All Chapters of ทัณฑ์สวาทแม่เลี้ยงสวมรอย: Chapter 21 - Chapter 30

วันที่สามของการถูกทิ้งราวกับถูกลอยทะเลหญิงสาวหยิบกระเป๋าถือของตัวเองออกมาจากลิ้นชักข้างหัวเตียง เขาคงไม่คิดจะซ่อนมันจริงจัง ในกระเป๋าสตางค์ใบเล็กแหวนเพชรของโรสและสร้อยไข่มุกยังอยู่ครบ โทรศัพท์มือถือแบตหมดและเธอไม่มีสายชาร์จ อยากไปเดินเที่ยวกินอาหารอร่อยๆ และซื้อของแต่ไม่รู้นายหัวมาร์กจะห้ามไหม บุษรินทร์เปิดประตูห้องนอนเห็นป๋องแป้งกำลังถูพื้นอยู่พอดีสามวันมานี้แทบไม่ได้คุยกัน ยกเว้นตอนที่ป๋องแป้งไปเลิกผ้าปูที่นอน และถามเรื่องรอยเลือดบางๆ ที่เปรอะอยู่ว่าบุษรินทร์มีรอบเดือนหรือเปล่า เธอไม่ได้เอาผ้าอนามัยมาจะออกไปซื้อให้ พอบุษรินทร์ไม่ให้คำตอบ ป๋องแป้งไม่ถามอีกเพราะเดาได้ว่ารอยนั้นเกิดจากอะไร"พี่แป้งบุษอยากขึ้นฝั่งได้ไหม? " ป๋องแป้งหยุดทำงานแล้วหันมาที่เธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย"พี่ขอถามนายหัวก่อนนะ ถ้าเขาให้ไปได้เขาจะสั่งให้เรือมารับ แต่ต้องให้พี่ทำงานบ้านเสร็จก่อน""ให้บุษช่วยไหม? " "ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวจะเจ็บมือเอาเปล่าๆ ""บุษไม่เกะกะก็ได้ แต่ข้อมือหายปวดแล้วล่ะ"เธอนั่งกดดันให้ป๋องแป้งโทร.แจ้งนายหัวของนาง และเขาอนุญาตอย่างเหลือเชื่อ สามสิบนาทีต่อมาก็มีเรือมารับเธอกับป๋องแป้งขึ้นฝั่ง ค

เธอสาวเท้าไวตามพร้อมกับห้ามปรามด้วยน้ำเสียงไม่ดังนัก“ถ้าคุณขัดขืนโวยวาย ผมจะจูบและลากเข้าห้องน้ำ”คำขู่อย่างไม่สบอารมณ์ทำให้บุษรินทร์ปิดปากสนิทจนถูกพามาที่ห้องทำงานส่วนตัวและล็อกประตูทันที ห้องทำงานกว้างมีโซฟารับแขก โต๊ะเก้าอี้และห้องน้ำส่วนตัว เขาคงเข้ามาก่อนนี้แล้ว เพราะมีการเปิดแอร์เอาไว้ “ผมให้คุณขึ้นฝั่ง แต่ไม่คิดเลยว่าที่อยากมาเพราะนัดกับธนาเอาไว้” “ฉันไม่ได้นัดสักหน่อย แต่เจอเขาโดยบังเอิญต่างหากล่ะ” “ปกติแล้วถ้าไม่อยู่ที่นี่ เจ้านั่นก็ต้องอยู่ร้านขายยา คงตั้งใจไปหาที่ร้านล่ะสิ” “เขาอาจมาดักรอเพราะหลงเสน่ห์ฉันก็ได้” เธอวางท่ายิ้มน้อยๆ ในเวลานี้มันเป็นรอยยิ้มยั่วโมโหชัดๆ “เจอกันกี่ครั้งถึงได้ดักรอ อ้อ! ผมลืมไปคุณเป็นคนมีเสน่ห์ โดยเฉพาะเวลาที่คุณร้องเรียกผม” เขารวบแขนทั้งสองเธอไพล่หลังราวกับตำรวจจับผู้ร้าย โดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว เบียดคนตัวเล็กเข้ากับผนังห้องทำงาน “คุณจะทำอะไร? อย่านะ!”เธอตกใจเพราะชายหนุ่มซุกใบหน้าเข้าที่ซอกคอ เขาปล่อยมือเป็นอิสระเมื่อใช้ร่างกายกำยำเบียดคนตัวเล็กเอาไว้ ล้วงมือใหญ่ลงไปกุมที่ซิปกางเกงหญิงสาว พยายามปลดตะขอและรูดมันออก “ไม่! อ๊ะ หยุด เอามือออกจา

