All Chapters of ทัณฑ์สวาทแม่เลี้ยงสวมรอย: Chapter 41 - Chapter 50

ผ่านไปกว่าหนึ่งเดือนที่ต้องกลั้นใจให้นายวิโรจน์ควงออกงาน กัดฟันข่มความไม่พอใจเวลาถูกโอบไหล่ หรือบางครั้งจับมือจูงเธอไปโน่นไปนี่ แรกๆ บุษรินทร์ใส่จริตชักมือหลบ แล้วค่อยๆ ทำเหมือนใจอ่อนให้เขาเรื่อยๆ เข้าใกล้นายวิโรจน์จนเพื่อนรักโกรธและไม่คุยกัน หลังจากปราบดาเล่าเรื่องโรสถูกฉุดเธอก็โทร.หาเพื่อนรักด้วยความห่วงใย โรสร้องไห้พรั่งพรูบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น ระหว่างเธอกับเอเดรียนน้องชายของเมธาวี เพราะถูกนายวิโรจน์ฉุดไปพี่กฤษณ์แฟนเก่าไปช่วย แต่สร้างเรื่องให้เอเดรียนเข้าใจผิดและทิ้งโรสไป “ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รักเอเดรียนมากขนาดนี้ เสียใจมากกว่าตอนที่รู้ว่าที่กฤษณ์แอบแต่งงานโดยไม่บอก” บุษรินทร์รับฟังอย่างเข้าใจ เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงรักเมธาวีขนาดนี้ หลังได้คุยกันบุษรินทร์ก็ทิ้งระยะห่างจากเพื่อนรักทั้งที่ห่วงมาก จนวันหนึ่งโรสโทรศัพท์มาเตือนเรื่องนายวิโรจน์[บุษแกก็รู้ว่านายวิโรจน์ทำอะไรกับฉัน แล้วทำไมถึงปล่อยให้เขาเข้าใกล้ แบบนี้มันอันตรายนะ]“ฉันรู้ตัวหรอกน่าว่ากำลังทำอะไรอยู่ อีกอย่างคุณวิโรจน์บอกว่าที่ทำกับแก แค่เอาคืนที่แกชอบไปว่าเขา”[อะไรนะ แกเชื่อมันเหรอ? ]“ฉันไม่ได้เชื่อทั้ง

บุษรินทร์อาศัยที่เซฟเฮ้าส์ชานเมืองของนายวิโรจน์ เนื้อที่กว้างขวาง ต้นไม้ร่มรื่น ภายในบ้านมีหลายห้อง ถูกออกแบบบิ้วอินสวยหรู สมเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ผู้ทรงอิทธิพล แต่บุษรินทร์ไม่อาจรู้ได้เลยว่าห้องไหนเป็นห้องไหน นอกเสียจากห้องนอนของเธอ ห้องวิโรจน์ และห้องครัว ตอนนี้ยังรอดเพราะเจ้าของบ้านมีธุระที่บริษัท แม้จะวางมือและจัดงานส่งมอบธุรกิจให้นายวิบูลย์บุตรชายแล้ว แต่ยังต้องดูแลเบื้องหลังอยู่เนืองๆ ปราบดาบอกเธอว่าบ้านนี้ไม่มีแม่บ้าน เพราะไม่มีคนอยู่ประจำ เป็นการจ้างแม่บ้านมาทำงานสัปดาห์ละครั้ง นอกจากวิโรจน์แล้ว รปภ.มีกุญแจห้องที่ขังเมริกา เพราะต้องเอาอาหารไปให้ ในบ้านมีกล้องวงจรปิด โดยเฉพาะห้องขังลับ รปภ.ต้องจับตาดูพฤติกรรมเมริกาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เธอจะต้องทำให้ไฟดับด้วยการสับเบรกเกอร์ไฟ ขั้นตอนแรกวางแผนชิงกุญแจ ที่มีสีเหลืองแต้มเพื่อง่ายต่อการจดจำ เพราะกุญแจทุกดอกเหมือนกันหมด“พี่ยามคะ ใกล้แถวนี้มีตลาดหรือร้านสะดวกซื้อไหม ฉันอยากออกไปซื้อของสักหน่อย?” บุษรินทร์เดินออกมาหน้าบ้าน ในช่วงเกือบสองทุ่ม หลังซุ่มดูว่ายามมีการเปลี่ยนผลัดกัน และอีกคนกลับบ้านไปแล้ว“มีแต่ ไกลเหมือนกันนะครับ ผม

[หนูบุษอยู่ไหนหรือ? ]“บุษเข้าห้องน้ำ แล้วรู้สึกเวียนหัวแม่บ้านเลยพาเข้าไปพักในห้องรับรอง ขอโทษนะคะที่ไม่โทร.บอกเจ้าสัว”[ดีขึ้นหรือยัง?] “ดีแล้วค่ะ[ตอนนี้ฉันกลับแล้ว ที่เซฟเฮ้าส์มีเรื่องนิดหน่อย]“เรื่องอะไรคะ? ” [ตำรวจมายุ่มย่ามนิดหน่อย ฉันต้องไปเคลียร์ หนูบุษก็อยู่กับวิบูลย์จนกว่างานเลิกแล้วกัน ]‘ตำรวจมายุ่มย่ามนิดหน่อย’ อย่าบอกนะว่าตำรวจมาค้นหาเมริกา ถ้าเป็นอย่างนั้นนายวิโรจอาจจะตรวจกล้องวงจรปิด และเห็นว่าเธอ...ตอนนี้บุษรินทร์หายใจไม่ทั่วท้อง ยิ่งกว่าตอนที่วิงเวียนเสียอีก รู้สึกว่าบอดี้การ์ดของวิโรจน์จ้องเธอทุกฝีก้าว ในช่วงว่างบุษรินทร์จ้องมือถือ ไถเฟซบุ๊กไปเรื่อย เรื่องเซฟเฮ้าส์อาจจะเป็นข่าวก็ได้ แล้วข่าวด่วนเบรกกิ้งนิวส์ “ตำรวจบุกช่วยนางแบบสาวเมริกา ถูกทำร้ายซุกเซฟเฮ้าส์ชานเมือง” เป็นไปได้ยังไงที่ตำรวจจะตามมาเจอเมริกา เธอให้ข้อมูลกับเพื่อนนางแบบไปนิดหน่อย ตำรวจเอาอะไรมามั่นใจขอหมายค้นบุกเข้าไปช่วยเมริกา พออ่านข่าวอย่างละเอียด เห็นชื่อด็อกเตอร์กฤษณ์อดีตหวานใจโรส เป็นผู้ให้ข้อมูลว่าเซฟเฮ้าส์อยู่ที่ไหน ก็พอเดาได้ว่าพี่กฤษณ์คงเอาคืนนายวิโรจน์ ส่วนเจ้าสัวจอมลวงโลกนี่สิป้ายความ

