ตอนที่20 มีข้าอีกคน

เฮื้อกกก!!

ลมหายใจขาดห้วง หอบแรงราวเพิ่งถูกดึงขึ้นจากใต้น้ำ หัวใจเต้นกระหน่ำจนเสียงดังอยู่ในหู มือคว้าผ้าห่มแน่นโดยไม่รู้ตัว

ในความมืดเงาหนึ่งทอดยาวนิ่งอยู่บนพื้นไม้ ราวกับภาพสะท้อนใต้ผิวน้ำที่ยังไม่ทันเลือนหาย ก่อนจะค่อยๆ จางไปอย่างไร้ร่องรอย

เยี่ยนชิง...ไม่สิ

ชายผู้นั้นยังคงจมอยู่ในความมืด

กระแสหนึ่งแทรกผ่านแผ่นหลัง เป็นพลังอุ่นจัดไหลเข้าสู่ร่างอย่างฉับพลันมีผู้วาดอักขระดึงจิตวิญญาณขึ้นมาให้มีลมหายใจ

แฮ่กกก

พลังเวทย์ที่อบอุ่นอ่อนโยนแต่มั่นคงเช่นนี้ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลย

ตู้มมม!!

สายน้ำแตกกระจายความมืดร่นถอยดวงตาสีอ่อนของเยี่ยนชิงเบิกโพลงภายใต้อ้อมกอดของคนแปลกหน้า..น่าแปลกยิ่งนักที่เป็นสิ่งเดียวในสิ่งที่อยากเหนี่ยวรั้งความรู้สึกนี้ไว้มากที่สุดเพราะรู้สึกปลอดภัย

อึ่ก!

ร่างสั่นเทาในอ้อมอกแกร่งหายใจถี่รัวปน สะอื้นติดค้างอยู่ในลำคอเยี่ยนชิงทำให้ท่อนแขนกำยำโอบรัดเอาไว้แน่น ไม่ใช่แค่คนตัวเล็กที่ฝันร่างทั้งคู่เปียกปอนตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้าระหว่างที่เยี่ยนชิงฝันและไม่มีสิ่งใดป้องกันเช่นก่อนแต่คนที่มาอาศัยกลับช่วยได้

ทำไมกันล่ะ?

แฮ่ก…

“เจ้าออกไปที่ใดมา?”

กว่าทุก ทุกอย่างจะสงบลง เรียนถึง ก็ตาปรือราวกับง่วงนอนไม่ต่างจากข้างการนอนละเมอไปกระโดดน้ำฆ่าตัวตายเล่นๆ นอกบ้านนั่นเต็มไปด้วยอันตรายยามต่ำคืนเจ้าตัวก็บอกเองว่ามีกฎห้ามออกนอกบ้านหลังตะวันตกดิน ความทรงจำของเยี่ยนชิงมีปัญหามากจริงๆ ร่างสูงได้แต่คิดสงสัย เขาเองก็เช่นกันที่ความทรฝจำขาดหาดไม่ต่างจากกระดาษในหนังสือเล่มหนึ่งที่ถูกฉีกออกจนเนื้อห่บางส่วนหายไป ถึงจะเป็นเช่นนั้นการแนบชิดกันและกันในบ้านหลังนี้กฌไม่ต่างจากการเขียนกวีบทใหม่เข้ามาเติมเต็มหนังสือหน้าที่หายไปให้สมบูรณ์ มันเจนเจนขึ้นทุกที และพบเรื่องประหลาดอีกสอ่งคือการแยกจากเยี่ยนชิงไม่ได้ไม่ว่าคนเซ่อซ่าคนนี้จะอยู่ที่ได้ก็ต้องไปด้วยกันราวกับคนเลี้ยงม้าที่ตามเจ้าของไปทุกที่

เยี่ยนชิงเอาแต่ซุกหน้ากับอกคนที่บ่นทุกเช้าค่ำตลอดหลายวันมานี้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดที่ได้เจอกันแต่ทั้งสองกลับห่างกันไม่ได้แม้แต่ในความฝันเสมือนจริงที่นำพาเข้าหาอะไรสักอย่างบนยุทธภพ คนตัวโตจินตนาการไม่ออกเลยว่าตอนที่ไม่มีใครอยู่คนตัวเล็กอย่างหยางเยี่ยนชิงจะผ่านมีค่ำคืนแบบไหน จะโอบกอดใครหากหวาดกลัว จะหนาวเหน็บเพียงใด..

แขนแข็งแรงโอบรัดแผ่นหลังที่เย็นชื้นลูบหลังบางเบาๆ ให้แรงสั่นสะท้านจางหายไปลมหายใจของเยี่ยนชิงกลับมาสม่ำเสมอในที่สุด

แต่เยี่ยนชิงผู้นั้น...ยังจมอยู่ในความมืด ดั่งถูกกดไว้ใต้ผืนน้ำที่มีโซ่ตรวนตรึงไว้ไม่ให้ขึ้นมา

"อี้หลาน.."

