ตอนที่ 439 ชีวิตในอนาคต

237 1-2

            ตอนที่ 439 ชีวิตในอนาคต

            “จู้หยาน ถ้านายรู้สึกไม่สบายใจก็ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันย้ายไปเปิดอีกห้องข้างกันแทน แค่คืนเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ย่าของนายยิ่งหวงนายมากอยู่ด้วย ขืนรู้เรื่องนี้ขึ้นมามีหวังได้อาละวาดอีกแน่”

            สิ้นเสียงจบประโยค หลินจิงซูก็หมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องไปทันที แต่วินาทีเดียวกันนั้น จู้หยันก็เป็นฝ่ายพูดรั้งไว้

            “จิงซู ผมยินดีมากต่างหาก! หมายถึง..เอ่อ…ผมอยากอยู่กับคุณต่ออีกสักพักเพื่อพูดคุยเรื่องแผนการต่อจากนี้น่ะ! นี่ไม่ใช่แค่เพื่อตัวผมเอง แต่เพื่อตัวคุณด้วย ถึงแม้จะไม่มีใครเชื่อใจผมเต็มร้อยในเวลานี้ แต่ผมจะต้องทำให้ได้! ผมจะพิสูจน์ให้ทั้งคุณและคุณย่าได้รู้ว่า การกลับมาจีนในครั้งนี้ของผมเป็นความคิดที่ถูกต้องที่สุดแล้ว!”

            เห็นจู้หยานปั้นสีหน้าดุดันจริงจังถึงเพียงนี้ หลินจิงซูก็ได้แต่ยิ้ม และกล่าวปลอบประโลมอย่างใจเย็นว่า

            “จู้หยาน ครั้งแรกนายเคยบอกกับฉันว่า ที่นายกลับจีนมาคราวนี้ก็เพราะฉันใช่มั้ย? ขอถามอะไรหน่อยสิ ฉันเห็นนายไม่อยากกลับอังกฤษท่าเดียวแบบนี้ ชีวิตที่โน่นมันไม่ดีเท่าบ้านเราขนาดนั้นเชียวเหรอ?”

            เธอพยายามเปลี่ยนหัวข้อสนทนา จงใจหลีกเลี่ยงไม่ให้บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เป็นไปด้วยความตึงเครียดมากเกินไป และเมื่อได้ยินคำถามนี้ของหลินจิงซู อีกฝ่ายก็พยักหน้าตอบอย่างไม่ลังเลทันทีเช่นกัน

            “ใช่ ผมกลับมาจีนครั้งนี้ก็เพราะคุณ ถึงแม้จะอยู่ห่างไกลกันข้ามทวีป แต่ผมก็คอยเฝ้าติดตามข่าวสารของคุณจากประเทศอังกฤษอยู่ตลอด ถึงแม้อินเทอร์เน็ตที่บ้านพักจะถูกตัดไป แต่ระหว่างทางตามช่องโทรทัศน์ท้องถิ่น ผมก็ได้เห็นข่าวการสัมภาษณ์ของคุณถูกแปลเป็นภาษาอังกฤษกระจายไปทั่ว!”

            “ขอบอกตามตรง ตอนนั้นผมเองก็พอจะรู้ว่า ชีวิตความเป็นอยู่ของคุณที่จีนดีขึ้นจากเดิมมากขนาดไหน ผมเองก็พลอยรู้สึกโล่งใจไปด้วย แต่ขณะเดียวกัน มันก็กลายมาเป็นแรงกระตุ้นบีบคั้นให้ผมต้องลุกขึ้นทำอะไรสักอย่าง ผมจำเป็นต้องพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า ผมไม่ใช่ลูกคนรวยที่วันๆเอาแต่พึ่งพาเงินทองของครอบครัว แต่ด้วยลำแข้งและสองมือนี้ของผม ผมก็สามารถประสบความสำเร็จได้เช่นกัน!”

            จริงอยู่ที่จู้หยานเป็นคนเข้มแข็งและมีเป้าหมายชัดเจน แต่เพียงจุดเดียวที่ทำให้เธอและเขาแตกต่างกันก็คือ วุฒิทางอารมณ์และจิตใจ

            เขาต้องการตามล่าฝันของตนเอง แต่ในขณะเดียวกันก็ทำด้วยความรีบร้อนโดยไม่มองปัจจัยรอบข้าง เพราะต้องการจะพิสูจน์ให้ย่าของเขาได้เห็น แต่นี่กลับเป็นอุปสรรคทางจิตใจที่จู้หยานยังไม่อาจข้ามฝ่าไปได้

            ท้ายที่สุดนี้เอง วุฒิทางอารมณ์และจิตใจของเธอมีสูงกว่าจู้หยานมาก ในสายตาของหลินจิงซู ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้ายังเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มเลือดร้อนที่มีความฝันคนหนึ่ง และยังไม่เข้าใจความหมายที่จริงของคำว่า ‘ชีวิต’ ดีพอ

            และหากทั้งสองยังมีทัศนคติต่อโลกไม่ชัดเจนและใกล้เคียงกันมากพอ สิ่งนี้อาจส่งผลกระทบต่อความร่วมมือระหว่างกันในภายหลังได้

            อย่างไรก็ตาม หลินจิงซูย่อมรู้ดีเช่นกันว่า ต่อให้จะอธิบายอะไรไปในตอนนี้ จู้หยานก็จะมีแต่ยิ่งดื้อรั้นมากขึ้น ต่อให้เขาจะเป็นอัจฉริยะมีความคิดเหมือนผู้ใหญ่ขนาดไหน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า เขายังเป็นแค่เด็กหนุ่มในวัยยี่สิบปีคนหนึ่งเท่านั้น

