซรัสพยายามยันตัวขึ้น แม้เลือดจะยังไหลช้า ๆ

“ไซรัส--”

“ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ฉันจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องเธอ”