เยี่ยนชิงรั้งลำคอแกร่งลงมาเอ่ยเรียกใครบางคนเสียงพร่า ดวงตาปรือปรอยแหงนขึ้นมองใบหน้างดงามไร้อารมณ์แต่มีแรงดึงดูดให้โน้มหน้าลงมาหา

ริมฝีปากบางเย็นชืดจรดลงบนหน้าผากกว้างเคลื่อนลงมายังปลายจมูกหายใจรินรดใบหน้าหล่อเหลาขยับกายคร่อมร่างเล็กของเยี่ยนชิงบนพื้นไม้เปียกโชก มือข้างหนึ่งดึงรั้งเสื้อผ้าเปียกโชกออกจากร่างตนเองและร่างเล็กของเยี่ยนชิงอย่างถือวิสาสะ

"เจ้าเอ่ยชื่อผู้ใด"

"...อี้หลาน"

เจ้าเพียงเอ่ยข้าก็ลืมโลกทั้งใบ

ดวงตาเคยเห็นฟ้าดินบัดนี้เห็นเพียงเงาเจ้า

เจ้าเพียงเอ่ยข้าก็เงียบงันดังหินผา

คำรักหมื่นถ้อยพ่ายแพ้ต่อเจ้า

เจ้าเพียงเอ่ยโลหิตข้าร้อนดังไฟใต้หิมะ

ไม่มอด ไม่ดับเผาผลาญตัวเอง

เจ้าเพียงเอ่ยข้าก็ยอมสูญสิ้นชื่อของตน

"ทำไมต่อกวีข้าได้"

เยี่ยนชิงเอ่ยถามเสียงพร่าร่างกายพลันร้อนรุ่มดั่งไฟสุมแม้ยามร่างกายเปลือยเปล่าต่อหน้าคนแปลกหน้า ท่อนแขนกำยำช้อนร่างเล็กไร้อาภรขึ้นมานอนบนฟูกหนาแล้วตามลงมาคล่อมทับร่างเล็กจ้องมองใบหน้าน่ารักพินิจตั้งแต่ดวงตาวาววับนัยตาสีฟ้าอ่อนมีภาพของตนฉายอยู่ในนั้น

"หยางหยิน.."

ปากหยักขยับน้อยๆ เอ่ยนามผู้หนึ่งออกมาราวกับต้องมนต์

"อี้หลาน.."

เยี่ยนชิงเองก็เอ่ยนามคนตรงหน้าราวกับรู้จักกันมานานเนิ่นยกมือเรียวสวยเย็นชืดบนอกซ้ายคนที่คร่อมทับด้วยท่าทางอันตรายเพราะไร้เสื้อผ้าปกปิดทั้งคู่

ดวงตาคู่คมจ้องนิ่งใบหน้านวลเนียนปรือปรอยกึ่งหลับกึ่งตื่น มองริมฝีปากเล็กอ้าหอบหายใจร้อนรดผิวกายแกร่งราวกับจะหลอมละลายกันและกันให้มอดไหม้

"ตั้งแต่เจอหน้าเจ้าครั้งแรกบางสิ่งในตัวข้าก็ร่ำร้องไม่หยุดหย่อนมันบอกว่าคนตรงหน้าคือของของข้า ไม่ว่าจะเป็นเส้นผมหรือปลายเล็บ "

"ข้า.."

ไม่ทันได้เอ่ยอะไรริมฝีปากเย็นชื้นก็กดลงมาทาบประกบสนิท สองร่างแนบชิดทั้งกายใจไอร้อนอุ่นกรุ่นกลิ่นโหยหายากจะฉุดรั้ง สองร่างโอบรัดกวัดเกี่ยวพันดูดดึงปลายลิ้นในโพรงปากบางเบาแต่ไม่ปล่อยให้เป็นอิสระ

อืมม ลื้นร้ายกวาดตวัดซ้ายขวาบดขยี้ปากเล็กจนแดงเรื่อเลือดฝาดขึ้นมา

เยี่ยนชิงไม่ผลักไสกายใหญ่ออกแต่กลับโอบรัดร่างหนาเอาไว้แน่น ทุกสัมผัสย้ำเตือนความจำให้ไหลผ่านกลับคืนมาราวกับน้ำที่เทจากเบื้องสูงลงสู่ที่ต่ำอย่างบ้าคลั่ง

ปลายลิ้นร้อนไล้ผ่านในโพรงปากหวานไม่รู้จบแรงบดขยี้เร่งเร้าเคล้าคลึงสลับดูดดึงตวัดรัดแล้วผ่อนลง กดเน้นเนิบนาบจากจาบจ้วงแปรเปลี่ยนเป็นโอ้โลมพรมจูบทั่วใบหน้าเคลื่อนคลอยต่ำลงมา เมื่อความทรงจำไหลบ่าเข้ามาว่่าต่างฝ่ายต่างลุ่มหลงกันและกันมากเพียงใด ร่างกายก็ตอบรับความต้องการอย่างไม่ลืมหูลืมตา

ร่างบางสั่นไหวภายในสัญชาติญาณที่ถูกปลุกขึ้นมา ความโหยหา ความรู้สึกที่เคยเป็นของกันและกันหวนกลับมาอีกครั้ง