บุษรินทร์เก็บมือถือในกระเป๋าสูท เสียงเคาะเรียกนอกห้องดังขึ้นเรื่อยๆ “ยังไม่เสร็จเลยค่ะเจ้าสัว รอบุษก่อนนะคะ” เธอร้องบอกพลางมองรอบๆ ว่าพอมีอะไรป้องกันตัวได้บ้าง แล้วถ้าเปิดออกไปปืนจ่อหัวเล่า จากจังหวะเคาะประตู รู้เลยว่าวิโรจน์ไม่สบอารมณ์เอามากๆ “คิดจะถ่วงเวลาเหรอ ยังไงคืนนี้เธอไม่รอดหรอก! ”น้ำเสียงของวิโรจน์แฝงความเข่นเขี้ยวหมายข่มขู่ เมื่อแน่ใจว่าหญิงสาวจงใจหลบในห้องน้ำ จากข่มใจจะค่อยๆ หลอกล่อ ชักจะมีโมโห และควบคุมอารมณ์ไม่ได้ โดยเฉพาะภาพในวงจรปิดที่เห็นว่าบุษรินทร์ทำอะไรบ้าง จนในที่สุดก็เกิดเรื่องแจ้งความ และตำรวจเข้าไปช่วยเมริกาออกมาได้ รู้อย่างนี้เขาฆ่าเมริกา และข่มขืนบุษรินทร์ให้ย่อยยับแต่แรกดีกว่า “ถ้าไม่ออกมาดีๆ ฉันจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ ใครอยู่ข้างนอกบ้าง เข้ามางัดลูกบิดให้กูเดียวนี้! ” เจ้าสัววิโรจน์ออกคำสั่งร้องเรียกลูกน้อง น้ำเสียงกร้าวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังกลายร่างจากชายสูงวัยใจดีเป็นปีศาจ บุษรินทร์ใจเต้นแรง ตกใจกลัวจนถึงกับคิดอะไรไม่ออก นอกจากความกังวลว่าปราบดาคนเดียวจะช่วยเธอได้ไหม ประตูถูกเคาะแรงขึ้นและคนด้านนอกจับลูกบิดหมุนเพื่อพยายามเปิด เธอจ้องไปอ่างล้างหน้า ซ

“แจ๊คกี้ กลับรถตามคันนั้นไปเร็ว” ต้องตามติดเธอไม่ให้คลาดสายตา และไม่สนว่านายวิโรจน์จะรู้ตัว ในขณะที่ตำรวจประสานกำลังสกัดแทนการไล่ติดตาม และไม่สามารถแจ้งเมธาวีได้ทัน ภายในรถตึงเครียด บุษรินทร์ทำได้เพียงร้องไห้เงียบๆ และรับฟังเสียงสบถด่าของนายวิโรจน์ ความเร็วของรถมากกว่าร้อยหกสิบและทยานขึ้นไปเกือบจะสองร้อย แต่เจ้าสัวใจโฉดยังคงสั่งเพิ่มความเร็ว อีกเธอรู้สึกเหมือนจะหัวใจวายเสียก่อนถูกยิงตาย ความเร็วของรถผ่อนลงเล็กน้อยตอนเข้าโค้งและขับฝ่าไฟแดง จนรถคันอื่นเบรกกะทันหัน เกิดอุบัติเหตุเฉี่ยวชนไปหลายคัน “นายหัวผมขับเร็วกว่านี้ไม่ได้แล้วครับ มันอันตรายเกินไป”“งั้นนายจอดแล้วรีบลงมา” “ไม่ได้นะครับ ถ้าเราเกิดอุบัติเหตุก็ตามรถนายวิโรจน์ไม่ได้อยู่ดี” อุบัติเหตุตลอดทางทำให้การติดตามล่าช้า แต่แจ๊คกี้พยายามอย่างสุดความสามารถ“บุษรินทร์ คุณต้องปลอดภัยนะ” เมธาวีตกอยู่ในสภาพทำอะไรไม่ได้ ใช้ความเร็วในการติดตามขนาดนี้ยังไม่ทัน แล้วแบบนี้บุษรินทร์จะปลอดภัยหรือ แม้แต่ตำรวจที่คอยสกัดก็ยังหยุดรถคันนั้นไม่ได้ ‘ขอพระเจ้าโปรดคุ้มครองเธอเพื่อลูก ลูกผิดไปแล้วที่ไม่ชัดเจนต่อความรู้สึก ลูกผิดไปแล้วที่ไม่ปกป้อง