ตอนที่ 432 จู้หยานนำทีมพ่อครัว

227 2-2

            ตอนที่ 432 จู้หยานนำทีมพ่อครัว

            เมื่อได้ฟังข้อสงสัยชวนประหลาดใจของทุกคน จู้หยานจึงเริ่มอธิบายอย่างใจเย็นอีกครั้งว่า สเต็กจากนี้ไม่ได้ปรุงอะไรเพิ่มเติมเลยนอกจากเกลือกับพริกไทย ส่วนรสหวานกลมกล่อมที่ทุกคนได้สัมผัสนั้น ล้วนมาจากชั้นไขมันภายในเนื้อที่ได้รับการย่างจนละลาย และนี่คือรสชาติดั้งเดิมของเนื้อวัว

            เพียงเพราะว่าทุกคนไม่คิดเปิดใจทดลองชิมอาหารแบบนี้มาก่อน ทำให้ไม่มีโอกาสได้ทราบถึงความแตกต่างระหว่างเนื้อวัวกับเนื้อหมู จึงเหมารวมไปว่าเนื้อสัตว์ต้องกินแบบสุกเพียงอย่างเดียวเท่านั้น หารู้ไม่ว่า ความอร่อยของเนื้อวัวในแต่ละระดับความสุกนั้น กลับให้ประสบการณ์ในรสชาติที่แตกต่างกันไป

            แต่ถึงอย่างนั้น แม้สเต็กจานนี้ของจู้หยานจะมีรสชาติอร่อยสักแค่ไหน แต่พ่อครัวส่วนใหญ่กลับไม่เห็นด้วยที่จะนำเมนูออกมาเสิร์ฟให้กับแขก

            “ประธานหลินครับ ผมคิดว่าอย่าเสิร์ฟสเต็กแบบสุกๆดิบๆนี้ให้กับแขกดีกว่าครับ เหตุผลแรกเลย ถึงแม้จะกินได้และมีรสอร่อยก็ตาม แต่แขกส่วนใหญ่ที่สั่งอาหารนั้น พวกเขาล้วนพิจารณาจากรูปภาพ ถ้าเห็นสเต็กชุ่มเลือดแบบนี้ รับรองได้ว่าไม่มีใครกล้าสั่งกินแน่ๆ อีกเหตุผลหนึ่งที่สำคัญก็คือ ถ้าแขกที่กินเข้าไปเกิดป่วยกะทันหันขึ้นมา พวกเขาจะต้องโทษสเต็กของเราเป็นอันดับแรกอย่างแน่นอน ต่อให้สาเหตุจริงๆอาจจะไม่ใช่ก็ตามที แต่ถ้าข่าวนี้หลุดออกไปถึงหูคนภายนอก มีหวังโรงแรมของเราได้เสื่อมเสียชื่อเสียงแน่ๆครับ”

            “สิ่งสำคัญที่สุดนอกเหนือจากรสชาติที่เอร็ดอร่อยก็คือเรื่องของสุขอนามัย ไม่ว่าสเต็กจะอร่อยแค่ไหน แต่ถ้าปรุงออกมาแบบนี้ย่อมมีความเสี่ยง ผมอยากแนะนำให้หลีกเลี่ยงเมนูนี้จะดีกว่า ไม่อย่างนั้นอาจเกิดเป็นข้อครหาของคนข้างนอกได้”

            หลินจิงซูพยักหน้ารับทราบถึงข้อกังวลใจของเหล่าพ่อครัว และออกจะเห็นด้วยมากกว่าจะปฏิเสธด้วยซ้ำไป แต่ประเด็นสำคัญที่ชวนคิดก็คือ เธอจะแก้ไขปัญหานี้ได้ยังไง? ในเมื่อจุดขายของที่นี่คืออาหารตะวันตก แต่สิ่งนี้กลับขัดแย้งกับวัฒนธรรมการกินของชาวจีน

            เวลานี้ ทุกคนต่างก็ได้ลองชิมเนื้อสเต็กกันครบถ้วนแล้ว และต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า สเต็กกึ่งสุกกึ่งดิบจานนี้ได้ชนะใจของพวกเขาไปเต็มๆ เหลือเพียงแค่ว่า จะทำอย่างไรจึงจะสามารถนำเมนูนี้ออกมาบริการแขกได้โดยปราศจากอคติ?

