ตอนที่ 431 เนื้อสุกๆดิบๆแบบนี้ใครจะกล้ากิน?

227 1-2

            ตอนที่ 431 เนื้อสุกๆดิบๆแบบนี้ใครจะกล้ากิน?      

            จากประสบการณ์การใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศอังกฤษ ภายในระยะเวลาอันสั้น จู้หยานก็สามารถสรรค์สร้างสเต็กมีเดียมแรร์ที่สมบูรณ์แบบร้อนๆพร้อมเสริ์ฟ

            หลังจากที่จู้หยานทำอาหารเสร็จสิ้น หลินจิงซูก็เรียกพ่อครัวและบริกรทั้งหลายให้มาลองชิมอาหารจานนี้เพื่อเป็นการตัดสิน สำหรับตัวหลินจิงซูเอง เธอค่อนข้างพึงพอใจกับผลงานชิ้นนี้ของจู้หยานไม่น้อย และเริ่มเห็นแววพ่อครัวของเขาปรากฏขึ้นบ้างแล้วเช่นกัน

            แต่คงไม่ใช่กับบรรดาพ่อครัวและบริการอื่นๆ ที่ต่างพากันมุงดูสเต็กจานนี้ที่เต็มไปด้วยเลือดเปรอะเปื้อน ระหว่างลงมีดหั่นเนื้อ ยังมีน้ำเลือดสีแดงซึมไหลออกมาอย่างเห็นได้ชัด ใครต่อใครที่พบเห็นต่างก็ทำใจลำบากที่จะลองลิ้มชิมรสได้ลง

            เนื่องด้วยความแตกต่างทางวัฒนธรรม ส่งผลให้ทุกคนรอบข้างต่างรู้สึกเช่นเดียวกัน

            อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของหลินจิงซูจ้องมองมา พวกเขาต่างก็รู้สึกอึดอัดจนต้องเอ่ยปากออกมา

            “เอ่อ…ประธานหลิน อย่าหาว่าอย่างโน้นอย่างนี้เลยนะครับ แต่จะให้แขกของโรงแรมเราทานสเต็กดิบๆแบบนี้จริงๆเหรอครับ? ไม่กลัวพวกเขาท้องเสียกันรึไง? ไม่ต้องชิมก็รู้แล้วว่า อาหารจานนี้ที่คนของคุณปรุงออกมามันต่ำกว่ามาตรฐานสุขอนามัยด้วยซ้ำ! ถ้าแขกกินเข้าไปแล้วเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ มีหวังโรงแรมของเราได้ถูกฟ้องเรียกค่าเสียหายเป็นเงินจำนวนมหาศาลแน่ๆ!”

            “หนูก็คิดเหมือนกันค่ะประธานหลิน ถ้าอาหารของโรงแรมเราทำให้แขกที่เข้าพักท้องเสียขึ้นมาจริงๆ มีหวังโรงแรมเราได้เสียชื่อแน่นอน!”

            “ประธานหลิน ชื่อเสียงและความโด่งดังที่พวกเขาทุกคนช่วยกันสร้างขึ้นมา จะปล่อยให้พังยับเยินเพราะเนื้อไม่สุกจานนี้ไม่ได้นะครับ! ถึงจะอ้างว่าเป็นเมนูจากต่างประเทศอะไรก็ช่างเถอะ แต่ดิบจนเลือดไหลเยิ้มขนาดนี้ ผมคนหนึ่งที่ไม่ขอลองชิมครับ!”

            หลังจากได้ฟังความคิดเห็นของคนเหล่านี้ ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ หลินจิงซูส่ายหัวไปมาด้วยสีหน้าสงบนิ่งพร้อมกับก้าวเท้าขึ้นหน้า จากนั้น ประเดิมคว้าช้อนส้อมแทงไปที่เนื้อเสต็กชิ้นโตแล้วยัดเข้าปากท่ามกลางสายตาที่กำลังตกตะลึง จากนั้น จึงค่อยตัดสเต็กแต่ละชิ้นใส่ลงไปในจาน แจกจ่ายให้แก่บริกรและพ่อครัวทุกคนได้ลองชิมกันด้วนหน้า

            “เอาล่ะ แทนที่จะพากันวิพากษ์วิจารณ์ไปเรื่อยแบบนี้ ทำไมไม่ลองชิมสเต็กสไตล์ตะวันตกแท้ๆดูสักคำล่ะ? ฉันเอาหัวเป็นประกันเลยว่าทุกคนจะไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน”

            “ถึงแม้สเต็กชิ้นนี้จะถูกปรุงออกมาแบบกึ่งสุกกึ่งดิบ แต่เนื้อวัวมันนั้นต่างจากเนื้อหมู ที่ต้องปรุงสุกเท่านั้นจึงจะสามารถทานได้ เมื่อครู่ฉันเองก็เพิ่งชิมไป ต้องบอกเลยว่ารสชาติอร่อยมากจริงๆ ลองเปิดใจชิมกันดูสักคำ รับรองว่าทุกคนจะรู้สึกเหมือนกับได้เปิดโลกใหม่!”

