ตอน 6 โดนแกล้ง

ออกจากร้านอาหารในเวลาทุ่มกว่า ซึ่งตอนนี้กำลังกลับคอนโด ร่างสูงจับพวงมาลัยรถยนต์คันหรูของตัวเองมือเดียวอย่างชำนาญ ยัยตัวแสบคู่รูมเมตเขาตั้งตารอเวลาซีรีส์เข้า เปิดแอพพลิเคชั่นตั้งแต่ก้าวขาขึ้นรถ

“พี่ยังไม่ให้เลขบัญชีกับไอ ก่อนที่ซีรีส์จะเข้าอีกสิบห้านาที แวบโอนค่าอาหารก่อนได้”

ไอรีนพูดทำลายบรรยากาศห้องโดยสารที่ได้ยินแค่เสียงปรับอากาศเท่านั้น มื้อนี้เขาบอกว่าหารกัน ซึ่งเขาเป็นคนชิงจ่ายไปก่อน จากที่เธอตั้งใจไปที่หน้าเคาน์เตอร์เพื่อสแกน พนักงานบอกว่าชำระเรียบร้อย กลับกลายเป็นว่าเธอช้ากว่าเขาอีก

เล่นจ่ายค่าอาหารตอนที่เธอเข้าห้องน้ำ ที่คนพูดว่าความว่องไวเป็นของปีศาจ มันคือเรื่องจริงนั้นเอง

“จำเลขไม่ได้”

“พร้อมเพย์เบอร์โทรศัพท์น่ะ หรือเลขบัตรประชาชนก็ได้”

“โทษทีบัญชีฉันไม่ได้ผูกกับเลขคาดเดาง่ายพวกนั้น”

ขุนเขาพูดราบเรียบ บัญชีเขามีทั้งพร้อมเพย์เบอร์เลยละ เหตุผลอะไรไม่รู้ที่เขาเลือกจะทำให้เป็นเรื่องยุ่งยาก ยัยตัวแสบจะเข้าใจว่าเขาเป็นคนโบราณก็ช่างปะไร

ไอรีนได้ยินแบบนั้นทำหน้าย่นจมูกลงเล็กน้อย รูมเมตเธอค่อนข้างไม่ตามเทรนด์เอาซะเลย นิ้วเรียวกดออกจากแอพธนาคารมาที่แอพซีรีส์ต่อ เอาไว้ขอใหม่ที่คอนโดเลยละกัน

เจ้าของส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดแอบชำเลืองมองคนตัวเล็กข้างเบาะคนขับ ดูสงบแปลก หากเขาพูดอะไรกวนหน่อยมักจะสวนกลับทันที ฮึ! ไม่ผิดคาดเท่าไร ตั้งตาดูผู้ชายในมือถือ มือทั้งสองของเธอประสานเข้าหากันก่อนจะมีท่าทีแปลกประหลาดให้เห็น คนบ้าอะไรเขินซะขนาดนั้น

ชายหนุ่มส่ายหน้าให้ แล้วเพิ่มความเร็วกว่าเดิมเพื่อกลับถึงคอนโด พอถึงเท่านั้นแหละ สาวเจ้าลงจากรถโบกมือโดยไม่มองเขา ถือสมาร์ตโฟนดูคู่จิ้นไม่ลดละสายตา ขุนเขาจอดรถเสร็จรีบตามหลังเธอว่องไวให้ทันขึ้นลิฟต์ตัวเดียว ไม่ได้ตั้งใจอยากขึ้นพร้อมกัน แค่ไม่อยากเสียเวลาเพิ่ม

“ตาดูทางด้วย อย่าบ้าดูจนเกินไป”

“พี่ไม่เข้าใจอะ"

เขาจะเข้าใจเด็กสาววัยสิบเก้าบ้าผู้ชายได้ไง มือสองข้างประคองโทรศัพท์ ริมฝีปากยิ้มไม่หุบ เหมือนว่าคนในจอนั้นเป็นตัวเอง ดวงตาคมเหล่มองตัวละครว่าหล่อขนาดไหนกัน ถึงดึงความสนใจคนข้างนอกได้ขนาดนี้ ก็หล่อไม่เท่าเขาอยู่ดี