สองวันสองคืนผ่านไปเป็นเวลาที่ร่างกายอ่อนเพลียเป็นที่สุด ครั้งแรกที่ตื่นมาไม่เจอเขา คิดว่าเมธาวีจะเบื่อตัวเองเสียอีก แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเขากำลังลุ่มหลง ไม่ต่างกับเธอเลย เสียงเรือปลุกให้เมธาวีตื่นจากหลับใหล จำได้ว่าเขาขับเรือมาเอง และไม่อนุญาตให้ใครมารบกวนเวลานี้ เขาคว้าผ้าขนหนูขึ้นมาพันรอบเอว เปิดประตูออกไปดูเรือผู้บุกรุก“เบลล่า!” เขาปิดประตูกลับเข้ามาในห้องปลุกคนที่ยังคงนอนหลับอย่างอ่อนเพลีย“คุณ ซ่อนตัวที่...” เมธาวีหันซ้ายหันขวา ตู้เสื้อผ้าคงไม่ได้ เบลล่าน่าจะไปเปิดเป็นจุดแรก ถ้าเป็นห้องน้ำเบลล่าอาจจะอยากเข้าห้องน้ำก็ได้ ส่วนห้องครัวก็อาจหิว“คุณหลบก่อน แต่ถ้าเบลล่าจะเข้ามาคุณต้องมุดใต้เตียงนะ” “ใต้เตียงเหรอ? ”“ใช่ ถ้าเบลล่ารู้ว่าคุณอยู่นี่เป็นเรื่องแน่” บุษรินทร์รู้ดีว่าต้องหลบไปก่อนเพราะน้องสาวเขาอาจเอาเรื่องนี้ไปบอกเพื่อน เมธาวีกับเอวาคงผิดใจกัน และสำคัญสองพี่น้องรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงของบิดา ไม่คาดคิดเลยว่าต้องหลบใต้เตียงแบบนี้ ร่างบอบบางแทรกตัวเข้าไปได้ไม่ยากนัก แต่เตียงเขาค่อนข้างสูงและก้มส่องก็เห็นได้เลยว่ามีคนซ่อนตัวอยู่ เมธาวีเปิดประตูแค่โผล่หน้าออกไปทักคนที่กำลังเคาะ

หญิงสาวยิ้มหวานให้หนุ่มต่างชาติพลางก้าวเท้าเข้าหา วิลเลียมคว้าข้อมือเธอมากุมไว้ฉุดเบาๆ ให้ตามไปหาที่เงียบๆ คุยกันริมชายหาด ธนาทำได้เพียงนิ่งมองทั้งคู่เดินห่างออกไป เพียงแค่สนใจในตัวบุษรินทร์ และคิดว่าจะมีหวังได้สานสัมพันธ์ แม้ใครจะบอกว่าเธอไม่เหมาะกับเขา ข้อตำหนิต่างๆ นานาไม่ใช่สิ่งที่ชายหนุ่มสนใจ ขอเพียงได้เรียนรู้กันอีกสักนิดและตัดสินเองว่าจะเป็นยังไงต่อไป แต่ในตอนนี้ได้แต่เดินหน้างอกลับไปหาพี่สาว “อะไรกันธนาโดนแย่งสาวเหรอ? ”เอวาทักน้องชาย เธอไม่เห็นด้วยที่เขาจะคบผู้หญิงคนนั้นอย่างที่เบลล่าบอก บุษรินทร์เคยเป็นผู้หญิงเมธีมาก่อน ไม่ได้รังเกียจแต่กลัวน้องชายจะถูกหลอกมากกว่า“พี่บุษคงทำตามคำสั่งของพี่มาร์กมากกว่า”“จนป่านนี้นายยังเชื่อที่เธอบอกว่าเป็นหนี้พี่มาร์กอีกเหรอ” เบลล่าพูดอย่างอ่อนใจ เธอกับเอวาพูดกันทุกเรื่องปรึกษากันเพราะไม่ไว้ใจบุษรินทร์กับพี่ชาย แต่ยกเว้นเรื่องที่เบลล่าเจอทั้งสองอยู่ด้วยกันวันนี้ ดูวิลเลียมเองก็ออกจะพอใจหญิงสาวด้วยนะ ถ้าเธอทำตัวเป็นเห็บกระโดดเกาะไปที่เพื่อนพี่ชายก็ดีเลย จะได้จบโดยที่เอวาไม่ต้องมานั่งไม่สบายใจบุษรินทร์แกล้งพาวิลเลียมเดินห่างจากจุดที่ทุกค

ธนาแอบตามบุษรินทร์จนเห็นเธอจูบกับเมธาวี ไม่ได้ผิดจากที่คาดเดาสักนิด นายหัวมาร์กนอกใจเอวา ใช่อยู่ว่าพี่สาวเขาสวยน่ารัก แต่บุษรินทร์ครบเครื่องกว่า สวยหวานแอบเซ็กซี่ แล้วยังมีทักษะเจรจาเป็นเลิศ ยิ่งทำให้มีเสน่ห์ดึงดูดแอลกอฮอล์ในกายทำให้เขาโกรธมาก แต่ไม่มีสิทธิ์ไปทำอะไรพวกเขา ที่ทำได้คือนั่งดื่มเป็นเพื่อนวิลเลียมจนเมามาย ดึกดื่นคนงานถกเถียงกันว่าใครจะอยู่เฝ้าเพื่อนเจ้านาย เดชากับป๋องแป้งต้องเป็นคนเฝ้า จนทั้งคู่แยกย้ายกันก็ปาเข้าไปเกือบตีหนึ่ง วิลเลียมติดต่อให้รถเช่ามารับ ส่วนธนาหลับฟุบอยู่กับโต๊ะ“ดึกแล้วเมียฉันต้องด่าแน่เลย”“ไม่หรอกน่าเดชา ก็เราเฝ้าแขกให้นายหัวนี่ นังกุ้งน่าจะเข้าใจ”“มันจะว่าที่ฉันมาอยู่เฝ้ากับพี่แป้งนี่แหละ”คำของเดชาทำให้หญิงสาวหน้าถอดสี ผู้หญิงสวยมีเสน่ห์แต่มีประวัติเสียอย่างเธอทำให้ผู้ชายบางคนรังเกียจ แต่ก็มีผู้ชายบางประเภทและมากเสียด้วยที่พยายามเข้าหา หวังให้เธอเป็นเมียน้อยเมียเก็บ บรรดาพวกเมียๆ ของคนละแวกนี้จึงคอยตั้งท่าหวงไม่ให้สามีเข้าใกล้เธอ ป๋องแป้งไม่เคยทำตัวเสเพลเพราะนายหัวมาร์ก เธอตั้งใจจะทำชีวิตให้ดีขึ้นเพื่อเขา เดชาแบกธนาขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ ให้ป๋องแป้งคอย