ตอนที่ 49 ทัศนศึกษา (2)

25 2-2

            ตอนที่ 49 ทัศนศึกษา (2)

            “จริงเหรอคะ? ขอบคุณมากเลยค่ะพ่อ! ความจริงป้าจางเองก็เคยบ่นกับหนูครั้งหนึ่งว่า ทำไมถึงได้โง่ปล่อยให้ลูกพี่ลูกน้องได้ไปทัศนศึกษาครั้งก่อนโดยไม่ยอมพูดอะไรเลย ป้าจางถึงขนาดประชดว่า สรุปแล้วใครเป็นลูกสาวแท้ๆของพ่อกันแน่”

            หลินชิงอี้เผยสีหน้าละอายใจเล็กน้อย และตอบส่งๆกลับไปว่า

            “เสวี่ยเสวี่ยเองก็อยู่ในช่วงใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัย คงไม่เหมาะจะไปทัศนศึกษา”

            “ค่ะพ่อ ไว้เจอป้าจางคราวหน้า หนูจะชมพ่อให้ฟังเยอะๆ!”

            หลิงชิงอี้ไม่คิดไม่ฝันจริงๆ เดิมทีเขาตั้งใจว่าจะมากินอาหารอร่อยที่นี่ฟรีๆ แต่กลับกลายเป็นว่าถูกไถเงิน80หยวนไปง่ายๆแบบไม่ทันรู้ตัว

            หลังสิ้นสุดมื้ออาหารเย็น หลินชิงอี้และติงเสวี่ยเหม่ยก็นั่งพูดคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นเขาที่เอ่ยปากขอตัวกลับบ้านตระกูลหลินก่อน

            จู่ๆก็เสียเงินไปตั้ง80หยวนง่ายๆแบบนั้น เขาไม่มีอารมณ์จะทำอะไรต่ออีกแล้ว!

            อู๋ซิ่วเหลียนกำลังยืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้านตระกูลหลิน เฝ้ารอคอยการกลับมาของหลินชิงอี้ เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นอย่างมากเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกลับมาจากบ้านของติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูเร็วกว่าที่คาดคิด หากไม่ใช่เพราะเขากำชับหนักแน่นว่าห้ามเธอไปที่บ้านโทรมๆริมแม่น้ำนั่นเด็ดขาด ป่านนี้อู๋ซิ่วเหลียนคงแอบติดตามเขาไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้วแน่นอน

            “พี้ชิงอี้คะ!”

            อู๋ซิ่วเหลียนสอดส่ายสายตามองซ้ายแลขวาจนมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่บริเวณนั้น เธอจึงรีบวิ่งไปควงแขนหลินชิงอี้และกอดรัดไว้แน่น

            “วันนี้พี่ไปกินข้าวที่บ้านติงเสวี่ยเหม่ย ฉันก็แอบกังวล คิดไปว่า…พี่อาจจะอยู่กับเธอตลอดทั้งคืน”

            หลินชิงอี้สำรวจสายตามองไปรอบตัวจนมั่นใจว่าปราศจากผู้คน จึงค่อยๆเอื้อมฝ่ามือออกไปลูบไล้บริเวณเนินก้นของอู๋ซิ่วเหลียนด้วยความปรารถนาบางอย่าง ยิ้มหวานพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทิ้ม

            “ผมรู้ว่าคุณกำลังรอคอยผมกลับมา แล้วจะให้ผมไปค้างคืนที่นั่นได้ยังไงล่ะ จริงไหม? ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ ผมทนไม่ไหวแล้วนะ….”

            “คนบ้า! ช่วงนี้ฉันเห็นพี่วิ่งไปกลับบ้านหลังนั้นบ่อยจะตายไป ไม่ใช่ว่าจะนอกใจฉันหรอกนะ? พี่รับปากฉันได้ไหมว่าจะไม่พาสองแม่ลูกนั่นกลับมา?”

