บททั้งหมดของ ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90: บทที่ 431 - บทที่ 440

227 1-2 ตอนที่ 431 เนื้อสุกๆดิบๆแบบนี้ใครจะกล้ากิน? จากประสบการณ์การใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศอังกฤษ ภายในระยะเวลาอันสั้น จู้หยานก็สามารถสรรค์สร้างสเต็กมีเดียมแรร์ที่สมบูรณ์แบบร้อนๆพร้อมเสริ์ฟ หลังจากที่จู้หยานทำอาหารเสร็จสิ้น หลินจิงซูก็เรียกพ่อครัวและบริกรทั้งหลายให้มาลองชิมอาหารจานนี้เพื่อเป็นการตัดสิน สำหรับตัวหลินจิงซูเอง เธอค่อนข้างพึงพอใจกับผลงานชิ้นนี้ของจู้หยานไม่น้อย และเริ่มเห็นแววพ่อครัวของเขาปรากฏขึ้นบ้างแล้วเช่นกัน แต่คงไม่ใช่กับบรรดาพ่อครัวและบริการอื่นๆ ที่ต่างพากันมุงดูสเต็กจานนี้ที่เต็มไปด้วยเลือดเปรอะเปื้อน ระหว่างลงมีดหั่นเนื้อ ยังมีน้ำเลือดสีแดงซึมไหลออกมาอย่างเห็นได้ชัด ใครต่อใครที่พบเห็นต่างก็ทำใจลำบากที่จะลองลิ้มชิมรสได้ลง เนื่องด้วยความแตกต่างทางวัฒนธรรม ส่งผลให้ทุกคนรอบข้างต่างรู้สึกเช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของหลินจิงซูจ้องมองมา พวกเขาต่างก็รู้สึกอึดอัดจนต้องเอ่ยปากออกมา “เอ่อ…ประธานหลิน อย่าหาว่าอย่างโน้นอย่างนี้เลยนะครับ แต่จะให้แขกของ

234 1-2 ตอนที่ 433 โบนัสพร้อมตบรางวัลใหญ่ ภายใต้แรงอัดฉีดอย่างเงินโบนัสก้อนโตที่หลินจิงซูรับปากจะมอบให้ พ่อครัวโรงแรมทุกคนต่างดูกระตือรือร้นมากขึ้นเป็นเท่าทวี ต่างคนต่างเริ่มหันมาศึกษาเรื่องอาหารสไตล์ตะวันตกจากจู้หยานอย่างจริงจัง ไม่มีใครกล้าอวดดีหรือละเลยคำสั่งของเขาเลยแม้แต่น้อย เมื่อจู้หยานได้กลายมาเป็นหัวหน้าพ่อครัวแผนกอาหารตะวันตกเต็มตัว ไม่เพียงเขาจะแสดงฝีมือการปรุงสต็กอันเลื่องชื่อไร้ที่ติ แต่ยังทำเมนูอาหารประเภทอื่น ที่ใส่มนต์เสน่ห์ความเป็นอังกฤษอย่างชัดเจนลงไปด้วย สิ่งนี้ยิ่งทำให้อาหารตะวันตกของโรงแรมหลี่เจี่ยมีเอกลักษณ์โดดเด่นพิเศษไม่เหมือนที่ไหน นอกจากแขกประจำแล้ว ปัจจุบันยังมีกลุ่มลูกค้าใหม่ๆที่เดินทางมาที่นี่เพื่อลองลิ้มรสชาติอาหารของโซนจัดเลี้ยงโดยเฉพาะด้วย และจากความเห็นของพวกเขาทุกคน ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า รสชาติอาหารเอร็ดอร่อยที่เป็นเอกลักษณ์นี้ ไม่สามารถเสาะหาได้จากร้านอาหารใดๆ พ่อครัวโรงแรมทุกคนได้รับเสียงชื่นชมจากแขกเหรื่อไม่เว้นแต่ละวัน กระทั่งพ่อครัวในโรงแรมด้วยกันเองยังต้องยกนิ้วให้จู้หยานผู้ปฏิวัติครัวแห่งนี้

