ข่าวลือ(3)

.

.

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในบ้านปลัดวายุแต่เช้า เขากำลังนั่งอ่านรายงานอยู่ที่โต๊ะไม้หน้าบ้าน เสียงฝนจากเมื่อคืนเพิ่งหยุดตก กลิ่นดินชื้น ๆ ลอยอวลในอากาศ ขณะที่นกเอี้ยงสองตัวกระโดดหยอกกันอยู่บนรั้ว

"ฮัลโหล วายุ กินข้าวยังวะ" เสียงทุ้มติดสำเนียงกรุงเทพฯ ของหมอองศา น้องชายแท้ ๆ ดังลอดปลายสาย

"ยัง มีอะไร ทำเสียงเหมือนจะมาขอยืมเงิน" ปลัดตอบเรียบ ๆ

"ยืมเงินมึงเหรอ กูยังไม่เบื่อชีวิตขนาดนั้นหรอก ตอนมึงทวงมันน่ารำคาญจะตาย" องศาหัวเราะในสาย

"ก็มึงยืมไม่ยอมคืน กูก็ต้องทวงไหม" ปลัดวายุสวนกลับน้องชายไปแบบไม่ใส่ใจอะไรมาก

"กูเป็นน้องมึงนะ มึงถูกหวยตั้งสิบสองล้าน จะไม่ให้กูบ้างเลยเหรอ น้องที่คลานตามกันมาน่ะ" หมอองศาถามไปแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นจริง ๆ หรอก เพียงแค่อยากแหย่คนพี่เล่นก็เท่านั้น

"เป็นน้องไม่ใช่เมีย ก็หากินเองเถอะ" ว่าไปเช่นนั้นก่อนจะได้รับเสียงหัวเราะจากปลายสายกลับมาเป็นรางวัล

"คือกูโทรมาจะบอกข่าวให้น่ะ ข่าวใหญ่ในอำเภอเลยตอนนี้ มึงรู้ยัง...เรื่องเด็กฝึกงานของมึงน่ะ" วายุเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย เขาภาวนาว่าให้เรื่องที่ไปเจอมาเมื่อวันก่อนมันไม่มีอะไร

"น้ำขิงเหรอ ทำไม"

"โอ้โห มึงพูดชื่อเต็มเลยนะเนี่ย" หมอองศาหัวเราะอีกด้วยความแปลกใจ เพราะรู้สึกถึงความไม่ธรรมดาของทั้งคู่ ก็พี่ชายของเขาน่ะไม่ได้สนิทกับผู้หญิงคนไหนแบบนี้มานานแล้ว

"มะ...อะไรจะพูดก็พูด อย่าแซวมาก" ไม่วายโดนดุไปอีกหนึ่งดอก

"ก็เรื่องลือไง เขาว่ากันว่าเด็กฝึกงานสวย ๆ คนนั้นมาอ่อยปลัดแรง ถึงขั้นว่า...เอาตัวเข้าแลกเพื่อให้ฝึกงานผ่าน มีชาวบ้านบางคนพูดว่าเห็นเขานั่งรถมาพร้อมมึง ไปกินก๋วยเตี๋ยวด้วยกันด้วยนะ ที่ร้านของมะนาวอีกต่างหาก พูดกันสนุกเลย"

"กูว่าแล้วเชียว...ลือเรื่องอะไรพรรค์นั้นอีกแล้ว..." วายุถอนหายใจยาว "กูถึงได้ไม่อยากรับเด็กฝึกงานที่เป็นผู้หญิงเนี่ย ก็มีแต่อะไรแบบนี้" วายุพูด ที่เขาไม่ได้แก้ข่าวหรือโต้เถียงอะไรชาวบ้านมากนักก็เพราะว่าสถานะของเขาไม่เหมาะ ยังไงเขาก็ยังเป็นถึงข้าราชการ ควรอดทนให้ถึงที่สุดก่อนแล้วพูดทีเดียวจะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นวันทั้งวันคงไม่ต้องทำอะไรแล้ว เอาแต่วิ่งวุ่นเพื่อแก้ข่าวอย่างเดียวเป็นแน่

