ตอนที่ 46 เป็นความคิดที่วิเศษมาก

24 1-2

            ตอนที่ 46 เป็นความคิดที่วิเศษมาก

            สิ้นสุดอาหารมื้อเย็นในวันนั้น หลินจิงซูก็ได้นำข้าวกล่องที่ติงเสวี่ยเหม่ยได้ตระเตรียมไว้ไปส่งที่บ้านของศาสตราจารย์หวัง

            วันนี้ทั้งศาสตราจารย์หวังและย่าหวังต่างก็ไม่อยู่บ้านกันทั้งคู่ จึงเหลือเพียงแค่จู้หยานที่กำลังยืนสอดส่องอยู่ภายในห้องใต้หลังคา และไม่รู้เหมือนกันว่าเขากำลังถ่ายรูปอะไรอยู่

            หลินจิงซูร้องทักทายจู้หยานอย่างเป็นกันเอง

            “ได้เวลากินข้าวแล้ว”

            จู้หยานวางกล้องลงบนโต๊ะ หันไปจ้องมองหลินจิงซูที่กำลังจัดเรียงกล่องอาหารแต่ละชนิดไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

            ทันทีที่เจ้าสาหร่ายขนสีขาวปุกปุยเห็นเธอเข้า มันก็เริ่มกระดิกหางและเดินเข้ามาคลอเคลียวนเวียนอยู่รอบเท้าของเธออย่างรักใคร่ ทุกวันนี้เจ้าสาหร่ายดูเหมือนจะชอบหลินจิงซูมากกว่าจู้หยานผู้เป็นเจ้าของเสียอีก

            หลินจิงซูอุ้มเจ้าสาหร่ายขึ้นมาและวางร่างของมันลงบนถาดตาชั่ง แล้วจึงหันไปบอกกับจู้หยานว่า

            “ช่วงนี้น้ำหนักของเจ้าสาหร่ายดูเหมือนจะขึ้นเยอะเกินไปแล้วนะ ต้องงดให้ขนม แล้วก็อย่าให้กินอะไรเพิ่มมากไปกว่านี้ ไม่งั้นอาจส่งผลเสียต่อสุภาพของมันได้”

            จู้หยานพยักหน้ารับทราบ สายตาสอดส่ายไปมา ท่าทางของเขาดูคล้ายกับคนกำลังสงสัย

            “ดูเหมือนคุณจะรู้เรื่องแมวไม่น้อยเลย?”

            “ฉันเคยเลี้ยงแมวจรจัดมาก่อน หลายตัวเลยล่ะ”

            หลินจิงซูอุ้มเจ้าสาหร่ายตัวอ้วนวางลงกับพื้น

            “แล้วพวกมันอยู่ที่ไหน?”

            “หลงทางหนีไปหมดแล้ว”

            นึกถึงเรื่องราวในครั้งนั้น หลินจิงซูถึงกับใจคอสั่นเทาด้วยความวิตกกังวลอย่างหนัก เพราะตั้งแต่ที่เธอได้ย้ายเข้าไปอาศัยอยู่ในบ้านพันคนชราแล้ว เธอก็ไม่เคยได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับแมวจรจัดพวกนั้นอีกเลย อายุอานามของเธอในครั้งนั้นก็ค่อนข้างมากพอควร อย่าว่าแต่ดูแลแมวเลย เพียงแค่จะดูแลสังขารตัวเองก็ยังแทบไม่ไหวแล้ว

            “เป็นอะไรรึเปล่า? สีหน้าของคุณมันบอกว่าอารมณ์ไม่สู้ดีเท่าไหร่?”

            จู่ๆจู้หยานก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

            หลินจิงซูจ้องหน้าอีกฝ่ายครู่ใหญ่ พร้อมกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ผุดขึ้นในใจ คาดไม่ถึงเลยว่า อีกฝ่ายจะเฝ้าสังเกตสีหน้าและอารมณ์ของเธออยู่ตลอดเวลาเช่นนี้ ในมุมมองของเธอ จู้หยานเป็นคนที่ไร้ซึ่งทักษะในการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นโดยสิ้นเชิง อีกทั้งยังมีโลกส่วนตัวสูงมากอีกด้วย

            “ก็นิดหน่อย” หลินจิงซูคาดเดาต่อได้ทันทีว่า อีกฝ่ายจะต้องถามถึงเหตุผลที่ทำให้เธออารมณ์ไม่ดีอย่างแน่นอน และตัวเธอเองก็ได้เตรียมคำตอบไว้พร้อมแล้วเช่นกัน

            แต่ใครจะคาดคิดว่า จู้หยานจะเป็นคนแหวกแนว และทำตัวแหกสามัญสำนึกได้อย่างสิ้นเชิงเช่นนี้ ทั้งที่ตนเองเป็นฝ่ายริเริ่มไถ่ถามก่อนแท้ๆ แต่เมื่อพูดจบ ก็หันไปอุ้มแมวขึ้นมากอดเล่นในอ้อมแขน และไม่คิดจะถามหรือพูดคุยต่อแต่อย่างใด

            หลินจิงซูเฝ้ารออยู่เป็นเวลานาน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะเอ่ยถามแต่อย่างใด สุดท้ายก็อดรนทนไม่ได้ และเป็นฝ่ายเริ่มเปิดประเด็นแทน

            “ไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าเพราะอะไร?”

            “ทำไมต้องถามด้วยล่ะ?”

            จู้หยานตอบไปพลาง กอดแมวในอ้อมแขนไปพลาง

            “ก็เพราะนายเพิ่งถามฉันว่า เป็นอะไรรึเปล่า? หลังฉันตอบไปแล้ว นายก็ควรจะต้องถามต่อไม่ใช่เหรอว่าเพราะอะไร?”