            ภายใต้เสียงรบเร้ายืนกรานของหลินจิงซูที่ต้องการให้ทุกคนได้ลองชิมอย่างน้อยก็สักคำ พวกเขาต่างก็เป็นเพียงลูกจ้าง มีหรือที่จะกล้าขัดคำสั่งไปมากกว่านี้? ส่งผลให้ในมือของทุกคนกำลังถือชิ้นสเต็กชุ่มเลือดบางๆคนละชิ้นไว้ ระหว่างที่หลายคนกำลังทำใจว่าจะต้องกระเดือกกลืนสเต็กชิ้นนั้น จู้หยานก็ยังคงอธิบายให้ทุกคนฟังอย่างใจเย็นว่า แม้จะเห็นเป็นเลือดสด แต่ที่จริงแล้วเลือดนั้นได้รับการปรุงสุกผ่านอุณหภูมิที่ร้อนของไฟมาระดับหนึ่งแล้ว รับรองว่ากินได้ปลอดภัยแน่นอน

            หากมองข้ามเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกได้สักนิด ทุกคนก็จะสามารถเข้าถึงแก่นแท้แห่งความอร่อยของเนื้อสเต็กได้

            เฝ้าดูสีหน้าท่าทางผะอืดผะอมปนรังเกียจของทุกคนตรงหน้า จู้หยานกลับไม่ได้รู้สึกโกรธเลยแม้แต่น้อย เพราะในช่วงแรกๆที่เขาไปถึงประเทศอังกฤษ เขาเองก็เป็นชาวเอเชียคนหนึ่งที่รู้สึกว่า ตนเองคงไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรมการกินในต่างแดนได้อย่างแน่นอน

            แต่เมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไป จู้หยานก็ได้ค้นพบความจริงประการหนึ่งว่า อาหารโดยส่วนใหญ่ที่อังกฤษนั้น นอกเหนือจากแพนเค้กแห้งๆกับซุปถั่วจืดขืด หนทางหลุดพ้นเดียวจากสิ่งเหล่านั้นก็คือการกินสเต็ก และเมื่อได้ลองลิ้มเพียงแค่คำเดียว ทัศนคติของเขาที่มีต่ออาหารตะวันตกก็ต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล

            หลินจิงซูยืนมองสีหน้าท่าทางที่มั่นอกมั่นใจของจู้หยาน สำหรับวัฒนธรรมเรื่องอาหารนั้น เธอนับเป็นอีกหนึ่งคนที่เข้าใจได้อย่างถ่องแท้ ในฐานะคนที่มาจากศตวรรษที่ 21 เธอย่อมคุ้นชินกับสเต็กยิ่งกว่าอะไรดี ขนาดเมนูทาท่าเนื้อดิบของฝรั่ง เธอก็ยังเคยลิ้มลองผ่านปากมาแล้วเช่นกัน นับประสาอะไรกับสเต็กมีเดียมแรร์เพียงแค่ชิ้นเดียวเล่า?

            เห็นบรรดาพ่อครัวและบริกรทั้งหลายยังคงละล้าละลัง หลินจิงซูก็ไม่เสียเวลาพูดพล่ามใดๆ ใช้มือเปล่าหยิบเนื้อสเต็กอีกชิ้นเข้าปากไป เพื่อเป็นการตอกย้ำความเอร็ดอร่อยของมัน เห็นร่องรอยยินดีพอใจฉายผ่านใบหน้าของประธานโรงแรม ทุกคนในที่นั้นต่างก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

            จริงอยู่ที่ประธานหลินนับเป็นสตรีแกร่งที่มีจิตใจเด็ดเดี่ยว แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า สุดท้ายเธอก็แค่สาวน้อยคนหนึ่งเท่านั้น แต่พวกเขา…พวกเขาที่เป็นถึงชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ มากไปด้วยประสบการณ์ในห้องครัวมานานหลายสิบปี ทว่าแท้ที่จริงกลับเป็นขี้ขลาดตาขาว กระทั่งสเต็กกึ่งสุกกึ่งดิบชิ้นเดียวก็ยังไม่กล้าลองด้วยซ้ำไป

            ลองดูสักคำคงไม่เสียหายอะไร ดีไม่ดีอาจได้ค้นพบสิ่งแปลกใหม่ที่คาดไม่ถึงก็เป็นได้!

            ยิ่งไปกว่านั้น ปัจจุบันอาหารสไตล์ตะวันตกยังเป็นจุดขายหลักของโรงแรมแห่งนี้อีกด้วย หากไม่รู้จักปรับตัวให้ทันโลกทันยุคสมัย สักวันหนึ่ง พ่อครัวแก่ๆหัวโบราณอย่างพวกเขาย่อมต้องจมหายไปตามกาลเวลา

            นั่นหมายถึงว่า ถูกไล่ออก!

            คิดได้เช่นนั้น ทุกคนจึงยอมกลั้นใจกระเดือกเนื้อสเต็กชิ้นนั้นเข้าปาก พร้อมขบเคี้ยวด้วยความรู้สึกกล้ำกลืนฝืนทน บ้างถึงขั้นอยากจะอาเจียนออกมาก็มี แต่ช่างน่าแปลกนัก เมื่อเคี้ยวต่อเนื่องอยู่ครู่หนึ่ง กลิ่นคาวจากเนื้อวัวที่ควรจะมีก็กลับไม่มีแม้แต่ร่องรอย มิหนำซ้ำยิ่งเคี้ยวก็ยิ่งมันปากเอร็ดอร่อย รสหวานและชุ่มฉ่ำของไขมันได้แตกซ่านเต็มช่องปาก

            ทุกคนต่างก็ตาโตเป็นประกาย หันขวับจ้องมองไปทางจู้หยานอย่างไม่อยากจะเชื่อ

            “นี่ทำได้ยังไงกัน? พ่อหนุ่ม ทำอะไรกับสเต็กชิ้นนี้กันแน่? ไม่เห็นว่าเธอจะใส่น้ำตาลลงไปเลย แต่ทำไมรสชาติถึงได้หวานกลมกล่อมแบบนี้ล่ะ?”