            “ประธานหลินครับ ผมว่าผมมีความคิดดีๆแล้วล่ะ ลองย่างให้เนื้อสเต็กสุกขึ้นมาอีกหน่อยจะดีมั้ยครับ? ขอแค่สุกในระดับที่ไม่มีเลือดเยิ้มออกมาเป็นพอ ถึงแม้วัฒนธรรมการกินสเต็กแบบกึ่งสุกกึ่งดิบจะเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางในต่างประเทศ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า ชาวจีนอย่างเราๆจะยอมรับได้จริงมั้ยครับ? ยังไงวัฒนธรรมการกินของพวกฝรั่งก็แตกต่างจากประเทศเรามากจริงๆ เป็นเรื่องยากที่จะเปลี่ยนอคติให้เป็นความชอบได้”

            “ผมเห็นด้วยเหมือนกัน ถ้าไม่สามารถหาวิธีแก้เรื่องระดับสุกของสเต็กได้จริงๆ ก็ใช่ว่าอาหารสไตล์ตะวันตกจะมีแค่เมนูเดียว เรายังมีพิซซ่า พาสต้า แล้วก็อื่นๆอีกตั้งมากมาย ส่วนเรื่องวิธีทำยังต้องห่วงอะไรอีกล่ะ? ในเมื่อเรามีพ่อครัวหนุ่มไฟแรงจากต่างประเทศอยู่ด้วยทั้งคนจริงมั้ย? หลังจากนี้ก็ค่อยๆปรับเปลี่ยนกันไปจนกว่าจะลงตัวนั่นแหละ”

            “พูดไปแล้วก็นึกถึงปัญหาอีกไม่น้อยเลย เพราะส่วนใหญ่พวกฝรั่งมักจะกินแต่อาหารประเภทเนื้อสัตว์กันตลอดทั้งปี แตกต่างจากบ้านเราที่เน้นพวกผักผลไม้ ถ้ารับพ่อหนุ่มนี่เข้ามาจริงๆ คงต้องมีเรื่องให้ปรับเปลี่ยนกันอีกเยอะเชียวล่ะ”

            หลินจิงซูพยักหน้าตอบรับทุกความคิดเห็น เห็นได้ชัดว่า ตัวเธอเองค่อนข้างเปิดใจรับฟังเสียงจากพ่อครัวเหล่านี้ไม่น้อย

            เหลือบตามองจู้หยานที่ดูกระตือรือร้นพร้อมจะทำงานอย่างเต็มที่ จึงได้พูดขึ้นว่า

            “ถ้าทุกคนไม่มีข้อกังขาเกี่ยวกับฝีมือการทำอาหารของจู้หยานแล้ว ฉันก็จะให้เขาได้ลองขึ้นเป็นหัวหน้าพ่อครัวฝ่ายอาหารตะวันตกสักระยะ แล้วทุกคนก็ไม่ต้องบ่นพร่ำเพรื่อกันล่ะ เพราะถ้าไตรมาสนี้กำไรจากแผนกจัดเลี้ยงเพิ่มขึ้น ฉันรับปากว่าจะแจกโบนัสก้อนใหญ่ให้ทุกคน!”

            “ใช่ว่าฉันเองจะไม่รู้ ทุกคนในที่นี้คงจะรู้สึกคลางแคลงใจ ที่ได้เห็นชายหนุ่มคนนี้เข้ามาคุมครัวอาหารตะวันตกใช่มั้ย? แต่ทุกคนก็เห็นกับตาแล้วว่า อาหารสไตล์ตะวันตกจริงๆนั้น  ทำยากและแตกต่างจากที่ทุกคนคิดขนาดไหน ถ้าขาดจู้หยานไป ก็เท่ากับว่าพวกเราขาดองค์ความรู้ด้านอาหารตะวันตกไปด้วย อย่าลืมจุดประสงค์ร่วมกันของทุกคนสิว่าคืออะไร? เพื่อยกระดับโรงแรมของเราขึ้นไปอีกขั้นใช่มั้ย? ดังนั้น ได้โปรดช่วยวางศักดิ์ศรีกับความทะนงตนลงก่อนเถอะนะ ฉันขอให้สัญญากับทุกคนในที่นี้ว่า ถ้าสามารถทำกำไรได้ทะลุเป้า ทุกคนจะได้รับรางวัลค่าเหนื่อยกันอย่างงามแน่นอน!”

            หลังจากที่ได้ร่วมงานกับพ่อครัวเหล่านี้มานานหลายเดือน มีหรือที่หลินจิงซูจะไม่ทราบถึงอุปนิสัยของพวกเขา? เธอจึงตัดสินใจใช้ไม้อ่อนเข้าเจรจาเปิดใจกับทุกคนด้วยเหตุและผล พร้อมทั้งสัญญาว่าจะมอบโบนัสก้อนโตให้อย่างงาม หากทุกอย่างประสบความสำเร็จด้วยดี

            ซึ่งก็แน่นอนว่า ไม่มีพ่อครัวคนไหนที่รู้สึกพอใจเมื่อได้ยินเรื่องตำแหน่งของจู้หยาน แต่พอรู้ว่าจุดหมายปลายทางของภารกิจครั้งนี้คือเงินโบนัสก้อนโต ทุกคนต่างก็พร้อมใจกันปลดเปลื้องศักดิ์ศรีและตัวตนทิ้งไป ยอมปล่อยให้เด็กหนุ่มจากประเทศอังกฤษอย่างจู้หยานนำทีม!