บทที่ 8/5 ปล่อยมือ

“ตาย มึงตาย กูจะฆ่ามึงให้ตาย ไอ้พวกชั่ว!”

“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย! โอ๊ยยยยยยยยย”

เสียงร้องของเสี่ยนก แค่ฟังก็สัมผัสได้ถึงความทุกข์ทรมาน

แม่พัดชาพลิกร่างเล็กออกจากตำแหน่งที่ถูกชายแปลกหน้ากดทับ ลงจากเตียงไปซุกกายนั่งมุมห้องอย่างคนเสียขวัญ ใบหน้าเสียขวัญและแววตาที่ล่องลอย กุมสาบเสื้อที่ถูกฉีกขาดไว้แน่น พิยดาทำได้แค่ทอดตาหวานมองแม่ แต่เข้าไปกอดไม่ได้เพราะต้องป้องกันตัว

“เสี่ย! เชี่ย! อีเด็กคนนี้มันบ้าไปแล้ว!”

“มาช่วยกูสิวะ หัวกูแตกหมดแล้ว มันเจ็บนะโว้ยยย!”

ลูกน้องของมันทั้งสามคนเข้ามาเห็นภาพเหตุการณ์น่าสยดสยอง เสี่ยนอนหมดสภาพร้องโอดครวญเลือดอาบหน้า ไหลลงบนผ้าปูเตียงโทนสีอ่อน เลือดหยดลงผ้าเป็นวงๆ จนน่ากลัวว่าเลือดอาจจะไหลออกจนหมดตัว พวกเขาทุกคนหยุดอยู่หน้าประตู ไม่กล้าเข้ามาช่วยเจ้านายเพราะกลัวผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่สติหลุด ยกเศษปูนในส่วนที่แหลมที่สุดมาทางพวกเขา

“อย่าเข้ามานะ! ขยับเข้ามานิดเดียวหัวของไอ้นี่เละแน่!”

พิยดาไม่ได้ล้อเล่น หล่อนเอาจริง ขู่พวกมันที่ดึงดันจะเข้ามาช่วยเจ้านายของมันด้วยการง้างมือที่มีเศษปูนปลายแหลมขึ้นสูง ทิ่มแทงใส่ไหปลาร้าจนเจ้าตัวดิ้นพล่าน แรงสั่นจากฝ่ามือบีบแน่นเข้าหากันจนเศษปูนแหลมบาดฝ่ามือหล่อนไปด้วย เลือดที่ซึมออกมาไม่ทำให้พิยดาเจ็บปวดเท่ากับเสียงร้องไห้ของแม่

“มึงกล้าทำร้ายเสี่ยนกเชียวเหรอ กูเสี่ยนกเจ้าของบ่อนนะโว้ย บัดซบเอ๊ย กูจะเอามึงไปขัดดอก อีเด็กเวร!”

“ควักลูกตาพี่เมศกูยังเคยทำมาแล้ว นับประสาอะไรกับพวกคนเลวอย่างมึง กูจะแจ้งตำรวจมาลากคอพวกมึงเข้าคุก!”

“ตำรวจเหรอ ถุ้ย! ใครหน้าไหนจะกล้าจับกู อีเด็กเมื่อวานซืน!”

เสี่ยนกอาฆาตแค้นต่อเด็กสาวรุ่นลูก เขาเพิ่งจะเคยลิ้มรสความเจ็บปวดเจียนตายครั้งแรกในชีวิต ฉวยโอกาสช่วงที่หญิงสาวเผลอละสายตาจากเขามองไปทางกลุ่มลูกน้อง พลิกกายจากคว่ำหน้าขึ้นมานอนหงายหายใจระทวยรวยรินบนเตียงที่ย้อมไปด้วยเลือด ชักปลายกระบอกปืนที่ซุกซ่อนไว้ใต้ขากางเกงเล็งเข้าใส่ผู้หญิงแสบ!

“มึงจะเอาใช่ไหม!”

ปัง! มันยิงจริง!

ลูกกระสุนลั่นไกไปทางกำแพงห้องจนพิยดาเสียขวัญ!

