ตอนที่ 19 ผู้นั้นคือใคร

ค่ำคืนนั้น

ทั้งใบเงียบงัน ราวกับถูกสายน้ำกลืนกินจนไม่เหลือซากสีฟ้าหม่นซึมลึกแผ่ขยายไปทั่วทุกทิศทาง ฟ้าไม่ใช่ฟ้า ดินไม่ใช่ดิน มีเพียงผืนน้ำกว้างใหญ่ทอดตัวนิ่งสนิท เบื้องหน้าราวกระจกไร้ระลอกคลื่น ไร้แรงลม ไร้ชีวิต เยี่ยนชิงยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนยืนอยู่ริมขอบของบางสิ่งที่ไม่อาจหวนกลับเงาสะท้อนในน้ำค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

ตั้งแต่ฝันมาไม่มีครั้งไหนที่เห็นชัดเท่าครั้งนี้

ร่างที่ถูกประกบซ้ายขวาด้วยอสูรร้ายนั่น..นั่นมัน

เหมือนข้า…

ร่างในน้ำเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า ใบหน้าคุ้นเคยทุกกระเบียด ตั้งแต่คิ้วตา สันจมูก ไปจนถึงรอยไฝเล็กตรงหางตา ไม่มีสิ่งใดแตกต่าง หากดวงตาคู่นั้นกลับว่างเปล่า ซีดจางราวกับถูกควักชีวิตออกไปจนสิ้น หยดน้ำไหลอาบแก้มขาวซีด ผิวหนังไร้สีสันเหมือนศพที่จมอยู่ใต้น้ำมาเนิ่นนาน

หัวใจของเยี่ยนชิงกระตุกวูบ เขาก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว แต่ฝ่าเท้ากลับหนักอึ้ง ราวถูกบางสิ่งตรึงไว้ไม่ให้ขยับ

กึก..

ผิวน้ำแตกออกอย่างเงียบงัน ร่างนั้นค่อยๆ จมต่ำลง แขนขาห้อยไร้เรี่ยวแรง เส้นผมยาวสยายลอยตามกระแสน้ำคล้ายสาหร่าย เยี่ยนชิงเห็นริมฝีปากของอีกฝ่ายขยับ เหมือนพยายามเอ่ยคำบางอย่าง แต่สิ่งที่ลอยขึ้นมากลับเป็นเพียงฟองอากาศสีเงิน แตกสลายไปทีละฟอง

แล้วความมืดก็เคลื่อนไหว

จากก้นน้ำ เงาดำหลายสายไหลเข้ามาใกล้ มือที่ไม่ใช่มือคนผุดขึ้นทีละคู่ ผิวซีดขาวอมเขียว เล็บเรียวยาวผิดธรรมชาติ นิ้วมือเหล่านั้นซ้อนทับกันแน่นหนา รัดข้อเท้า ข้อมือ และลำคอของร่างที่จมอยู่

พรายน้ำโผล่ขึ้นมาทีละตน เส้นผมพันกันยุ่งเหยิง ดวงตาขาวโพลนไร้ตาดำ ริมฝีปากยกยิ้มกว้างอย่างเริงร่า ราวกับกำลังเล่นสนุกในสายน้ำ

พวกมันดึง

ดึง ..

และดึง ..แน่วแน่ ราวกับจะบอกว่าหนีชะตาเช่นไรก็หนีไม่พ้น เยี่ยนชิงอ้าปากจะร้อง ทว่าน้ำเย็นกลับไหลทะลักเข้าสู่ปอดเสียเอง ทั้งที่ยังยืนอยู่บนฝั่ง ความเย็นแผ่ซ่านจากปลายเท้า ลามขึ้นสู่หัวใจช้า ๆ

“เยี่ยนชิง…”

เสียงหนึ่งดังแผ่วราวกับมาจากที่ไกลแสนไกล มืออีกข้างหนึ่งโผล่ลงมาจากผิวน้ำ แข็งแรง อบอุ่น แตกต่างจากมือซีดขาวเหล่านั้นอย่างสิ้นเชิง นิ้วมือคว้าข้อมือของร่างที่จมน้ำไว้แน่น แรงดึงนั้นมั่นคง ชัดเจน ราวกับจะพาขึ้นสู่แสงสว่าง

ชั่วขณะหนึ่ง เยี่ยนชิงเห็นดวงตาคู่นั้นมีประกายแต่ผีพรายทั้งหมดกลับหัวเราะขึ้นพร้อมกัน เสียงหัวเราะบิดเบี้ยวสะท้อนก้องไปทั่วห้วงน้ำ มือซีดขาวอีกหลายคู่โอบรัดร่างนั้นแน่นขึ้น ก่อนจะดึงลงพร้อมกันราวกับจะฉีกกระชากร่างจากผู้นั้นแรงดึงจากเบื้องล่างรุนแรงกว่า มือที่ยื่นมาช่วยถูกกระชากหลุดออกไป น้ำปิดทับทุกอย่างในพริบตา ร่างบางของเยี่ยนชิงถูกลากหายไปในความมืดลึก สายน้ำที่คุ้นเคย ใต้น้ำที่คุ้นเคย ดวงตาคู่หนึ่งใต้ความมืดมิด เงียบเหงาเว้าวอนราวกับเฝ้ารอใครบางคน ในห้วงนั้นอย่างเงียบงัน

ร่างในน้ำเงยหน้าขึ้นช้าๆ

อ๊ะ! นี่มัน..

