Tous les chapitres de : Chapitre 411 - Chapitre 420

215 2-2 ตอนที่ 412 ตาต่อตาฟันต่อฟัน (2) แต่ดูเหมือนว่าจู้หยานจะไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของประโยคนั้น เขาจึงร่ายอธิบายต่อไปตามปกติ “ยังไงความรู้สึกตอนที่อยู่ที่นั่นกับที่นี่มันก็ไม่เหมือนกัน อ่อ นี่ถ้ามองข้ามเรื่องอาหารไปได้ เรื่องเทคโนโลยีกับสภาพแวดล้อมรอบตัวที่ได้พบเจอในแต่ละวัน ที่อังกฤษนับว่าดีกว่าที่จีนหลายๆอย่างเลยล่ะ” “พอได้ไปเปิดหูเปิดตา ได้เห็นอะไรหลายๆอย่างก็ต้องยอมรับเลยว่า กรอบความคิดของคนจีนยังคับแคบเกินไป ทุกคนที่นี่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาเรียนกันแทบตาย เพื่อหวังเอาปริญญาไปแลกกับงานดีๆใช่มั้ย แต่ในมหาวิทยาลัยที่อังกฤษ กลับสอนให้ทุกคนรู้จักกับคำว่าความหมายที่แท้จริงของชีวิต ตามหาสิ่งที่ตนเองใฝ่ฝัน เมื่อรักในงานที่ชอบ ประสิทธิภาพในการทำงานก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย เมื่อนั้น งานดีๆมากมายก็จะเข้ามาในชีวิตของเราเอง นี่ล่ะคือการศึกษาของประเทศอังกฤษ” “ไม่เหมือนกับบ้านเรา ที่วันๆเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำข้อสอบอยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ถ้ารู้จักนำแนวคิดจากต่างประเทศเข้ามาปรับใช้ดูบ้าง เชื่อเถอะว่า ด้วยศักยภาพของคนจีนอย

216 2-2 ตอนที่ 414 พบกันอีกครั้งโดยบังเอิญ ขณะแสดงความคิดเห็นเรื่องแผนการต่อไปของจู้หยาน เมื่อได้โอกาส หลินจิงซูจึงเอ่ยปากชวนอีกฝ่ายไปชมมหาวิทยาลัยของเธอในยามค่ำคืน ซึ่งแน่นอนว่า จู้หยานย่อมต้องพยักด้วยความเต็มใจโดยแทบไม่ต้องคิด ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน หวู่ฮ่าวชิงก็รีบเสนอตัวอาสานำทางทั้งสองคนไปที่มหาวิทยาลัยทันที “ประธาน กลับมหาวิทยาลัยดึกๆดื่นๆแบบนี้มันอันตรายจะตายไป พวกเราไปพร้อมกันหมดนี่ไม่ดีกว่าเหรอ? จักรยานของฉันจอดอยู่หน้าโรงแรมพอดี” จังหวะเดียวกันนั้น หลินจิงซูก็ชำเลืองมองไปทางจู้หยาน และเห็นเขาส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธ นับตั้งแต่ที่หวู่ฮ่าวชิงได้จักรยานคันนี้มา เจ้าตัวมักจะชอบเชิญชวนให้เธอไปนั่งซ้อนท้ายอยู่เสมอ แต่น้อยครั้งที่เธอจะยอมนั่งไปด้วย ยิ่งในเวลาที่มีจู้หยานอยู่ข้างกายแบบนี้ หากเธอตอบตกลง คงสร้างความอึดอัดใจให้อีกฝ่ายพอควร “อย่าดีกว่า เพื่อนฉันกลับมาจากต่างประเทศทั้งที น่าจะอยากเดินกินลมคุยเล่นไประหว่างทางน่ะ” หลินจิงซูตอบกลับยิ้มๆ “ฮ่าวชิง นายกลับไปห

219 ตอนที่ 416 แขกไม่ได้รับเชิญ หลินจิงซูกลอกตามองบนแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ถ้าคิดจะตั้งโต๊ะเล่นกันจริงๆ คราวนี้จะพนันด้วยอะไรอีกล่ะ? มือคู่นี้อีกสักรอบมั้ย? “ดูแต่ละคนสิ พอเห็นจู้หยานก็พากันกระดี๊กระด๊าใหญ่เชียว แม่นี่ล่ะตัวดีเลย ทำแต่ของโปรดให้คนอื่น แต่ไม่ยักจะมีของโปรดหนูสักจาน หนูควรงอนแม่มั้ยคะเนี่ย” หลินจิงซูพูดไปก็หลุดหัวเราะไปด้วย เห็นชัดว่าจงใจหยอกเย้าติงเสวี่ยเหม่ย ขณะเดียวกัน ทางด้านเฉินเฉวียนเย่กลับไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ เอ่ยปากชักชวนให้จู้หยานลงมือรับประทานอาหารมากมายตรงหน้า “อย่าไปสนใจพวกผู้หญิงทะเลาะกันเลย เรามาเริ่มกินกันดีกว่า!” จู้หยานพยักหน้าและคีบตักของโปรดใส่ปากอย่างมีความสุข บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเวลานี้เป็นไปอย่างอบอุ่น ครอบครัวสี่คนต่างพูดคุยกับสรวนเสเฮฮาอย่างมีความสุข เห็นจู้หยานเปิดใจเข้ากับทุกคนได้ดีแบบนี้ หลินจิงซูก็พลอยยิ้มแย้มอย่างมีความสุขตามไปด้วย อยากให้ช่วงเวลาแบบนี้คงอยู่ตลอดไปจัง… หากย้อนกลับไปในครั้งนั้น จู้หยานไม่ต้องไปเรียนต่อที่ประเทศ