ท่อนขาบางอ่อนยวบ เสียงเคร้งจากเศษรูปปั้นปูนหล่นลงพื้น ผลักไสพิยดาให้พาเรือนร่างน้อยๆ ของหล่อนเข้าไปกางแขนปกป้องแม่ สองแม่ลูกโอบกอดกันในลักษณะท่าทางที่คนลูกเป็นฝ่ายปกป้องคนแม่ ถ้ามันเล็งปืนยิงมาทางนี้ลูกกระสุนร้อนๆ ทั้งหมดก็จะโดนตัวพิยดาแค่คนเดียว แขนขาพิยดาสั่นเทิ้ม มือสองข้างเปื้อนเลือดเสี่ยนกผสมรวมกับเลือดจากฝ่ามือ เผยสีหน้าหวั่นวิตก เปลี่ยนจากคนกล้ามาเป็นคนกลัว

“กลัวตายเป็นด้วยเหรอมึง ไหนมึงบอกว่าควักลูกตาไอ้เมศยังเคยทำมาแล้ว!” เสี่ยนกลงจากเตียงช้าๆ มายืนข่มขวัญเด็กสาว เขาสะบัดกระบอกปืนออกคำสั่งลูกน้อง

“พวกมึงไปจับตัวมันมา แล้วตบหน้ามันให้กู!”

“ไม่นะ อย่าทำฉัน กรี๊ดดดดด!”

ร่างกายพิยดากระตุกแรง ถูกชายฉกรรจ์ถึงสองคนเข้ามากระชากท่อนแขนแยกออกจากหญิงพิการ

พวกมันสลับกันฟาดฝ่ามือใหญ่ตบเข้าข้างแก้มเนียน จนเรือนร่างบางล้มฟุบลงไปกองแทบเท้าเจ้าของบ่อน

คนเจ็บ เจ็บช้ำจนไม่มีแรงกรีดร้อง วางมือบนแก้มข้างหนึ่งที่บวมช้ำ น้ำมือผู้ชาย ไม่ว่าจะจากใคร ก็สร้างความเจ็บปวดให้หล่อนได้ทั้งสิ้น จะมือพ่อ มือพี่ชาย หรือมือใครก็ตาม พิยดาถูกตบถูกตีมาตั้งแต่เด็กหล่อนชินแล้ว เพียงแต่ไม่เคยถูกตีไปพร้อมกับข่มขู่เอาชีวิตแบบนี้มาก่อน

“ฮือ... ฉันขอโทษ ไว้ชีวิตฉันเถอะนะ ฉันกลัวแล้ว...”

กระพุ่มมือไหว้ร้องขอชีวิตแต่เสี่ยโฉดกลับใช้กระบอกปืนฟาดใส่ขมับ จนตัวหล่อนฟุบล้มลงนอนราบบนพื้นกระเบื้อง แรงกระแทกที่อัดเข้าข้างขมับส่งผลต่อการทำงานดวงตา

ถ้าได้ส่องกระจกอาจจะเห็นว่ามีเลือดออกมาคั่งในตาขาว ไม่จบแค่นั้น หญิงสาวถูกลากกลับมานั่งตัวเอียงกระเท่เร่จากแรงขยุ้มปอยผมยาว หวาดกลัวปืนพกสั้นที่ชายชั่วใช้กดจ่อข้างขมับ

“แกมาที่นี่เพราะมาทวงเงิน แกอยากได้เงินที่พี่เมศติดหนี้แกใช่ไหม ฮึก... ถ้าแกปล่อยฉัน ฉันจะหาเงินมาคืน ห้าล้านใช่ไหม หนี้พนันพี่เมศ ฉันจะจ่ายให้ แต่ปล่อยฉันกับพ่อแม่ไปเถอะนะ ฉันขอร้อง ไว้ชีวิตพวกเราเถอะ อย่าทำอะไรพวกเราเลย”

“ถ้ารู้ยอดหนี้แล้วทำไมมึงเมินเฉย ไม่หาเงินไปไถ่ตัวพี่ชายมึงออกจากบ่อนกูสักที แล้วโทษทีนะ ห้าล้านมันแค่เงินต้น ยังไม่รวมดอกเบี้ยทบต้นทบดอกร้อยละ 30 ถ้าจะจบมึงต้องหาเงินมาจ่ายให้ครบทุกบาท”

“ฉันจะหามาให้ได้ เอาห้าล้านไปก่อน ดอกเบี้ยขอให้ฉันได้มีเวลาทำงานหาเงิน ฉันจะจ่ายทั้งหมด ขอเวลาให้ฉันหน่อยเถอะนะ ฉันไหว้ล่ะ”