"นั่นถึงห้องแล้ว พี่เปิดประตู”

“เปิดดิ ฉันไม่มีกุญแจ”

“ห๊ะ” ไอรีนร้องเสียงดังตกใจเมื่อเขาบอกว่าไม่มีกุญแจ รีบปิดสมาร์ตโฟนใส่กระเป๋ากางเกงทันที เธอก็ไม่ได้พกติดตัวด้วยสิ นึกว่าเขาตั้งค่าสแกนนิ้ว ตั้งรหัสไว้แล้ว “แล้วเอาไงอะ ไอไม่นอนหน้าห้องนะ” มือสวยทั้งสองกอดตัวเองแน่น เกิดมีคนคิดไม่ดีพาเธอฉุดกลางคืนไม่แย่เหรอ อีกอย่างตอนออกทำไมถึงไม่คว้าตุ๊กตาลาบูบู้มาด้วยเนี่ย

“ผิดที่เธอไม่รอบคอบ วันหลังถ้าออกคนเดียวลืมกุญแจทำไง”

ขุนเขากอดอกบ่นเธอกลับ อีกฝ่ายก้มหน้าไม่กล้าเถียงออกมา กำชับก็ไม่เข้าหูหรอกรุ่นนี้ รู้อยู่แล้วว่าตัวเองพึ่งพากุญแจเข้าห้อง หากรอบหน้าไม่มีเขาไปด้วยจะเป็นยังไง วันแรกก็ทำเรื่องละ

ร่างสูงสังเกตสีหน้าที่เริ่มไม่ดีของไอรีน ครุ่นคิดทั้งที่ขอบตาเริ่มแดงก่ำ หรือเขาแกล้งแรงรึเปล่า ถึงไม่มีกุญแจ ใส่รหัสได้ มือหนาคว้ามือสวยมาแตะกลอนประตู เพื่อสแกนนิ้วมือเพิ่ม เวลาลืมกุญแจจะได้ไม่ต้องโทรเรียกช่างให้วุ่นวาย

เป็นเขาอีกแล้วสินะ ที่ต้องใจอ่อนให้กับรูมเมตซุ่มซ่าม

ไอรีนยืนนิ่งไปเลย มองใบหน้าหล่อคมที่ตั้งใจแตะนิ้วเธอ จากที่จะร้องไห้ในคราแรกก็เปลี่ยนอมยิ้มทันที เกือบทำเธอร้องไห้แล้ว ถ้าโทรหาแม่ตอนนี้ เชื่อเลยว่าโดนบ่นยับแน่

เมื่อเสียงประตูปลดล็อคราวกับสวรรค์ที่เปิดโอกาสให้ เธอยิ้มออกในทันทีพร้อมหางตามีน้ำตาซึมอยู่

“ขอบคุณค่ะ ถ้าสแกนนิ้วเข้าตั้งแต่แรก ไอก็ไม่ต้องทำหน้าเครียดแล้วจะร้องไห้ และยังต้องกดหยุดซีรีส์โปรดอีก”

พอพ้นเข้ามาในห้องไอรีนพูดออกมาเสียงแผ่ว ตำหนิและโกรธผสมกัน เกือบทำให้เธอใจหาย แต่กลับมาได้เพราะมีเทวดาช่วย ซึ่งทำหน้านิ่งขรึมอยู่ข้างเธอ เธอผิดที่ลืมกุญแจ แต่คิดว่าเขาเป็นเจ้าของน่าจะไม่พลาด เลยไม่คิดอะไร