"แต่ปากชาวบ้านมันแรงไง ปากต่อปาก ลือกันแป๊บ ๆ ก็รู้กันไปทั่วแล้ว ทำหลานเขาเสียหาย ระวังเพื่อนมึงให้ดีเถอะ เขาจะทุบหัวมึงเอา" หมอองศาพูดติดตลกก่อนเสียงหัวเราะเบา ๆ จะตามมา "กูว่า...มึงระวังไว้ก็ดี เดี๋ยวจะพาลเสียชื่อทั้งเด็กมันทั้งมึงด้วย"

"อืม..." ปลัดตอบสั้น ๆ แต่ในใจกลับเริ่มหน่วงขึ้นมาอย่างประหลาด เพียงแต่ปลายสายไม่ได้รับรู้ถึงมันเลยสักนิด ก็เพราะว่าการที่พี่ชายของเขาไม่ได้ปฏิเสธอะไรเรื่องที่เขาแกล้งแซวไป นั่นแปลว่ามันมีมูลอะไรสักอย่างแน่นอน

ปลัดวายุพยายามจะไม่ใส่ใจข่าวลือ แต่พอรู้ว่าชื่อของน้ำขิงถูกพูดถึง วายุกลับรู้สึกแปลก ๆ ทั้งสงสาร ทั้งหงุดหงิด ที่เขานั้นเป็นต้นเหตุให้คนมองน้ำขิงในทางที่ไม่ดี

วันนั้นทั้งสองคนก็มาทำงานกันตามปกติ เพียงแต่ครั้งนี้วายุไม่ได้ให้น้ำขิงติดรถมาด้วยเหมือนปกติแล้ว หญิงสาวจึงต้องเดินออกมารอรถเมล์ที่หน้าบ้านแล้วมาทำงานแทน นั่นคือสิ่งที่ปลัดวายุกำลังทำ นั่นคือการเว้นระยะกับเด็กฝึกงานคนนี้

กระทั่งถึงช่วงพักเที่ยง น้ำขิงก็ยังมาหาเขาตามปกติในห้องทำงาน เด็กสาวถือแฟ้มเอกสารแน่น ขยับแว่นเล็กน้อยแล้วพูดเสียงสดใสราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ปลัดคะ หนูอยากขอคำแนะนำเรื่องรายงานหน่อยค่ะ พอดีหนูไม่แน่ใจว่าควรเขียนส่วนประชากรยังไงให้ถูก" วายุเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ สีหน้าที่ตั้งใจจะทำเฉย ๆ กลับอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มเล็ก ๆ ผุดขึ้นตรงมุมปากอย่างห้ามไม่ได้

"ก็แค่ดึงข้อมูลจากทะเบียนบ้านในแต่ละหมู่ ไม่ต้องลงลึกมาก เดี๋ยวฉันตรวจให้อีกที"

"โอ๊ย ขอบคุณค่ะอาปลัด ใจดีที่สุดในโลกเลย!" น้ำขิงยกมือไหว้แล้วส่งยิ้มจนตาหยี ก่อนจะหมุนตัวออกจากห้องไป ทิ้งให้คนที่ตั้งใจจะเว้นระยะต้องกลั้นยิ้มแทบแย่

"เห้ออ...ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่าเด็กนี่...อันตรายกว่าข่าวลือเสียอีกนะ เหมือนโดนเต๊าะตลอดเลย" และถึงเขาจะใจอ่อนไปบ้าง หากแต่ตอนเย็นเขาก็ยังเลือกที่จะหนีเธอกลับก่อนอีกครั้ง และยังคงเป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว...

ทว่าเที่ยงวันหนึ่งทั้งคู่บังเอิญไปกินข้าวที่ร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าอำเภอพร้อมกัน น้ำขิงถือถาดข้าวเดินหาที่นั่ง แต่เพราะโต๊ะส่วนใหญ่เต็ม เธอจึงเดินไปหยุดตรงโต๊ะของปลัดที่นั่งอยู่มุมหนึ่ง

"ขอนั่งด้วยได้ไหมคะอาปลัด หนูไม่อยากกินข้าวคนเดียว" วายุมองหน้าเธอเล็กน้อย และหันไปมองรอบ ๆ โรงอาหาร ก็พบว่าไม่ค่อยมีคนมากนัก เขาจึงเบาใจก่อนพยักหน้ารับ

"นั่งสิ" หญิงสาวนั่งลงอย่างร่าเริง พร้อมสั่งก๋วยเตี๋ยวจากแม่ค้าทันที กระทั่งมะนาวเห็นทั้งคู่นั่งด้วยกัน เธอถึงกับกัดฟันแน่นแต่ยังยิ้มสวยตามมารยาท

