บทที่ 8/6 ปล่อยมือ

ความเจ็บปวดจากทุกทิศทางกระหน่ำทุบตีลงกลางกล่องดวงใจ แม้พิยดาจะไม่ใช่ผู้ถูกกระทำโดยตรงแต่หล่อนเจ็บมากกว่าหลายเท่า ยอมตกปากรับคำทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน

“ฮือ... ยอมแล้ว! ฉันยอมแล้ว! ฉันจะหาเงินมาจ่าย”

“พูดง่ายแบบนี้สิดี ถอยไป!” เสี่ยชั่วเข้าไปกระชากตัวหญิงพิการ

“ปล่อยแม่ฉันเถอะนะ ฮือ... ฉันรับปากแล้ว จะต้องการอะไรอีก! ห้าล้านใช่ไหม ฮือ... ฉันจะหามาให้ได้ แต่ปล่อยแม่กลับมาให้ฉันเถอะนะ”

พิยดาจะเข้าไปช่วยแม่ แต่... แกร๊ก!

มันตั้งท่าพร้อมยิง

เข่าสองข้างอ่อนยวบลงไปนั่งที่เดิม แขนขาพิยดาเย็นเป็นน้ำแข็งเคลื่อนไหวไม่ได้ หล่อนร้องห่มร้องไห้เฝ้ามองรอยแผลและรอยฟกช้ำเต็มเนื้อเต็มตัวของพ่อแม่

“มึงคิดว่ากูโง่เหรอ! พอกูออกไปมึงคงจะรีบพาพ่อแม่ของมึงเก็บข้าวของย้ายไปอยู่ที่อื่นให้กูลำบากตามหา! เพื่อเป็นหลักประกันว่ามึงจะเอาเงินห้าล้านมาให้กู กูจะเอาตัวแม่ของมึงไปด้วย! กูรับรองความปลอดภัยให้ได้มากสุดแค่ถึงตอนเที่ยง แต่ถ้าเที่ยงแล้วมึงยังไม่โผล่หน้ามาช่วยแม่มึง! กูจะเอามันคนแรก แล้วเรียกลูกน้องกูทั้งบ่อนเวียนเอามันจนครบ! เสร็จแล้วจะขายมันให้ไอ้พวกผีพนันมันได้คลายเครียด! ร่างกายมันรับแขกไม่ไหวเมื่อไหร่ ปืนกระบอกนี้แหละ กูจะย้ายจากหัวมึงไปจ่อหัวมันให้ตายเหมือนหมาข้างถนน! ลูกกระสุนแค่นัดเดียว กูไม่เสียดายหรอกนะ ถ้ามึงกล้าลองดี ก็เอาเลย!”

แม่กูไม่ใช่หมา!

ความจนตรอกทำให้พิยดาไม่กล้าตอบกลับตามที่คิด

หล่อนกัดขอบปากจนเจ็บ

ตาแดงก่ำสบมองหน้าเปื้อนน้ำตาของแม่ และมือสองข้างที่ยื่นมือมาขอความช่วยเหลือจากลูกสาว

“ว่ายังไง มึงจะยอมรับข้อเสนอของกูหรือเปล่า มึงพูดมาให้เคลียร์!”

“ฮึก... ตกลง! ฉันจะไปหาแกพร้อมเงินห้าล้าน แต่แกห้ามทำอะไรแม่ฉัน ถ้าแกแตะต้องแม่แม้แต่ปลายเล็บ แกจะไม่ได้เงิน! แล้วแกกับครอบครัวของแกก็อาจจะไม่เหลือชีวิต แกไม่ให้ฉันลองดีกับแก แกก็อย่ามาลองดีกับหมาจนตรอกอย่างฉัน แค่ติดคุกหรือตาย ฉันพร้อมยอมแลก!”

“อีปากดีเอ๊ย! สมแล้วกับที่มึงเคยฝากรอยแผลไว้ที่ตาไอ้เมศ หึหึ!” แสยะยิ้มพอใจในความปากดีของเด็กสาว

รอยแผลเป็นขนาดใหญ่บนตาซ้ายราเมศวร์ เป็นที่ลือลั่นไปทั้งวงการมืด ว่าได้มาจากการฝากรอยนิ้วของผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เป็นแค่เด็กรับใช้ในบ้าน แผลคีลอยด์นูนใหญ่จากกลางคิ้วเข้มลงมาถึงใต้ขอบตาล่าง เจ้าตัวไม่อาจใช้ดวงตาข้างนั้นได้เต็มประสิทธิภาพ ใครเห็น ต่างก็พากันหวาดกลัว ไม่อยากจะคิดไปถึงวันแรกที่มีดกรีดลงดวงตา ว่าราเมศวร์จะเจ็บปวดเจียนตายระดับไหน

“มาเอาตัวอีพิการขาเป๋ไปขึ้นรถ อยู่เฝ้ามันไว้ให้ดี!”

เสียงร้องอื้ออึงของแม่ขณะที่ถูกลูกน้องเสี่ยลากตัวออกไป บาดลึกเข้ามาถึงจิตวิญญาณ ทว่าพิยดาจำเป็นต้องกำหมัดกัดฟันปล่อยให้แม่ออกห่างจากสายตา เพราะมันเอาปืนมาจ่อที่ขมับหล่อนอีกแล้ว

“เงินห้าล้านกูต้องได้ภายในวันนี้ ไม่อย่างนั้นมึงกับแม่ของมึงตกที่นั่งลำบากแน่ แล้วอย่าคิดเล่นตุกติกกับกู ไม่อย่างนั้นกูจะฆ่าแม่มึงให้ตาย! กูจะควักไส้มันออกแล้วเอาแท่งปูนยัดเข้าไปในท้อง แล้วเอาศพมันไปถ่วงลงน้ำโขง ได้เที่ยวประเทศเพื่อนบ้านตอนตาย แม่มึงคงจะมีความสุขนะว่าไหม”

“ว่าไหม!”

มือหนึ่งถือปืน อีกมือลูบศีรษะหญิงสาวผู้มีแววตาเคียดแค้นในเชิงลวนลาม ปิดท้ายด้วยตบข้างขมับทับรอยแผลแตกจากถูกปืนตบในครั้งแรก ให้พิยดาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดเหมือนที่เขาได้รับ

ไม่อยู่รอฟังคำตอบ เพราะพิยดากำลังเจ็บหนัก เรียกลูกน้องมาหิ้วปีกออกไป

“เกะกะจริง! ไอ้พิการ!”

พิยดากระเสือกกระสนพาตัวเองออกไปดูพ่อ ก่อนพ่อจะกระซิบบอกให้ไปหาแม่

ออกวิ่งด้วยสภาพย่ำแย่ ไปเกือบจะถึงประตูรั้ว แต่เป็นอันต้องหยุดเพราะอีกฝ่ายชักปืนมาขู่

พิยดาทรุดล้มลงด้วยความกลัว นัยน์ตากลมโตเอ่อคลอน้ำสีใสทำได้เพียงมองแม่ถูกชายฉกรรจ์ลากขึ้นไปในรถตู้ และปิดประตูขังแม่ที่ดิ้นรนไว้ในนั้น

เกือบครึ่งหนึ่งของใบหน้าเสี่ยนกเต็มไปด้วยเลือดสด เขาไม่ยอมขึ้นรถยังคงเล็งปืนกระบอกนั้นมาที่พิยดา เสี้ยวหนึ่งหญิงสาวมีความคิดน่าสยดสยอง อยากให้มันจ่อยิงเข้ากลางหัว ปัญหาทุกอย่างจะได้จบลงสักที