“สอนให้ มาบ่นใส่ พรุ่งนี้ฉันลบลายนิ้วมือเธอออกแล้วพกกุญแจไปทุกวัน วันไหนที่ลืมก็นอนอยู่หน้าห้อง” ขุนเขาทิ้งท้ายก่อนจะเข้าห้องนอนไป หงุดหงิดนิดหน่อยเลยต้องอาบน้ำเย็นช่วยชโลมใจ ประโยคแรกของคำพูดเขาไม่สะทกสะท้านหรอก แต่ประโยคหลังของเธอมันทำให้เขาเสียอารมณ์ ในเวลาคับขันยังจะห่วงดูผู้ชาย

ไอรีนมองตามหลังเขา หรือเธอเอาแต่ใจเกินไป เขาแกล้งเธอก่อนนี่ ร่างบางกลับห้องตัวเองบ้าง วางโทรศัพท์และเตรียมตัวอาบน้ำ เธอต้องพาชุดนอนเข้าห้องน้ำด้วย เพราะห้องน้ำอยู่ข้างนอก หลังอาบน้ำจะได้แต่งตัวเลย

เวลาต่อมา...

เจ้าของร่างบอบบางนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ซับผมสีน้ำตาลด้วยผ้าขนหนูผืนเล็ก เธอลืมพกไดร์เป่าผมมาด้วย เมื่อกี้ดันสระผมซะงั้น รอแห้งน่าจะนาน

ตัดสินใจไปหาเจ้าของห้อง เผื่อเขาใจดีแบ่งให้เธอใช้ ไอรีนอยู่หน้าห้องยกมือเคาะสามครั้ง ไร้เสียงตอบกลับ เขางอนเธอจริงเหรอ ระหว่างกำลังคิดอยู่นั้นประตูเปิดออกพร้อมหน้านิ่ง ๆ ของขุนเขา ในชุดนอนลำลอง กับทรงผมสีดำไม่เซต

“มีอะไร”

“ขอยืมไดร์เป่าผมหน่อยได้มั้ยคะ พอดีไอลืมพามาด้วย”

“อืม” ขุนเขาปิดประตูก่อนจะไปเอาของที่หญิงสาวขอ เขาแทบไม่ได้ใช้เลย มักหยิบออกมาใช้ชั่วโมงเร่งรีบเท่านั้น หากเป็นวันธรรมดาปล่อยแห้งเอง

“เสร็จแล้วเดี๋ยวไอมาคืน”

เขาผงกศีรษะตอบกลับ ร่างบอบบางหมุนตัวกลับห้องนอนเหมือนเดิม มือหนาปิดประตูแล้วกลับมานั่งโต๊ะทำงาน ก่อนที่ไอรีนมาเคาะห้อง เป็นจังหวะเดียวที่แม่เขาโทรมากำลังถือสายคุยกัน จึงให้เธอยืนรอสักครู่

แม่เขาถามไถ่ถึงคนมาใหม่ว่าเป็นยังไง เขาตอบว่า วุ่นวาย แต่น้ำเสียงนั้นโดนจับพิรุธได้จึงเปลี่ยนเรื่องพูด ครั้งแรกที่เขาต้องอาศัยอยู่กับคนอื่น พื้นที่ที่เคยเป็นส่วนตัวเริ่มมีคนบุกรุก บรรยากาศเงียบสงบกำลังจะมีเสียงอะไรไม่รู้มาแทนที่

ถึงจะเป็นเด็กที่แม่เขาฝากให้ดูแล หากทำตัวเกินขอบเขต เขามีสิทธิ์มอบบทลงโทษเช่นกัน ตั้งกฎมากมายขนาดนั้น ดูสิว่าจะทนได้สักกี่วัน ดูท่าวันนี้แสบใช่ย่อย งอแง ขี้แยง่ายด้วย

ตัวก็เล็ก ส่วนสูงเท่าอกเขาแค่นั้น ชอบแบ่งโชว์ว่าตัวเองแข็งแรง เพียงนึกท่าทางของไอรีน เขากับส่ายหน้า แต่ทว่ามีบางอวัยวะที่สวนทางกับความคิด ในขณะสมองกำลังบ่นถึงเธอ แต่ใจกลับเต้นเพิ่มจังหวะอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน