บทที่ 45 [1/2]

เสียงนกร้องแผ่วเบาดังขึ้นเหนือยอดไม้ กลิ่นหญ้าเปียกและดินชื้นยังลอยอวลอยู่รอบตัว แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านกิ่งไม้สูง พาดทับใบหน้าของคนสองคนที่พึ่งก้าวพ้นจากอุโมงค์ หลังจากหลบซ่อนจากการโดนไล่ล่ามาครึ่งคืน

เซเรน่าหอบหายใจอย่างอ่อนล้า ร่างกายเต็มไปด้วยคราบดินและเลือดแห้งกรัง เธอหันกลับไปมองร่างของไซรัสที่ยังพิงต้นไม้อยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ๆ ระบายอาการเจ็บปวด

“พวกมันไม่ตามมาแล้ว...” เธอพึมพำแผ่ว พลางทรุดตัวลงข้างเขา

“ใช่ เรารอดแล้ว”

เขากล่าวเสียงแผ่วแต่มั่นคง พลางลืมตาขึ้นช้า ๆ แสงเช้าสะท้อนในนัยน์ตาสีน้ำทะเลจนดูอบอุ่นผิดกับความโหดร้ายเมื่อคืน

“ฉันนึกว่าจะไม่มีวันได้ยินนายพูดแบบ”

เซเรน่าหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นสั่นเครือ แต่เปี่ยมด้วยความโล่งใจ นัยน์ตาคมมองเส้นผมยุ่งเหยิงของหญิงสาว ใบหน้าเปื้อนดิน เสื้อขาดวิ่น แต่ในสายตาเขา เธอกลับสวยกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

“เธอ กลัวไหม” ไซรัสยกมือขึ้นอย่างช้า ๆ ปลายนิ้วแตะข้างแก้มเธอเบา ๆ

“กลัวสิ” เธอตอบตรง ๆ พลางยิ้มบาง “กลัวว่าจะไม่ทันได้พูดบางอย่างกับนาย”

“บางอย่าง?” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ใช่ ถึงแม้ว่าฉันจะเคยพูดไปแล้ว” เธอสูดลมหายใจ “ฉันรักนาย ไซรัส”

น้ำเสียงของเธอเบา แต่ชัดเจนจนทำให้เวลารอบกายของไซรัสเหมือนหยุดลง เขามองเธอเงียบอยู่นาน แววตาที่เคยเย็นชาในโลกของมาเฟีย ค่อย ๆ ละลายกลายเป็นความอบอุ่นที่แทบทำให้ลมหายใจสะดุด

“รู้ไหม ฉันรอฟังคำนี้มานานกว่าที่เธอคิด” ไซรัสหัวเราะแผ่ว ก่อนจะก้มหน้าเล็กน้อย

“นายรอ? แต่ฉันเคยพูดไปแล้วนี่”

“ใช่ เธอพูดไปแล้ว แต่ฉันอยากได้ยินจากปากของเธออีกครั้ง” เขาเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้แน่น “ฉันเคยคิดว่าชีวิตของฉันไม่เหลืออะไรนอกจากสงครามและเลือด แต่นับตั้งแต่เจอเธอ ชีวิตของฉันก็เปลี่ยนไปจริง ๆ ”

“พูดเหมือนจะสารภาพบาปเลยนะ” ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง ๆ

“ไม่ใช่บาป...” เขาเอ่ยช้า ๆ “แต่เป็นครั้งแรกที่ฉันพูดด้วยใจทั้งหมด ฉันรักเธอ เซเรน่า”

“ระ...รักฉันเหรอ”

“ใช่ ฉันรักเธอเซเรน่า”

คำพูดนั้นไม่ได้หวานล้ำเช่นน้ำผึ้งเดือนห้า แต่ทุกถ้อยคำกลับสั่นสะเทือนเข้าไปถึงหัวใจของเธอ เซเรน่าเอนตัวเข้าไปหาช้า ๆ พลางซบหน้าลงกับอกของเขา เสียงหัวใจของไซรัสเต้นช้าแต่หนักแน่น อยู่ใต้มือของเธอ

ยังไม่ทันที่เซเรน่าจะได้ตอบอะไรออกไป เสียงเครื่องยนต์พลันดังขึ้นกลางป่าที่เงียบสงัด ก่อนที่ร่างของชายคนหนึ่งก้าวออกจากรถจี๊ปสีดำ สูทดำขลับเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษดินโครน และสายตาคมกริบที่มองกวาดรอบบริเวณราวกับจับได้ทุกการเคลื่อนไหวในอากาศ

“บอสครับ! นายหญิง! ปลอดภัยดีใช่ไหมครับ!” เสียงเรียกนั้นเต็มไปด้วยความโล่งใจ

ไซรัสหันไปทางต้นเสียง ก็เห็นศรันมือขวาคนสนิทที่ไซรัสไว้ใจที่สุด วิ่งเข้ามาหาพวกเขาอย่างเร่งร้อน โดยมีลูกน้องอีกจำนวนหนึ่งกรูเข้ามาเช่นกัน

“ศรัน นายมาช้ากว่าที่คิด” เสียงของไซรัสแหบพร่า แต่แฝงด้วยอำนาจ

“ขออภัยครับบอส พวกมันกระจายกำลังทั่วเมือง ผมต้องใช้เส้นทางลับผ่านชายป่าตะวันตกถึงตามรอยเจอ”

ศรันก้มศีรษะอย่างรู้สึกผิด ก่อนจะหันไปมองเซเรน่าที่พยุงไซรัสไว้ เธอดูอิดโรยแต่แววตายังแน่วแน่

“คุณเซเรน่า ผมดีใจที่คุณปลอดภัย” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงอ่อนลง

“ขอบคุณที่มาช่วยทันเวลา ถ้าไม่เจอคุณ ฉันคงไม่รู้จะพาเขาไปไหนต่อ” เซเรน่ายิ้มจาง ๆ

“บอสครับ เราควรกลับฐานทันที แพทย์พร้อมรอรักษาอยู่แล้ว”

ไซรัสพยักหน้าเพียงน้อย ๆ ก่อนปล่อยให้เซเรน่าช่วยพยุงขึ้นรถ แต่ก่อนจะก้าวขึ้น ไซรัสพลันหยุดเสียก่อน พลางมองไปทางแนวป่าที่พวกเขาเพิ่งหนีผ่านมา ในสายตานั้นไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงเปลวไฟแห่งการล้างแค้นที่คุกรุ่น

“ศรัน”

“ครับ บอส”

“เรียกคนของเรา ทุกคนที่ยังภักดี”

“หมายถึง---”

“ใช่” เสียงเขาเย็นลง “ถึงเวลาที่ฉันจะล้างบางซิกและพวกมันทั้งหมด”

“รับทราบครับ” แววตาของศรันฉายแววเย็นเยียบทันที

หลังจากสิ้นคำตอบรับของศรัน รถจี๊ปก็เคลื่อนออกทันที เสียงเครื่องยนต์กลืนหายไปกับเสียงลม ภายในรถเซเรน่านั่งเงียบ มือของเธอประสานอยู่กับมือของไซรัสที่ยังพันผ้าแผลอยู่แน่น

“นายแน่ใจเหรอ ว่าจะกลับไปสู้ตอนนี้...”