235 1-1 ตอนที่ 435 ยืนหยัดเพื่ออนาคตของตัวเอง (1) คนเหล่านั้นคือบอดี้การ์ดของตระกูลจู้ หลินจิงซูเผชิญกับภาพฉากตรงหน้าก็ถึงกับต้องสะดุ้งเฮือก แต่เป็นจู้หยานที่ก้าวขึ้นแทรกปกป้องสาวน้อยที่อยู่ด้านหลังอย่างว่องไว เขาปรายหางตามองใส่แม่บ้านคนสนิทที่อยู่ตรงหน้า พร้อมกับร้องถามด้วยความงุนงงสับสนว่า “พวกคุณมาทำอะไรที่นี่? ถ้าให้เดา คุณย่าคงสั่งการให้มาสร้างปัญหาให้สินะ?” “ผมพูดทุกอย่างไปหมดแล้ว! นับจากนี้เป็นต้นไป ทางใครทางมัน! เลิกยุ่งกับผมซะทีเถอะ!” แม่บ้านได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ไหนเลยจะคาดคิดว่า นายน้อยผู้สูงศักดิ์ของเธอนั้น ปัจจุบันจะกลายมาเป็นเพียงพ่อครัวฐานะต่ำต้อยกินเงินเดือนไปวันๆ เธอยังจดจำได้เป็นอย่างดี เมื่อครั้งที่เธออยู่รับใช้ปรนนิบัตินายน้อยจู้หยานที่ต่างประเทศในฐานะบ่าวรับใช้คนสนิทนั้น เธอติดตามผู้เป็นนายไปทั่วทุกแห่งหน ไม่ว่ายามเรียนหรือเดินสูดอากาศเล่นในเมือง แต่ก็เห็นเพียงว่า วันๆอีกฝ่ายเอาแต่หมกตัวอยู่กับหนังสืออย่างสันโดษเพียงลำพัง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่

236 1-2 ตอนที่ 437 คำยืนกรานของจู้หยาน คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคของจู้หยานทำเอาหญิงชราถึงกับพูดไม่ออกอีกครั้ง เธอรู้สึกเหนือความคาดหมายจริงๆ ที่หลานชายซึ่งได้รับการศึกษาทั้งในด้านความรู้และมารยาทชั้นสูงมาโดยตลอด ตอนนี้กลับกลายมาเป็นพวกหัวกบฏรุนแรงอย่างที่เธอไม่เคยพบเห็นมาก่อน สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำว่า การปล่อยให้หญิงสาวไร้ชาติตระกูลอย่างหลินจิงซูอยู่ใกล้ชิดกับหลานชายของเธอต่อไป นับวันก็จะทำให้เขาทำตัวก้าวร้าวมากยิ่งขึ้น หญิงชรารู้สึกหวาดกลัวเหลือเกินว่า สักวันจู้หยานของเธออาจกลายมาเป็นคนชั้นต่ำเช่นเดียวกับหญิงสาวคนนั้น! ฉะนั้น ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไร เธอก็จะไม่มีวันยอมให้หลินจิงซูก้าวเท้าเข้ามาเหยียบบ้านสกุลจู้ได้อย่างเด็ดขาด! “จู้หยาน ไม่ว่าแกจะปฏิเสธยังไง ความจริงแกก็คือหลานของฉันอยู่วันยังค่ำ! และแกจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของฉันเท่านั้น! ถ้าไม่อยากกลับไปเรียนต่อที่อังกฤษ ฉันก็จะไม่บังคับแกอีกแล้ว อยากจะกลับมาเรียนที่ไหนในประเทศจีนก็ตามใจแก! ฉันยอมอนุญาต เว้นแต่มหาวิทยาลัยที่มีนังผู้หญิงนั่นเรียนอยู่เท่านั้น!” “ขอเพียงแกเ

237 1-2 ตอนที่ 439 ชีวิตในอนาคต “จู้หยาน ถ้านายรู้สึกไม่สบายใจก็ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันย้ายไปเปิดอีกห้องข้างกันแทน แค่คืนเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ย่าของนายยิ่งหวงนายมากอยู่ด้วย ขืนรู้เรื่องนี้ขึ้นมามีหวังได้อาละวาดอีกแน่” สิ้นเสียงจบประโยค หลินจิงซูก็หมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องไปทันที แต่วินาทีเดียวกันนั้น จู้หยันก็เป็นฝ่ายพูดรั้งไว้ “จิงซู ผมยินดีมากต่างหาก! หมายถึง..เอ่อ…ผมอยากอยู่กับคุณต่ออีกสักพักเพื่อพูดคุยเรื่องแผนการต่อจากนี้น่ะ! นี่ไม่ใช่แค่เพื่อตัวผมเอง แต่เพื่อตัวคุณด้วย ถึงแม้จะไม่มีใครเชื่อใจผมเต็มร้อยในเวลานี้ แต่ผมจะต้องทำให้ได้! ผมจะพิสูจน์ให้ทั้งคุณและคุณย่าได้รู้ว่า การกลับมาจีนในครั้งนี้ของผมเป็นความคิดที่ถูกต้องที่สุดแล้ว!” เห็นจู้หยานปั้นสีหน้าดุดันจริงจังถึงเพียงนี้ หลินจิงซูก็ได้แต่ยิ้ม และกล่าวปลอบประโลมอย่างใจเย็นว่า “จู้หยาน ครั้งแรกนายเคยบอกกับฉันว่า ที่นายกลับจีนมาคราวนี้ก็เพราะฉันใช่มั้ย? ขอถามอะไรหน่อยสิ ฉันเห็นนายไม่อยากกลับอังกฤษท่าเดียวแบบนี้ ชีวิตที่โน่นมันไม่ดีเท่าบ้านเราขนาดนั