ตอนที่ 15 เทียบเชิญสู่บรรพชน

"ตามที่ข้าได้กล่าวไปผู้ใดสมัครใจก็มาลงนามรับเทียบเชิญได้"

เทียบเชิญจากท่านผู้อาวุโสผู้ดูแลสุสานบรรพชนหยางหยินสุ่ยถูกอ่านออกเสียงกลางลานสำนัก เสียงกระดาษบางไหวตามลมเช้า แต่ถ้อยคำในนั้นกลับหนักอึ้งจนศิษย์ในสำนักมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

ความสะพรึงของสกุลหยางยังไม่ทันจาง นั่นเป็นเหตุผลเพียงพอจะทำให้หลายคนแทบไม่อยากจบการฝึกนี้ แต่หากจบในสถาณฝึกอันดับหนึ่งแห่งนี้ได้ก็เท่ากับมีใบเบิกทางแสนพิเศษ

“ทุกคนที่มีอายุครบสิบแปดปี ต้องเข้าร่วมพิธีจบการฝึกของสำนัก ด้วยการตามหาต้นไร้รากของสกุลหยาง เป็นบททดสอบสุดท้ายก่อนเรียนจบ”

“หา!”

ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง เสียงฮือฮาก็ปะทุขึ้นทั่วห้องสำนัก โดยเฉพาะเหล่าทายาทตระกูลใหญ่ที่เติบโตอยู่รอบวังก็จะอุทานดังกว่าผู้อื่นพร้อมท่าทางซังกะตายอย่างกลั้นไม่อยู่ บรรยากาศเซ็งแซ่อึมครึมอลหม่านราวกับตลาดสดแตก ศิษย์หลายคนหันมองกันไปมา บางคนหัวเราะหวังว่านี่จะเป็นเพียงบททดสอบในยามเช้า ทว่าใบหน้าของท่านอาจารย์ที่ี่่ยืนอยู่เบื้องหน้ากลับนิ่งเฉยจริงจัง ไม่เปิดโอกาสให้ใครตีความไปทางอื่น

ศิษย์คนหนึ่งยกมือขึ้นอย่างลังเล เสียงของเขาเบากว่าปกติ ราวกับกลัวว่าคำถามจะไปแตะต้องสิ่งที่ไม่ควรเอ่ย

“เอ่อ ท่านอาจารย์ขอรับ ข้าสงสัยข้อหนึ่ง”

ท่านอาจารย์อาวุโสปรายตามองก่อนพยักหน้าเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้กล่าวต่อ

“ว่ามา”

“ต้นไร้รากคือสิ่งใดขอรับ”

เมื่อคำถามเรื่องต้นไร้รากถูกเอ่ยออกมา ศิษย์รอบข้างหลายคนพยักหน้าตามโดยไม่รู้ตัว ชื่อนั้นคุ้นหู แต่ไม่เคยมีใครอธิบายอย่างจริงจังมาก่อน แววตำหนิฉายวาบในสายตาของชายชราเอ่ย ตำหนิในทันที

“เจ้าไม่ใส่ใจจดจำรากเหง้าของตระกูลเลยรึ”

คำตอบนั้นกลับยิ่งทำให้ความสับสนปกคลุมลานสำนัก ศิษย์ผู้นั้นขมวดคิ้ว ก่อนเอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แต่มันมีนามว่าต้นไร้ราก แล้วเราจะหารากเจอได้อย่างไรเล่าท่านอาจารย์”

เสียงเห็นพ้องดังขึ้นรอบด้าน

“นั่นน่ะสิ”

“ใช่”

“ใช่”

อาจารย์อาวุโสยกมือขึ้นปรามเล็กน้อยเพื่อให้ทุกคนสงบ ก่อนอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังเลือกถ้อยคำอย่างระมัดระวัง

“เป็นคำเปรียบเปรยสั่งสอนการใช้ชีวิตนอกสำนัก ก่อนจะรู้ว่าต้องการสิ่งใดก็จงรู้ไว้ว่ามีรากเหง้า มีที่มาให้ยึดเหนี่ยวตอนนี้พวกเจ้าก็เหมือนต้นไร้รากที่ต้องออกตามหาความต้องการดั่งการหาต้นไร้รากที่ของบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งแคว้นสร้าวขึ้น การได้ไปที่นั่นทุกคนจะได้เรียนรู้ถึงความลึกลับซับซ้อนซ่อนอยู่ทุกแห่งหน หลายคนก่อนไปอยากเป็นใหญ่เป็นโตกลับมากลายเป็นนักบวชก็มี บางคนไม่เก่งเรียนไม่รู้เรื่องกลับมาสอบเป็นจองหวนได้ก็มี ที่นั่นสั่งสอนให้เข้าใจสัจธรรมว่าความแน่นอนคือความไม่แน่นอนได้อย่างถ่องแท้ ไม่ต่างจากการถูกบรรพบุรุษสั่งสอน”

ศิษย์บางคนเบิกตากว้าง ราวกับเรื่องในตำรากำลังขยับเข้ามาใกล้ตัว

“เอ๋ เรื่องจริงหรือขอรับ ในหนังสือในหอสมุดนั่น”

“ก็เรื่องจริงน่ะสิ” ท่านอาจารย์ตอบกลับทันทีโดยไม่ลังเล

“ข้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่า เราจะไปตามหารากที่ไม่มีรากทำไม” ถึงอย่างนั้นความไม่เข้าใจก็ยังไม่คลายศิษย์บางคนพึมพำออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

อาจารย์ทอดสายตามอง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความหมายลึกซึ้ง

“เพราะไม่มีผู้ใดหาเจอจึงเรียกว่าต้นไร้ราก แต่เมื่อใดที่พบเจอความสมดุลก็เกิดขึ้น”

ในหนังสือสุสานบรรพชนนั้นอยู่เบื้องหน้าของถิ่นสัตว์อสูร เสียงกระซิบก็กลับมาดังอีกครั้ง ความกลััวแทรกซึมอยู่ในสีหน้าของหลายคนเว้นก็แต่เยี่ยนชิงที่แอบฟุบหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว

“แต่ข้าได้ยินว่าที่นั่นคือสุสานบรรพชนทุกสิ่งล้วนลวงตา” ศิษที่ยังต่อต้านเอ่ยขึ้น

“คำเล่าลือก็เหมือนฝุ่นผง หากมัวสนใจฝุ่น ก็มีแต่จะบังตาให้มืดบอด ไร้หนทางเติบโต” ท่่านอาจารย์ขมวดคิ้วสีขาวพบางเอ่ยเสียงแข็งทำบรรยากาศเงียบงันลงอีกครั้ง ก่อนผู้สอนสั่งจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“การปลดปล่อยสิ่งที่ไม่มีใครทำได้ คือการฝึกสอนที่ดีที่สุด แต่ที่นั่นอันตรายถึงชีวิต จึงสามารถเลือกได้ว่าจะไปที่นั่นเพื่อผ่านการฝึกในราชสำนัก หรืออยู่สอบวิชากวีไร้นามที่สำนัก”

"โหยยยย~"

เสียงครางอย่างสิ้นหวังดังขึ้นแทบพร้อมกัน ศิษย์หลายคนสบตากัน รู้ดีว่าไม่ว่าทางใดก็โหดร้ายไม่ต่างกัน

“โอยยย โหดร้ายทั้งคู่ ไม่มีตัวเลือกที่สามหรือขอรับท่านอาจารย์”

คำถามนั้นลอยค้างอยู่เพียงชั่วอึดใจ ก่อนถูกตัดจบด้วยคำตอบหนักแน่นไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง

“ไม่มี”

.

.