"ได้จ้ะ เดี๋ยวพี่ทำให้นะ" ทว่าพอเธอหันหลังให้ น้ำซุปในหม้อก๋วยเตี๋ยวกลับเดือดแรงกว่าปกติ ราวกับสะท้อนอารมณ์คนปรุง ดูท่าว่าข่าวลือนั้นมันยังไม่พอจะสั่งสอนเด็กฝึกงานคนนี้แล้วจริง ๆ

ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา มะนาวถือชามก๋วยเตี๋ยวร้อน ๆ เดินมาที่โต๊ะ วางชามของปลัดก่อน จากนั้นหันไปทางน้ำขิงพร้อมรอยยิ้มที่เดาไม่ได้ออกมา

"นี่จ้ะของหนู..." แต่ยังไม่ทันจะวางดี มะนาวก็ทำเป็นสะดุดขาตัวเอง

"อุ๊ย!" แล้วน้ำซุปร้อน ๆ ก็สาดกระจายเปื้อนชุดน้ำขิงเต็มตัว

"ว๊ายยย!!" เสียงร้องดังขึ้นพร้อมแรงสะดุ้งของเด็กสาว วายุที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ลุกพรวดขึ้นทันที

"น้ำขิง!" เขาก้มดูรอยแดงที่แขนและคอของเธอ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นในเสี้ยววินาที มะนาวเห็นแบบนั้นก็รีบเข้ามาตัดหน้าปลัดวายุก่อนที่เขาจะเข้ามาแตะตัวของอีกคน

"อุ๊ย! ขอโทษนะจ้ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ" มะนาวยิ้มหวานใส่อีกคนราวกับรู้สึกผิดมากจริง ๆ ทั้งที่ความจริงแล้วในใจกำลังเต้นลิงโลนอยู่

น้ำขิงยิ้มฝืน ๆ ทั้งที่แสบผิวไปหมด แน่นอนว่าเธอตามผู้หญิงคนนั้นไม่ทันเลยสักนิด

"ไม่เป็นไรค่ะพี่มะนาว มันเป็นอุบัติเหตุ"

"ไปหาหมอกันก่อน เดี๋ยวพองขึ้นมาแล้วจะยุ่ง" เสียงเข้มของปลัดวายุบ่งบอกความไม่สบอารมณ์ที่กลั้นเอาไว้อย่างเต็มที่จนคนทั้งสองรู้สึกได้

"ไม่ต้องหรอกค่ะปลัด แค่เปลี่ยนชุดก็พอ หนูไม่เป็นไรจริง ๆ" เพียงแต่น้ำขิงไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่จึงได้บอกปัดไปแบบนั้น

"อย่าดื้อ แดงไปทั้งแขนแบบนี้ ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ!" น้ำเสียงเขาเข้มแต่แฝงความห่วง ปลัดวายุเผลอตัวดุอีกคนออกไปแบบไม่ได้ตั้งใจ ทำเอาน้ำขิงก้มหน้าเล็กน้อย

"งั้น...ไปก็ได้ค่ะ" สุดท้ายก็ต้องยอมอย่างช่วยไม่ได้

เสียงซุบซิบของชาวบ้านในร้านดังขึ้นทันทีที่ทั้งคู่เดินออกไปด้วยกัน มะนาวยืนนิ่ง มือจับถ้วยแน่นจนข้อนิ้วขาว เธอเห็นแววตาที่ปลัดมองเด็กนั่น มันไม่ใช่แค่ความสงสารแน่ ๆ และแววตาแบบนั้นทำเอาเธอทำอะไรไม่ถูก ถึงได้เพียงยืนนิ่งแบบนี้ ทั้งที่เธอควรเป็นคนแย่งพาผู้หญิงคนนั้นไปหาหมอด้วยซ้ำ แล้วค่อยหาจังหวะคุยกับอีกคนไปเลยว่าอย่ามายุ่งกับปลัดวายุของเธอ แต่มันก็ผิดแผนไปหมด

เธอกัดฟันพูดเบา ๆ กับตัวเอง

"ดูท่าจะไม่ใช่เด็กฝึกงานธรรมดาแล้วสินะ...ถ้านังเด็กนั่นคิดจะแย่งปลัดไปจากฉัน...ก็คงต้องเจอของจริงจากมะนาวแล้วล่ะ"