เมธาวีเดินนำขึ้นไปใต้ร่มไม้ชายขอบป่า ทางขึ้นเป็นโขดหิน ทำให้เขาแยกสีได้ว่าน้ำทะเลขึ้นสูงสุดที่จุดไหน แน่นอนว่าใต้ร่มหูกวางใบดกหนามีร่มเงาที่เหมาะแก่การพัก และเป็นจุดปลอดภัยจากระดับน้ำ นายหัวหนุ่มเดินขึ้นไปหักกิ่งไม้มาปูแทนเสื่อ ท่าทางบุษรินทร์ดูอิดโรยจนน่าเป็นห่วง“คุณนั่งพักก่อนนะ” “แล้วคุณจะไปไหนคะ? ” “ไปเก็บขยะ ดูว่ามีอะไรพอใช้ได้บ้าง” ตอบพลางถอดเสื้อชูชีพของตัวเองวางให้เธอหนุน ถอดเสื้อกับกางเกงเปียกพาดตากไว้บนโขดหิน เหลือเพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวเดินลงไปที่ชายหาดเก็บขยะที่ถูกซัดขึ้นฝั่ง ซากอวนเก่า กระสอบปุ๋ยขวดแก้ว แม้แต่สมุดหนังสือ เศษไม้ที่น่าจะเป็นชิ้นส่วนเรือแตก บุษรินทร์มองดูเขาเดินกลับไปกลับมาพร้อมหิ้วของเต็มไม้เต็มมือ แต่เธอรู้สึกมึนศีรษะ เมื่อคืนทั้งแช่น้ำทั้งตากฝน คนอ่อนแอและป่วยง่ายอย่างเธอไม่น่ารอด เพล้ง! เสียงทุบแก้วดังขึ้นหลายครั้งทำหญิงสาวสะดุ้งตื่น เห็นว่าเหนือตัวเธอมีกระสอบปุ๋ยที่ถูกผูกยึดอย่างแน่นหนา เป็นหลังคาบังแดดให้อีก หันไปตามเสียงแตก เห็นเมธาวีกำลังใช้ก้อนหินทุบขวดแก้วสองขวดจนเหลือแต่ก้นขวด เป็นลักษณะมีทั้งด้านนูนและอีกด้านเว้า “คุณมาร์กทำอะไรคะ” เธอลุกขึ้น
Last Updated : 2026-02-09
LOGIN