220 2-2 ตอนที่ 418 จงใจหักหลัง ได้เห็นทัศนคติเช่นนี้ของผู้เป็นย่า จู้หยานก็ยิ่งรู้สึกผิดหวังในตัวย่าของเขามากยิ่งขึ้น “คุณย่าครับ ยังเห็นผมเป็นหลานชาย..ไม่สิ…ยังเห็นผมเป็นคนอยู่บ้างมั้ยครับ? ผมเองก็มีชีวิตจิตใจ มีความรู้สึกเหมือนคนอื่นๆ แต่ชาตินี้กลับไม่มีสิทธิ์ชอบพอใครเลยเหรอครับ?” “ถึงแม้หลินจิงซูจะมาจากครอบครัวชนบทธรรมดาทั่วไป แต่ฐานะการเงินของเธอในตอนนี้ก็จัดว่าร่ำรวยกว่าคนส่วนใหญ่มากนัก เธอสามารถซื้อบ้านวิลล่าหรู สามารถเปลี่ยนชีวิตความเป็นอยู่ของแม่เธอให้ดีขึ้นได้ด้วยธุรกิจที่เธอก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาเอง แล้วแบบนี้คุณย่ายังจะบอกว่า เธอไม่มีคุณสมบัติเพียงพอจะเป็นสะใภ้สกุลจู้อีกงั้นเหรอครับ?” แต่ไม่ว่าจู้หยานจะพล่ามพรรณนาถึงทักษะความสามารถที่เก่งกาจด้านธุรกิจของหลินจิงซูสักเพียงใด ทว่าหญิงชราตรงหน้าก็ยังยึดมั่นในอุดมคติความคิดเดิมๆของตนเอง และไม่แม้แต่จะสนใจฟังอย่างจริงจังด้วยซ้ำไป ในความเห็นของเธอ การที่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งสามารถประสบความสำเร็จถึงขั้นนี้ได้ ทั้งในด้านขุมพลังอำนาจและทรัพย์สินเงินทอง ทุกอย่

221 2-2 ตอนที่ 420 หนีออกจากบ้าน คำพูดทั้งหมดแฝงนัยยะไว้อย่างชัดแจ้งว่า หญิงชราคนนี้ยอมทำได้ทุกอย่าง ขอเพียงจู้หยานเลิกยุ่งกับหลินจิงซูเป็นพอ เพราะท้ายที่สุดแล้ว ปณิธานสูงสุดในฐานะผู้อาวุโสแห่งตระกูลมหาเศรษฐีใหญ่อย่างพวกเธอก็คือ การเสาะหาคู่ครองที่สมบูรณ์ไร้ที่ติให้แก่ทายาทคนสำคัญ ที่จะมากุมบังเหียนธุรกิจคนต่อไปนั่นเอง และผู้หญิงคนนั้นจะต้องเป็นกุลสตรีที่มีภูมิหลัง และความฉลาดรอบรู้ทัดเทียมกับฝ่ายชาย ต้องไม่ใช่โสเภณีใต้ดินที่ใช้เรือนร่างแลกความสำเร็จมาอย่างหลินจิงซู! “ในสายตาของคุณย่า คงจะวัดคุณค่าของคนด้วยตัวเงินสินะครับ? งั้นผมจะบอกอะไรให้ ในฐานะที่ผมรู้จักกับเธอมาตั้งแต่แรกเริ่ม ผู้หญิงคนนี้ทำทุกอย่างด้วยลำแข้งและสองมือของตัวเอง จนสามารถประสบความสำเร็จได้อย่างทุกวันนี้ ทั้งหมดล้วนมาจากความสามารถของเธอล้วนๆครับ!” “ที่สำคัญ หลินจิงซูยังเก่งกว่าผมมากไม่ว่าจะเป็นไหวพริบหรือสติปัญญา ในสายตาของคุณย่า คงเห็นเธอเป็นแค่ผู้หญิงหากินที่เที่ยวเกาะผมไปวันๆสินะครับ? ผิดถนัดเลยล่ะ เพราะตอนนี้ผมต่างหากท