กูไม่ยอมเป็นเมียหรอก! (Ep 4)

ร่างกายอ่อนล้าจนยกแขนไม่ขึ้น ได้แต่นอนปวดเหมื่อยตัวไปหมด ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองนอนหลับไปนานแค่ไหน พอตื่นมาอีกที ตอนนี้ท้องฟ้าก็เย็นจนเป็นสีส้ม เสียงร้องของไอ้ทองเรียกให้ผมต้องกัดฟัน พยายามลุกขึ้น เพราะมันคงจะหิวแย่แล้ว

“อึก...แม่ง ไอ้เด็กเวร” เสียงแหบแห้งสบถต่ำในลำคอ ฟันคมกัดกรามแน่นจนขึ้นสันนูน เมื่อเรื่องที่มันเกิดขึ้นฉายชัดเข้ามาในหัว ภาพต่างๆนั้นมันชัดเจนจนผมอยากกระทืบมันให้จมตีน ถ้าลุกไปได้นะ!

“อึก...” ฟันคมกัดกรามแน่นจนขึ้นสันนูน พยายามยันกายขึ้น เพราะเสียงร้องของไอ้ทอง ฝ่ามือเรียวยันพื้นไม้มั่นคง ลุกขึ้นก้าวเดินทีละก้าวด้วยความยากลำบาก กว่าจะเดินมาถึงหน้าบ้านนั้น มันทรมานจาก ช่องทางบวมเจ็บเสียด ทุกครั้งที่ก้าวเดิน มันเจ็บร้าวจนต้องนิ่วหน้า ยืนหอบหนักอยู่หน้าประตูบ้าน

“...ใครวะ” เสียงแหบแห้งสบถแผ่วเบา เมื่อมีร่างหนึ่งยืนอยู่หน้าคอกไอ้ทอง พอหรี่ตามองดูดีๆ เจ้าของผมสีเทาออกฟ้า กำลังให้อาหารไอ้ทองอยู่

มัน!...

ด้วยความคุกรุ่นครอบงำ แม้จะเจ็บแทบตาย แต่ก็ยังเดินลงบันไดตรงไปหาไอ้เด็กเหี้ยนั้นทันที แม้ขาจะยังสั่นเทาไม่มั่นคง แต่ผมต้องเอาเรื่องมัน!

หมับ! ผลัวะ!!...

หมัดหนักชกเข้าเต็มใบหน้าหล่อ ไอ้ลูคัสหันไปตามแรงชกของผม มันเซถอยหลังไปนิด ลิ้นร้อนเลียมุมปาก หยาดเสือดไหลซ้ำรอยแผลเดิม

“ตื่นมาก็เอาเลยหรอ?” มันเอ่ยถามพร้อมยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ผมชี้หน้ามันพลันกัดฟันแน่น อยากด่ามันให้เจ็บๆสักหลายคำ แต่ดูจากแววตาไม่รู้สึกผิดของมันแล้ว ด่าไปมันก็คงไม่รู้สึกอะไร

“ไอ้เด็กเหี้ย อย่าคิดว่ามึงเป็นเพื่อนคุณคิง แล้วกูไม่กล้าอะไรมึงนะ”

“หึ ผมรู้ ว่าพี่กล้าแน่ ดูจากที่กล้าวางยาผม” มันบอกพร้อมยกคิ้วขึ้นสูง ผมนิ่งค้างเบิกตากว้าง กลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบาก ก้มหน้าหลบสายตาของไอ้ลูคัส เหี้ย มันรู้ได้ไงวะ ว่าผมเป็นคนทำ หรือไอ้เด็กร้านพี่แมนบอก แต่มันไม่น่าทำแบบนั้น เท่าที่รู้จักกันมันมานาน มันเป็นคนที่ไว้ใจได้ ไม่มีทางหักหลังผมแน่

“ไม่ใช่กู!”

“แน่ใจ?” มันถามย้ำพร้อมรอยยิ้ม ผมเชิดหน้าขึ้นสู้ไม่ยอมแพ้ ยืนยันว่าผมไม่ได้เป็นคนทำ ซึ่งผมก็ไม่ได้ทำจริงๆ แต่จ่ายเงินจ้างคนอื่นทำ

“ไม่ใช่หรอ?” มันเดินวนรอบตัวผม ผมพยายามข่มใจกล้า ปากช้ำเม้มแน่น ทำตัวให้ปกติที่สุด

อย่าแสดงท่าทางออกไป

ใจเย็นไว้

“แต่มีคนบอกผม ว่า” ไอ้ลูคัสหยุดยืนอยู่ด้านหลัง พลันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนต้นคอหนาสัมผัสได้ถึง ลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอ

“พี่เป็นคนจ้าง ให้เขามาวางยาผม?” สิ้นเสียงของไอ้เด็กเหี้ย กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างกายชาวาบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“มึงใส่ร้ายกู!” ผมหันไปว่า ไม่ยอมรับว่าผมเป็นคนสั่งให้วางยามัน

“หึ” ไอ้เด็กลูคัสสบถขำในลำคอ ก่อนจะหรี่ตามองผมอย่างจับผิด

“ไม่ได้ทำก็ไม่ได้ทำ แต่เสียดาย ที่เราทำกันไปแล้ว” มันบอกพลันยกคิ้วขึ้นข้าง จงใจกวนให้ผมอารมณ์เสีย ซึ่งมันก็ได้ผล

“ไอ้เด็กเหี้ย!” ผมหันไปกระชากคอเสื้อมัน กัดฟันแน่นจ้องหน้าไอ้เด็กเหี้ยด้วยสายตาเกรี้ยวกราด คนตรงหน้าไม่ทำอะไร นอกจากยกยิ้มพึงพอใจ ลิ้นร้อนเลียริมฝีปาก มองผมด้วยสายตาหื่นกระหาย แม้จะรู้ว่ามันจงกวนกวนตีน แต่มันก็อดหงุดหงิดไม่ได้!