            “ไม่แน่นอนจ้ะ! ที่ผมต้องทำไปทั้งหมดก็เพื่อการเลื่อนตำแหน่งเท่านั้น ได้เลื่อนตำแหน่งเมื่อไหร่ เงินเดือนของผมจะเพิ่มขึ้นอีกหลายสิบหยวนเลยล่ะ อำนาจการจัดการอะไรต่อมิอะไรก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ นี่คือความพยายามมาตลอดหลายปีของผม!”

            แม้จะได้ฟังเช่นนั้น แต่สีหน้าท่าทางของอู๋ซิ่วเหลียนก็ยังเผยให้เห็นร่องรอยที่ไม่สู้พอใจนัก เธอค่อยๆลากนิ้วชี้เรียวขาวไปบนแผ่นอกของหลินชิงอี้ วาดลวดลายยั่วยวนอารมณ์ พร้อมเปล่งเสียงเย้ายวนกระซิบข้างหูว่า

            “พี่ชิงอี้ ทันทีที่ได้เลื่อนตำแหน่ง พี่อย่าลืมที่ให้สัญญากับฉันไว้นะ ห้ามไปมาหาสู่กับติงเสวี่ยเหม่ยมากเกินกว่านี้อีก”

            “สัญญาจ้ะสัญญา ทำไมคนดีของพี่ต้องอิจฉาไปซะทุกเรื่องแบบนี้ด้วยล่ะ? ผู้หญิงหน้าเหลืองแบบนั้นจะเทียบกับซิ่วเหลียนได้ยังไงกัน?”

            “ก็ฉันหึงน่ะสิ ไม่อยากให้พี่ไปเจอหน้ามันบ่อยๆ”

            เสียงกระซิบประโยคแล้วประโยคเล่าของอู๋ซิ่วเหลียน ยิ่งฟังดูกระเส่าเย้ายวนหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ปลุกเร้าสัญชาตญาณสัตว์ภายป่าในใจของหลินชิงอี้ให้ตื่นขึ้น

            ในค่ำคืนที่มืดสนิท ทั้งสองซุกซ่อนตัวอยู่ภายในห้องและบรรเลงเพลงรักกันอย่างเร่าร้อน จนกระทั่งถึงเวลาที่หลินเสวี่ยกลับมาจากเรียนพิเศษ ทั้งคู่จึงค่อยแยกย้ายกันออกจากห้อง

            ทันทีที่เห็นหลินชิงอี้ หลินเสวี่ยก็วิ่งโผเข้าสวมกอดเขาด้วยความคิดถึงทันที

            “คุณลุงกลับมาแล้ว!”

            “ฮ่าฮ่า เสวี่ยเสวี่ยกลับมาแล้วเหรอจ๊ะ วันนี้เรียนเป็นไงบ้าง? เหนื่อยมั้ย?”

            หลินชิงอี้ลูบไล้ศีรษะหลินเสวี่ยอย่างเบามือ บรรยากาศเป็นไปด้วยความอบอุ่นเสมือนกับคู่พ่อลูกที่แท้จริง

            “คุณลุงคะ วันนี้หนูมีเรื่องมาบอกด้วยค่ะ อาทิตย์หน้าที่โรงเรียนจะจัดทัศนศึกษาขึ้น มีค่าเข้าร่วมคนละ80หยวนค่ะ หนูอยากไปเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์ประจำเมืองหลวงค่ะคุณลุง”

            หลังจากพูดจบ เธอก็ปรายตามองไปทางอู๋ซิ่วเหลียนเพื่อขอให้ช่วยสนับสนุนอีกแรง

            อู๋ซิ่วเหลียนรีบพูดเสริมขึ้นทันที

            “โอ้? ไปเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์ประจำเมืองหลวงได้ในราคาแค่ 80หยวนเองเหรอ? นี่มันถูกมากเลยนะ! อีกอย่าง การไปทัศนศึกษาแบบนี้ก็ต้องมีผู้เชี่ยวชาญไปคอยให้ความรู้ด้วยสิ นี่เรียกว่าคุ้มยิ่งกว่าคุ้มจริงๆ! อีกเดี๋ยวเสวี่ยเสวี่ยก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เป็นช่วงที่เด็กต้องเก็บเกี่ยวหาความรู้ให้เพิ่มพูนมากขึ้น พี่ชิงอี้ว่าจริงมั้ยคะ?”