            สำหรับผู้ชายที่มักทำตัวแหกสามัญสำนึกคนนี้ หลินจิงซูอยู่ด้วยแล้วรู้สึกอยากจะบ้าตาย ตอนนี้ไม่เพียงเธอจะไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด แต่กลับรู้สึกอึดอัดมากขึ้นไปอีก

            จู้หยานส่ายหน้า “ผมไม่อยากถาม”

            “นี่นาย….”

            หลินจิงซูทิ้งตัวลงนอนพิงพักบนเก้าอี้ยาวข้างจู้หยาน ถอดถอนหายใจด้วยความละเหี่ยใจ หยิบเศษอาหารแมวที่เหลืออยู่เล็กน้อย หลอกล่อให้เจ้าสาหร่ายกระโดดหนีออกจากอ้อมแขนของอีกฝ่าย จากนั้น ก็ยึดเจ้าแมวอ้วนสีขาวปุกปุยไว้เป็นตัวประกันทันที

            “ฉันไม่สนหรอกว่านายจะอยากถามหรือเปล่า เพราะถึงยังไงฉันก็จะพูดให้ฟังอยู่ดี แล้วถ้านายไม่ยอมฟัง ฉันก็จะไม่คืนเจ้าสาหร่ายให้!”

            “รู้แล้ว รู้แล้ว งั้นก็พูดๆมาเถอะ”

            จู้หยานต้องยอมจำนนในที่สุด

            ได้ฟังคำยินยอมจากปากของอีกฝ่าย หลินจิงซูที่กำลังจะอ้าปากพูด จู่ๆก็นึกไม่ออกว่าควรจะเริ่มเล่าจากตรงไหนก่อนดี หลังจากพินิจใคร่ครวญจัดเรียงลำดับความคิดในหัวอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ค่อยเล่าปูเรื่องก่อนว่า

            “นายเคยเห็นเรื่องที่เกิดขึ้นในตรอกวันนั้นแล้วใช่มั้ย? ถ้าอย่างนั้น นายก็น่าจะรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในครอบครัวของฉันดี มิหนำซ้ำนายยังรู้ความลับที่ฉันใช้วิชาโกงไพ่เป็นอีก เพราะฉะนั้น ถ้าฉันจะปรึกษาเรื่องอะไรสักอย่างกับนาย ดูท่าจะน่าปลอดภัยกว่าปรึกษาแม่ในตอนนี้เยอะเลย”

            ตัวเธอในตอนนี้รู้สึกไร้ซึ่งพันธมิตรอย่างสิ้นเชิง เว้นแต่จู้หยานที่อยู่ตรงหน้านี้เพียงคนเดียว เพราะแม้กระทั่งติงเสวี่ยเหม่ยยังลังเลเลือกข้างระหว่างตัวเธอกับหลินชิงอี้ไม่ได้

            ดังนั้น หากจะต้องเสี่ยงปรึกษากับใครสักคน เธอขอวางเดิมพันไว้ที่จู้หยานยังดีเสียกว่า

            เพราะอย่างน้อยที่สุด จู้หยานก็ไม่ใช่พวกปากโป้งเก็บความลับไม่อยู่ สัญชาตญาณของเธอบอกกับเธอเช่นนั้น

            หลินจิงซูเริ่มสาธยายบอกเล่าถึงข้อสงสัยทั้งหมดเกี่ยวกับหลินชิงอี้ให้จู้หยานฟัง

            “คุณต้องการให้พ่อแม่หย่ากันจริงๆเหรอ?”

            ภายหลังได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ใบหน้าของจู้หยานก็ฉายแววประหลาดใจออกมาให้เห็น สบตากับเธอในระยะใกล้ชิด เผยให้เห็นประกายตาสีเหลืองอำพันคู่นั้น

            “ถูกต้อง ฉันคิดว่าตัวเองมีเหตุผลมากเพียงพอ”

             หลินจิงซูระบายยิ้มส่งให้พร้อมพูดต่อว่า

            “ส่วนเหตุผลที่ว่านั้น ฉันคงไม่สามารถลงลึกในรายละเอียดได้ เอาเป็นว่า การที่พวกเขาทั้งสองหย่าร้างกันนับเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว”

            คำถามคือ หลังจากนี้ติงเสวี่ยเหม่ยจะสามารถใช้ชีวิตอยู่โดยไม่หย่าได้อย่างสงบสุขหรือไม่? ซึ่งคำตอบนั้นก็ก็ชัดเจนอยู่แล้วนับตั้งแต่ที่อู๋ซิ่วเหลียนวางแผนชั่วเพื่อใส่ร้ายแม่ของเธอ มีครั้งแรกย่อมต้องมีครั้งที่สอง และลำพังเพียงแค่หลินจิงซูคงจะไม่สามารถช่วยติงเสวี่ยเหม่ยให้พ้นภัยได้ตลอดไปทุกครั้งเช่นกัน และต่อให้สามารถช่วยได้ เธอก็ไม่อยากทำอีกต่อไปแล้ว

            เธอไม่ต้องการทนอยู่ในวัฎจักรที่บัดซบแบบนี้ต่อไป!

            สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดหลังจากเกิดใหม่ก็คือ การเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของติงเสวี่ยเหม่ยและตัวเธอเอง!

            “ความคิดของคุณช่างวิเศษมากจริงๆ”

            จู้หยานเว้นช่องไฟเล็กน้อยแล้วจึงพูดต่อว่า

            “นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว”

            “ห๊ะ? นี่นายบอกว่าเป็นความคิดที่วิเศษมากงั้นเหรอ?”

            หลินจิงซูแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เธอไม่คิดไม่ฝันเลยว่า จู้หยานจะเห็นดีเห็นงามกับเธอด้วยจริงๆ!