“ไอ้!” ผมจะด่ามัน แต่เสียงด่านั้นก็พลันหายไป เมื่อถูกมือหนากระชากเข้าไปกดจูบ โดยไม่ทันให้ตั้งตัว

“อื้อ!”

ปึก!ๆ...

หมัดหนักทุบอกแกร่งของไอ้ลูคัสหลายครั้ง พยายามดันอกแกร่งให้มันออกห่าง แต่ยิ่งผมดันมันออก ไอ้ลูคัสยิ่งไล่ต้อนไม่ยอมให้หายใจ

ลิ้นร้อนสอดเข้าโพรงปากอุ่น เกี่ยวตวัดลิ้นเล็กกว่า จนน้ำใสไหลย้อนออกมาเปื้อนมุมปาก ไล่ต้อนออกห่าง แม้ผมจะพยายามหันหน้าหนี ก็ถูกไอ้ลูคัสบังคับให้หลับมารับจูบ พลันดันผมเรื่อยๆ จนเอวหนาติดคอกไอ้ทอง

มอ...

เสียงร้องลั่นของควายเขายาวไม่สามารถดึงความสนใจ เมื่อความนึกคิดมันถูกมัวเมากับรสจูบเร่าร้อน จากที่พยายามดันมันออก มือเรียวกับขยุ้มเสื้อของไอ้เด็กลูคัสไว้แน่น

“...” ริมฝีปากบวมช้ำค่อยๆผละออกจากกันช้าๆ ดวงตาเรียวปรือลอย

“แม่ง!” เสียงทุ้มเข้มคำรามในลำคอแกร่ง ฟันคมขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน

“!!!” พลันเบิกตากว้างตกใจ เมื่อร่างกายเจ็บร้าว ถูกไอ้ลูคัสกระชากเข้าไปจูบอีกครั้ง ครั้งนี้มันเร่าร้อนกว่าเมื่อครู่ สติพร่าเลือนแตกกระจายเพราะรสจูบของมัน จากที่โมโหกลับนึกอะไรไม่ออก ปล่อยใจให้มันนำทางไปตามความต้องการ

“อึก!” ฟันคมกัดกรามแน่น เมื่อไหล่หนาถูกขบกัด ริมฝีปากร้อนกดจูบลงบนลำคอ ไล่เลียลงต่ำเรื่อยๆ เรื่อยๆ

ไม่ได้!

ปึก! ตุบ!...

“โอ๊ย! อะไรอีกเนี่ย” เสียงร้องลั่นด้วยความเจ็บของไอ้ลูคัสเอ่ยขึ้น มันนิ่วหน้าเจ็บพลางมองตรงมาที่ผม เมื่อถูกผมผลักออก ก่อนจะถีบมันเต็มแรง

“...” ริมฝีปากบวมเม้มแน่น แววตาไม่มั่นคง ไอ้บ้าเอ๊ย ทำไมผมต้องตามอารมณ์ของมันด้วย ไม่รู้จักห้ามตัวเองเลย

“ไอ้เด็กเหี้ย!” ผมสบถด่ามันแค่นั้น แล้วกัดฟันเดินเร็วขึ้นบ้าน ท่ามกลางสายตาเจ้าเล่ห์ของไอ้ลูคัส ที่เอาแต่นั่งมองผมอยู่ท่าเดิม พร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะยันกายลุกขึ้นวิ่งตามหลังผมมาติดๆ

“!!!” ดวงตาเรียวเบิกกว้าง เมื่อร่างกายหนาเต็มไปด้วยมัดกล้าม ถูกคนเด็กกว่ากระชากไปกอดไว้

“มึงจะทำอะไร!” ผมเอ่ยถามเมื่อถูกกอดจากทางด้านหลัง

“ผมเอาพี่แล้ว ก็ต้องรับผิดชอบไง” มันว่าพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่ต้อง!”

“แต่ผมจะรับผิดชอบ” มันบอกเสียงจริงจัง ผมกัดฟันแน่น จะหันไปชกหน้ามัน แต่พอหันไป ใบหน้าของไอ้ลูคัส จากที่ขาวใสไม่มีรอยแผล ตอนนี้มุมปากบวมช้ำ มีหยาดเลือดที่แห้งแล้วตรงมุมปาก ใบหน้าอ้อนของมัน บวกกับสายตาใสซื่อนั้น ทำให้ผมไม่กล้าลงมือ จึงได้แต่กัดฟันแน่น แล้วจ้องหน้ามัน

“กูหลับไปนานแค่ไหน” ผมเอ่ยถาม ทั้งที่อยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ไอ้ลูคัสยกยิ้มกว้างเมื่อไม่ถูกปฏิเสธ

“สามวัน”

“ห๊ะ สามวัน!!” ผมร้องลั่นด้วยความตกใจ ผมหลับไปสามวัน! สามวันเลยหรอวะ!

“ไม่ต้องห่วงนะ ผมป้อนยาคุมให้พี่กินทุกวัน ไม่ขาดแม้เพียงวันเดียว” ไอ้ลูคัสบอก แต่คำพูดของมันนั้น ทำให้ผมชะงักนิ่งค้าง หันขวับจ้องหน้ามัน จากที่ใจอ่อนไม่กล้าต่อยมัน ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว ขอสักทีเถอะ!

ผลัวะ!...