“เวลางั้นเหรอ ถ้าให้ มึงจะหาเงินห้าล้านมาให้กูได้งั้นเหรอ”

“ฉันจะหามาให้ได้ พ่อฉันมีเพื่อนเยอะ ต้องมีสักคนเมตตาให้พวกเรายืมเงิน แต่อย่าทำอะไรพวกเราเลยนะ ฉันขอร้อง”

“กูจะฆ่ามึงให้ตายตอนนี้ยังได้ แต่ถ้ามึงตายแล้วกูอดได้เงิน กูก็ว่ามันไม่คุ้ม ชีวิตโสเภณีเด็กอย่างมึงมันไม่มีค่าถึงห้าล้านหรอกนะนังโง่!”

เด็กสาวหน้าตาสวยหวานปานนางฟ้านางสวรรค์ เหมาะมากถ้าจะเอาไปขายขัดดอกเสนอให้เศรษฐีสูงวัยที่รู้จักกัน คนพวกนั้นมันหิวเนื้อสาวและหากเป็นเนื้อสาวจากรั้วบ้านอัศวเมฆินทร์ ทุกคนคงจะเต็มใจซื้อเพื่อล้างแค้นพ่อของหล่อนที่ในวัยหนุ่มเคยเหยียบหัวคนจำนวนมากเพื่อก้าวขึ้นมายืนบนจุดสูงสุด

เสี่ยนกหลับตาข้างหนึ่งหลบเลือดที่ไหลลงมา กระชากเส้นผมบนท้ายทอยบางให้เด็กสาวหงายหน้าขึ้นมาให้ชายสูงวัยสำรวจโครงหน้า

มันสวยได้แม่!

เสี่ยนกแสยะยิ้มพึงพอใจในแผนการชั่วร้ายของตัวเอง

“ตกลง! กูจะให้เวลามึงหาเงินห้าล้านมาใช้หนี้พนันให้ไอ้เมศ! เส้นตายคือก่อนเที่ยงวันนี้ ถ้ากูไม่ได้ห้าล้าน ทั้งมึงกับแม่ของมึงจะกลายเป็นอีตัวคู่ใหม่ในบ่อนของกู! ให้ไอ้พวกผีพนันมันมาหย่อนเงินทีละพันสองพันเวียนเอาพวกมึง จนกว่ากูจะได้เงินครบทุกบาททุกสตางค์!”

ก่อนจะผลักศีรษะเต็มแรงให้กายบอบบางล้มหน้าคว่ำลงไปแนบกับพื้นกระเบื้อง

“นี่มันก็จะแปดโมงแล้ว ให้หาก่อนเที่ยง ฉันจะไปหามาจากไหน!”

“กูไม่สนว่ามึงจะเอาเงินมาจากไหน จะถูกกฎหมาย หรือผิดกฎหมาย กูมีเวลาให้มึงสี่ชั่วโมง ถ้าหามาไม่ได้ มึงจะกลายเป็นสินค้าชิ้นใหม่ในบ่อนกู!”

“อย่างน้อยก็ต้องให้เวลาสักเดือนสิ! ไม่กี่ชั่วโมงใครจะไปหาเงินมาให้ได้ ห้าล้านนะ ไม่ใช่ห้าบาท แกได้คิดไหมก่อนจะพูด!”

ไกรสรใช้ข้อศอกคลานตามพื้นมาถึงหน้าห้องจะเข้ามาข้างใน แต่ถูกลูกน้องเสี่ยนกเตะอัดให้ถอยออกไป พิยดาอยากออกไปช่วย แต่ร่างกายของหล่อนถูกแช่แข็งจากทิศทางที่ปลายกระบอกปืนในมือเสี่ยนกเล็งมาข่มขู่ มันตอบแทนฝีปากเผ็ดร้อนของหล่อนโดยสั่งลูกน้องให้แยกออกเป็นสองฝั่ง ไปทำร้ายพ่อกับแม่พร้อมกัน

ความเจ็บปวดจากทุกทิศทางกระหน่ำทุบตีลงกลางกล่องดวงใจ แม้พิยดาจะไม่ใช่ผู้ถูกกระทำโดยตรงแต่หล่อนเจ็บมากกว่าหลายเท่า ยอมตกปากรับคำทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน