All Chapters of พ่ายรักภรรยาตีทะเบียน: Chapter 21 - Chapter 30

“ค่ะ” สายตาสื่อความหมายว่ารักคู่นั้นเขาจำได้ไม่มีลืม จะหลับหรือตื่นก็อยากให้หล่อนกลับมายิ้มให้อย่างวันวานพิยดาหายเข้าไปในห้องน้ำออกมาในชุดใหม่ หล่อนน่ารัก หุ่นดี ผิวพรรณดี สวมเสื้อผ้าชุดไหนก็สวย เขาจับหล่อนนั่งลงเก้าอี้ให้รับประทานอาหารเช้าหลายรายการที่จัดใส่จานไว้“ทำไมมีจานเดียว พี่รันไม่กินด้วยกันเหรอ”“พี่ยังไม่หิว พิมกินก่อนเลยนะ พี่เหนียวตัวจะไปอาบน้ำ”“พิมก็ยังไม่หิวค่ะ รอได้ พี่รันไปอาบน้ำเถอะค่ะ”“ไม่ต้องรอพี่ พิมกินก่อน กิน... ให้หมดเลยนะ”ถือผ้าเช็ดตัวเข้าไปในห้องน้ำ แต่ก่อนปิดประตูเขามองเห็นแววตาสะเทือนอารมณ์ทันทีที่พิยดาเหลือบตาไปเจอแผงยาคุมฉุกเฉินเขาขับรถเลียบชายทะเลด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากเมื่อวานโดยสิ้นเชิง พิยดามีแววตาหม่นหมองไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน เขาอยากเอาใจ เอ่ยชวนหล่อนไปหาคาเฟน่ารักๆ นั่งเล่นกินนมกินขนมด้วยกันก่อนกลับกรุงเทพ แต่เผอิญว่าระหว่างทางไปร้านขนมน้องสาวโทรมาโวยวาย“พี่รันอยู่ไหนค

“ลุงพาป้ากับยายกลับต่างจังหวัดไปแล้วค่ะ เหลือแค่พิม แม่ กับท่านแค่สามคน ขอบพระคุณคุณเขมอีกครั้งนะคะ ที่ช่วยเหลือพิม พิมขอตัวก่อนค่ะ” นัยน์ตาคู่งดงามสะท้อนความเศร้า มีน้ำตาเคล้าคลอ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาคุณเขมราชตรงๆ เก็บกล่องอาหารตามสั่งที่เกลื่อนบนพื้นไปด้วย โอบไหล่แม่เดินเซื่องซึมผ่านกลุ่มคนเข้าไปในอาคาร“ขอโทษนะครับ พวกคุณเห็นเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้นหรือเปล่า”คุณเขมราชไม่สบายใจที่ชายแปลกหน้าอุกอาจปล้นชิงทรัพย์ถึงในโรงพยาบาล ทั้งที่หากประสงค์ทรัพย์สินปล้นคนอื่นไม่ดีกว่าเหรอ โรงพยาบาลแห่งนี้คนรวยมาใช้บริการเยอะ หลายคนขับรถหรู แต่งตัวดี สะพายกระเป๋าแบรนด์เนม พิยดาไม่ได้โดดเด่น สวมใส่เสื้อผ้าเรียบง่ายสะพายกระเป๋าเกรดใช้งานได้ ไม่ปักใจเชื่อคำให้การ เข้าไปถามคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนขวางประตูพูดคุยถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิด“ใช่ลุงเขมหรือเปล่าครับ ผมเคยเห็นในเฟซบุ๊กบ่อยๆ” ดูเหมือนว่าชายตรงหน้าจะเป็นแฟนคลับท่าน สังเกตจากรอยยิ้มกว้าง และลนลานส่งโทรศัพท์ไปให้เพื่อนที่มาด้วยกันช่วยถ่ายรูป “โชคดีจริงๆ ที่ได้เจอลุง ผมติดตาม

“น้องพิมไม่แน่ใจสักเท่าไหร่ แต่หลังจากที่พี่รันตามหาผู้หญิงคนนั้นไม่เจอ พี่รันดูเศร้าและเสียใจมาก เขาไม่ยอมคุยกับน้องพิม ไม่ยอมมองหน้าใคร ทำหน้าตาเหมือนคนอมความทุกข์ แล้วแยกไปนั่งที่อื่น”“น่าเสียดายที่ไม่มีรูป ป้าอยากเห็นว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร น้องพิมพอจะจำรูปลักษณ์ภายนอก หรือคุ้นหน้าผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่าจ๊ะ”“ไม่ค่ะ น้องพิมไม่เคยรู้จักมาก่อน ไม่น่าจะเป็นคนดัง หรือคนในแวดวงไฮโซนะคะ เธอเป็นผู้หญิงไทยตัวเล็ก สูงน้อยกว่าน้องพิม ผมยาวสีดำเงา ผิวขาว เธอสวยมากเลยค่ะ ไม่รู้ว่าจะเรียกสวยหรือน่ารักถึงจะถูก แต่แค่มองเห็นแวบแรกก็สวยสะดุดตา ถ้าเจอหน้ากันอีกครั้งน้องพิมก็จำได้ เป็นผู้หญิงด้วยกันยังชอบ น้องพิมว่า พี่รันต้องมีอะไรในกอไผ่กับผู้หญิงคนนั้น ไม่อย่างนั้นเขาคงจะไม่ทิ้งน้องพิม ออกวิ่งตามเธอเป็นพายุหมุน”ใจกว้างเล่ารายละเอียดหญิงสาวปริศนาให้ท่านฟังโดยไม่ปิดบัง บอกไปตามที่หล่อนเห็น ไม่ได้มีใจอิจฉาริษยามากเหมือนเมื่อวาน ที่โกรธจัดถึงขั้นโทรมาฟ้องคุณนฤมลทันทีที่ลงจากเครื่องบิน หล่อนถูกศรันย์ปฏิเสธถึงสองครั้ง พิมพ์มาดาไม่อยากสนใจเขาอี

“ขอโทษนะที่อาช่วยหนูพิมได้มากที่สุดแค่นี้” อดีตเลขาฯ คุณไกรสรพูดกับเด็กสาวน้ำเสียงอ่อนโยน เอ็นดูเด็กสาวที่ตนเห็นมาตั้งแต่เด็ก ที่แม้จะในช่วงเวลามืดมนของชีวิตใบหน้าสวยหวานยังคงมีรอยยิ้ม ด้านหลังมีคนจากบริษัทรับจ้างขนของเข้ามาช่วยกันเก็บของที่ใช้ได้ในคฤหาสน์อัศวเมฆินทร์ขึ้นท้ายรถหกล้อ มีทั้งส่วนที่หญิงสาวจะเก็บไปบ้านใหม่ เก็บไปทิ้ง และเก็บไปบริจาค คฤหาสน์หลังใหญ่โตใช้เวลาเก็บหลายวันกว่าจะเสร็จเรียบร้อยและถึงกำหนดย้ายออกในวันนี้“แค่ช่วยให้พ่อแม่ได้มีที่พักพิงจนพิมกลับมา ก็ถือเป็นพระคุณมากแล้วค่ะ คุณอามีอะไรให้พิมช่วย บอกได้นะคะ พิมเต็มใจช่วยทุกอย่าง”“ดูแลตัวเอง ดูแลท่านให้ดีก็พอแล้ว นามบัตรอา มีอะไรโทรมานะ” ไหว้รับนามบัตรนายธนาคารมาเก็บไว้อย่างทะนุถนอม ยืนส่งท่านขึ้นรถก่อนจะกลับมาเก็บหนังสือเก่าๆ ที่พอจะขายได้ใส่กล่อง จัดของในบ้านใหม่เสร็จเมื่อไหร่พิยดาจะนำเสื้อผ้าเก่าของดุจเดือนกับราเมศวร์ซึ่งล้วนแล้วแต่ติดแบรนด์เนมมาไลฟ์ขาย และนำหนังสือเก่าหายากไปให้ร้านหนังสือช่วยตีราคา แม้จะไม่ได้เงินมากเทียบเท่ามูลค่า แต่

“พี่ออร่า พิมยืมรถไปรับพ่อที่โรงพยาบาลได้ไหม เมื่อกี้พยาบาลที่พิมจ้างโทรมา หมอให้ออกวันนี้”“ได้สิ เดี๋ยวพี่พาไป ให้อีฟอยู่เป็นเพื่อนแม่”“มึงไม่ต้องอ๊อฟ อยู่บ้านไป กูขับรถให้น้องพิมดีกว่า จะได้ช่วยอุ้มคุณไกรสรขึ้นลงรถ ผู้หญิงไปกันเองสองคนอาจจะทุลักทุเลตอนอุ้มคนแก่”สบโอกาสเหมาะ บลูเสนอตัว เขาบ้ายิ้ม เดินก็ยิ้ม นั่งก็ยิ้ม พูดก็ยิ้ม มาถึงตอนนี้ก็ยังคงส่งยิ้มให้พิยดาไม่หยุดออร่ากับอีฟต่างมองหน้ากัน ขนลุกจ้า เจตนาพร้อมคุกเข่าขอแต่งงานชัดเจนขนาดนี้มิน่าพิยดาไม่ยอมรับรัก“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ท่านช่วยเหลือตัวเองได้พิมแค่ช่วยพยุงแขน”“เอาแบบที่ไอ้บลูพูดก็ดีนะ พิมจะได้ไม่เหนื่อยคนเดียว” ศอกแหลมของออร่ากระทุ้งเข้าใส่สีข้างบลูที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้มันหยุดยิ้ม คนอื่นเขากินข้าวไม่อร่อยเว้ย! ออร่าลากกระเป๋ามาค้นหากุญแจรถยนต์ส่งต่อให้บลู“ขับให้มันดีๆ นะมึง ขูดขีดมีรอยขึ้นมา กูด่าหูแตก”“เออ รู้แล้วน่า พูดมากชะมัดเลย” สีหน้าบลูแช่มชื่น ไม่ต้องกินอาหารก็อ