บทที่ 44 [1/2]

เสียงฝนเริ่มเบาลง เหลือเพียงละอองที่เคล้าอยู่ในอากาศ เซเรน่ากำลังบีบน้ำจากผ้าชุบน้ำที่ใช้เช็ดตัวของไซรัส เสียงหัวใจของเขายังเต้นช้าแต่สม่ำเสมอ ทว่าความสงบเพียงไม่กี่นาทีถูกทำลายลงอย่างฉับพลัน

กร๊อบ!

เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเงาของคนหลายคนที่เคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา ไซรัสขมวดคิ้วทันที สัญชาตญาณของนักล่าถูกปลุกให้ตื่นขึ้นทันที

“พวกมันมาแล้ว...” เสียงพร่าแผ่วออกจากริมฝีปากซีด

“อะไรนะ...?” เซเรน่าชะงัก มือที่ถือผ้าหยุดกลางอากาศ

ไซรัสพยายามยันตัวขึ้น แต่บาดแผลที่สีข้างทำให้เขาทรุดลงอีกครั้ง

“อย่าขยับ...ฉันจะดูเอง” เธอลุกขึ้น คว้าเสื้อคลุมและปืนพกคู่ใจของเขาจากโต๊ะ

เมื่อเธอเปิดช่องไม้เล็ก ๆ ตรงหน้าต่างออก ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างทันที เพราะมีร่างคนสวมชุดดำไม่ต่ำกว่าสิบคน เคลื่อนเข้ามาทีละก้าวพร้อมอาวุธครบมือ ไม่ไกลนักมีร่างไร้วิญญาณของคนของไซรัสถูกยิงตายบนพื้น เสียงฝนกระทบหลังคากระท่อมดังเป็นจังหวะประสานกับเสียงรองเท้าบูทย่ำบนพื้นเปียก

ในอากาศมีกลิ่นดิน กลิ่นสนิมและกลิ่นของอันตราย

“ไป หนีไปตอนนี้” ไซรัสพยายามจะลุกขึ้นอีกครั้ง

“ไม่” เธอสวนกลับทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น “ฉันจะไม่ทิ้งนายไว้ ไม่อีกแล้ว”

“เซเรน่า ฟังฉัน---”

“ไม่! ฉันเคยฟังนายทุกครั้ง แล้วก็เสียใจทุกครั้งที่ไม่ได้อยู่ข้างนาย”

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นจากภายนอก เศษไม้แตกกระจายใกล้หน้าต่าง เธอเผลอหันไปกอดไซรัสไว้โดยสัญชาตญาณ

“ให้ฉัน---” ไซรัสกัดฟัน คว้าปืนในมือเธอ

“นายยิงไม่ได้ในสภาพนี้!”

เธอผลักมือเขาเบา ๆ ก่อนจะยกปืนขึ้นแทน เธอหลบหลังเสาไม้ เสียงฝนกระแทกกระจกดังเป็นระลอก ๆ มือเธอสั่นเทาเล็กน้อย แต่สายตากลับนิ่งราวกับผู้หญิงที่เคยกลัวความตายได้จากไปแล้ว

ปัง! ปัง! ปัง!

โชคดีที่ไซรัสเคยสอนเธอยิงปืนมาก่อน ทำให้เสียงปืนของเซเรน่าตอบกลับอย่างแม่นยำ หนึ่งในคนของซิกล้มลงตรงขอบป่า อีกกลุ่มรีบหลบหลังต้นไม้ใหญ่ เสียงตะโกนสั่งกระชั้นดังขึ้น

“ยิงคุมกันไว้! อย่าให้มันหนีไปได้!”

ไซรัสพยายามพยุงตัว ลากเก้าอี้มาพิงข้างหน้าต่างอีกฝั่ง มือข้างหนึ่งกดแผล อีกข้างจับปืนที่ซ่อนไว้ที่กระท่อมแห่งนี้ไว้แน่น แม้เลือดจะซึมผ่านผ้าพันแผล แต่ดวงตาเขายังคมกริบ

“ฉันจะคุมฝั่งนี้...เธอระวังหลัง”

“ไม่ นายพักเถอะ---”

“อย่าถกเถียงกับมาเฟียที่กำลังเสียเลือดอยู่ได้ไหม” เขายิ้มจาง ๆ ก่อนเหนี่ยวไกใส่เงาดำที่พุ่งเข้ามาใกล้

เสียงกระสุนดังสนั่นจนฝนแทบกลบไม่มิด ไฟจากปากกระบอกปืนสะท้อนบนใบหน้าของทั้งคู่ ความกลัวปะปนกับความมุ่งมั่นอยู่บนใบหน้าสวยของเซเรน่า

ในช่วงวินาทีที่กระสุนขาดช่วง เซเรน่าหันไปสบตาไซรัส

เขายิ้ม...ยิ้มทั้งที่เลือดยังไหล

“เธอถือปืนได้ดีขึ้นนะ”

“ก็เพราะคนสอนน่ะสิ” เธอพูดทั้งน้ำตา แต่เสียงนั้นมั่นคง

เสียงเครื่องยนต์จากระยะไกลดังขึ้น —

“พวกมันเรียกกำลังเสริม...” ไซรัสพูดเบา ๆ “ถ้าไม่หนีตอนนี้ พวกเราไม่รอดแน่”

เซเรน่ามองรอบห้อง สายตาเฉียบคมของเธอเจอกับช่องพื้นไม้ที่เคยเห็นมาก่อน

“ใต้พื้นมีอุโมงค์เก่าใช่ไหม?”

“มันพาออกไปทางลำธารหลังเนินได้” ไซรัสพยักหน้า

“ไปเถอะ!” เธอรีบลากพรมออก ใช้แรงทั้งหมดเปิดฝากระดานขึ้น เสียงไม้ดังเอี๊ยด

“เธอไปก่อน ฉันตามไปทีหลัง”

“ไม่! เราจะไปด้วยกัน หรือไม่ก็อยู่ตรงนี้ด้วยกัน”

ไซรัสมองหน้าเธอ แววตาที่เปียกน้ำฝนและน้ำตา สั่นแต่เด็ดเดี่ยว เขาไม่มีแรงจะเถียงอีกต่อไป เพียงจับมือเธอแน่น แล้วเอ่ยเบา ๆ

“ถ้าฉันไม่รอด ฉันอยากให้เธอจำไว้ว่าหนีไปซะ”

“อย่าพูดเหมือนมันคือคำลาสิ...” เซเรน่ากัดริมฝีปาก

“บางทีคำลาที่จริงใจที่สุด ก็พูดในตอนที่เรายังมีลมหายใจ”