            เห็นสีหน้าท่าทางของหลินจิงซูที่แสดงออกเชิงต่อต้านไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเขาเท่าไหร่นัก จู้หยานจึงพลิกตัวกลับไปนั่งเล่นบนโซฟาตามสะดวก และปล่อยให้หลินจิงซูคิดไปว่า ตัวเขาทำอะไรไร้เหตุผลแบบนี้ต่อไป

            “คุณไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร แค่ยอมรับฟังผมจนถึงตอนนี้ ผมก็ดีใจมากแล้วล่ะ”

            “นี่นายกำลังน้อยใจฉันเหรอ? ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อนาย แต่ไม่อยากให้นายมีความคิดสุดโต่งเกินไป จนทำอะไรโดยไม่สนใจรอบข้างเท่านั้น ก่อนหน้านี้นายบอกว่า มีโครงการรังสรรค์อาหารสไตล์ตะวันตกผสมผสานกับจีนใช่มั้ย? เอาแบบนี้ดีกว่า ถ้านายสามารถยกระดับแผนกจัดเลี้ยงในโรงแรมของฉัน ให้มีอาหารฟิวชั่นที่ผสมผสานเมนูระหว่างชาติได้จริงๆ ฉันจะแบ่งหุ้นส่วนหนึ่งให้ นายจะได้สามารถเข้ามาร่วมบริหารโรงแรมได้ ดีมั้ยล่ะ?”

            แต่ทว่า ข้อเสนอของหลินจิงซูกลับถูกจู้หยานปฏิเสธแทบจะในทันที แม้ตัวเขาอยากจะเป็นพ่อครัวที่โรงแรมแห่งนี้ก็จริง แต่ก็ไม่ต้องการสร้างพันธะขึ้นมาผูกมัดตนเองไว้กับสถานที่ใดสถานที่หนึ่ง

            เขามีแผนที่จะเปิดธุรกิจอาหารของตัวเองในอนาคต จึงไม่คิดจะตีกรอบจำกัดอนาคตตัวเองไว้ที่โรงแรมเล็กๆเพียงแห่งเดียวเช่นนี้ สำหรับจู้หยาน ที่นี่เป็นเพียงสถานที่บ่มเพาะฝึกฝนเพื่อพิสูจน์ตัวเองเท่านั้น

            “จิงซู คุณไม่จำเป็นต้องทำอะไรแบบนี้เลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องยกหุ้นส่วนหรือเงินปันผลให้ ผมแค่ต้องการสร้างสมประสบการณ์ในครัวจริงๆเท่านั้น”

            ได้ฟังแผนการความคิดของจู้หยาน เธอก็พอจะเข้าใจได้ ด้วยมันสมองและอำนาจทางการเงินของเธอ ทำให้หลินจิงซูค่อนข้างมั่นใจว่า ความสำเร็จที่วาดฝันกันเอาไว้จะต้องมาถึงในไม่ช้า

            “เรื่องนั้นนายไม่ต้องห่วง เพราะเงินปันผลช่วงปลายปีรอบนี้ ฉันจะขอเอาไปลงทุนกับเรื่องอสังหาริมทรัพย์ก่อน อีกไม่นานเกินรอ ฉันจะมาลุยธุรกิจพร้อมกับนายเต็มตัว! ด้วยความรอบรู้ของฉันกับความสามารถที่นายมี รับรองได้ว่ากำไรที่เราจะได้หลังจากนี้ จะต้องมากกว่ารายรับของตระกูลจู้ทั้งตระกูลแน่นอน!”

            หากเป็นคนอื่นที่พูดพล่ามไร้สาระเช่นนี้ จู้หยานคงจะมองว่าคนนั้นเพ้อเจ้อ

            แต่เมื่อประโยคเหล่านี้หลุดออกมาจากปากของหลินจิงซู ตัวเขากลับเชื่อสนิทใจในทันที

            รากฐานด้านธุรกิจที่หลินจิงซูวางแผนเอาไว้ หากมองกันในมุมระยะยาว เธอดูจะมีภาษีดีกว่าอาณาจักรธุรกิจของตระกูลจู้จริงๆ และถ้าวันนั้นมาถึงเมื่อไหร่ สายตาที่ย่าของเขาเคยมีต่อเธอจะต้องเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน!

            แค่คิดจู้หยานก็รู้สึกมีความสุขตามแล้ว

            “แต่จะว่าไป ระหว่างที่รอให้ถึงวันที่คุณจะประสบความสำเร็จ ทำไมเราถึงไม่ใช้โอกาสนี้ไปเรียนต่อเฉพาะทางที่ต่างประเทศด้วยกันล่ะ?”

            หลินจิงซูพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่งกับข้อเสนอนี้ของจู้หยาน การเรียนต่อเฉพาะทางนับเป็นอีกหนึ่งเส้นทาง ที่จะเสริมสร้างความแข็งแกร่งในเรื่องทักษะการบริหารของเหล่าผู้ประกอบการได้ และการเรียนเรื่องบริหารจัดการก็กำลังเป็นที่นิยมอย่างมากในโลกอนาคต

            ถึงแม้เธอจะเป็นคนจากอีกยุคสมัยที่เดินทางข้ามเวลามา ผู้ซึ่งล่วงรู้เหตุการณ์​ต่างๆในอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่หากขาดทักษะในด้านการบริหารจัดการไป เงินทองที่หามาได้สักวันอาจต้องพลาดพลั้งสูญเสียไปได้เช่นกัน