ใบหน้าเหมือนเขาทุกกระเบียด ตั้งแต่คิ้วตา สันจมูก ไปจนถึงรอยไฝเล็กตรงหางตา หากดวงตาคู่นั้นกลับว่างเปล่าราวกับไม่มีชีวิต แก้ม ซีดขาวคล้ายศพที่แช่อยู่ใต้น้ำมานานใบหน้านั้นถูกทำให้ต้องลืมตาขึ้นมาเพื่อ..

ข้า

พบเจอใบหน้าที่คล้ายกับข้า..

เป็นข้า

นั่นมันคือข้า!

ข้าฝันถึงเจ้าทุกคืนวันเจอเจ้ามานับพันครั้งใยครั้งนี้จึงทำให้เห็นใบหน้าที่ชัดเจนเพียงนี้ เจ้าบอกข้าสิว่าทำไม!

กึก!

ผิวน้ำแตกออก ร่างนั้นจมลงช้า ๆ แขนขาไร้เรี่ยวแรง เส้นผมยาวลอยสยายเยี่ยนชิงเห็นปากของอีกฝ่ายอ้าขึ้น ริมฝีปากขยับราวกับพยายามเอ่ยคำบางอย่าง แต่มีเพียงฟองอากาศสีเงินลอยขึ้นมาแทน

อึ่กกก..

ทันใดนั้นเงาดำหลายสายเคลื่อนไหวจากเบื้องลึกไม่ใช่มือมนุษย์แต่เป็นมือที่มีผิวซีดขาวอมเขียว เล็บยาวแหลมคมสีดำเข้มผิดธรรมชาติทับถมแน่นหนารัดข้อเท้า ข้อมือ และลำคอของร่างที่โผล่ขึ้นมาจากก้นบึ้งดึงรั้งไม่รู้จักจบสิ้น เส้นผมยาวพันกันยุ่งเหยิง ดวงตาขาวโพลนไร้ตาดำขาวขุ่นชวนให้สะพรึง ริมฝีปากปริแตกแสยะยิ้มกว้างอย่างเริงร่า ราวกับกำลังเล่นสนุก

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากที่ไกลแสนไกล

มืออีกข้างหนึ่งโผล่ลงมาจากผิวน้ำ แข็งแรง อบอุ่น แตกต่างจากมือพรายเหล่านั้นอย่างสิ้นเชิง นิ้วมือคว้าข้อมือของร่างที่จมน้ำไว้แน่น แรงดึงนั้นชัดเจน มั่นคง ราวกับจะพาขึ้นสู่แสงสว่าง

วื้ดดดด!!

ชั่วขณะหนึ่ง เยี่ยนชิงเห็นดวงตาของตนเองมีประกายขึ้นมา

พรวดดด

แต่แล้วผีพรายทั้งหมดหัวเราะพร้อมกัน เสียงหัวเราะบิดเบี้ยว ก้องไปทั่วห้วงน้ำ มือซีดขาวอีกหลายคู่โอบรัดร่างนั้นแน่นขึ้น ดึงลงพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

ปึ้ด ปึ้ดดด ปึ่ดดด

แรงดึงจากเบื้องล่างรุนแรงกว่ามือที่ยื่นมาช่วยถูกกระชากหลุดออกไป น้ำปิดทับทุกอย่างในพริบตา ร่างนั้นถูกลากหายไปในความมืดลึก สายตาสุดท้ายที่มองขึ้นมาหาเยี่ยนชิง เต็มไปด้วยความว่างเปล่า…และความคุ้นเคยอย่างน่าใจหาย

"อย่าพึ่ง.."

เยี่ยนชิงสะดุ้ง หอบหายใจแรง ร่างทั้งร่างสั่นวาบเหมือนเพิ่งถูกดึงขึ้นจากก้นบึ้ง ปอดแสบ เจ็บจริงจนต้องงอหลัง เสียงหายใจติดขัดอยู่ในลำคอแต่ไม่หลุดออกมาเป็นเสียงร้อง

แขนหนึ่งรั้งเขาไว้แนบแน่นมั่นคงเยี่ยนชิงไม่ทันคิด ไม่ทันตั้งสติ มือเล็กคว้าเสื้อของอีกฝ่ายแน่น ดึงตัวเองเข้าไปหาเหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำอีกครั้ง เขาซุกหน้าเข้ากับอกนั้นทันที หน้าผากแนบแน่น ไหล่สั่นแรง

ไม่มีเสียงสะอื้นมีเพียงแรงกอดที่แน่นขึ้นเรื่อย ๆ นิ้วเล็กจิกเกร็งจนซีด กลัวว่าถ้าคลายเพียงนิดจะจมลงน้ำไป

.

.

หยางเยี่ยนชิง!!