ตอนที่ 48 ทัศนศึกษา (1)

25 1-2

            ตอนที่ 48 ทัศนศึกษา (1)

            วันต่อมา เมื่อหลินจิงซูกลับมาจากโรงเรียน เธอก็พบหลินชิงอี้กำลังนั่งจิบเหล้าอยู่ที่โต๊ะอาหาร ขณะที่ติงเสวี่ยเหม่ยเอวก็กำลังเร่งมือจัดเตรียมอาหารมื้อหรูมากมายมาวางเรียงรายไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้วยใจที่หวังว่าสิ่งเหล่านี้จะสามารถสร้างความประทับใจให้ผู้เป็นสามีได้

            เห็นว่าหลินจิงซูกลับมาถึงแล้ว ติงเสวี่ยเหม่ยจึงร้องบอกระหว่างตักข้าว

            “กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ รีบไปล้างมือแล้วมากินข้าวกันเถอะ พ่อแบกท้องรออยู่นานแล้วล่ะ วันนี้แม่ทำอาหารอร่อยๆเตรียมไว้ให้เต็มโต๊ะเลย ในที่สุดครอบครัวของเราก็กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้งแล้ว”

            หลินจิงซูล้างมือเสร็จก็ตรงไปนั่งที่โต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว บนโต๊ะมีทั้งแก้มหมูผัดเผ็ด ปลากะพงนึ่งและผัดเต้าหู้สามรส สิ่งเหล่านี้ล้วนถูกรังสรรค์ขึ้นอย่างสุดฝีมือโดยแม่ของเธอเอง ยิ่งเห็นแบบนี้ เธอก็ยิ่งรู้สึกสิ้นหวังอย่างบอกไม่ถูก

            ติงเสวี่ยเหม่ย นี่เธอลืมไปหมดแล้วรึไงกัน? ถึงวีรกรรมต่างๆที่ทั้งหลินชิงอี้ อู๋ซิ่วเหลียนแล้วก็หลินเสวี่ยได้เคยร่วมกันก่อขึ้นกับตนเองในอดีต?

            นั่นน่ะรุนแรงถึงตายเชียวนะ!!

            แม้ว่าเวลานี้หลินจิงซูจะได้ตระเตรียมแผนการรับมือกับหลินชิงอี้ไว้แล้วก็ตาม แต่ไฟแห่งความอาฆาตแค้นที่กักเก็บไว้ในใจของเธอ กลับยากเกินว่าจะชำระล้างทิ้งไป

            “พ่อคะ รับปากกับหนูได้ไหมว่า ต่อจากนี้ไป จะไม่ทำตัวแบบนั้นกับแม่แล้วก็หนูอีก? แล้วเมื่อไหร่พ่อถึงจะย้ายมาอยู่ที่นี่ถาวรล่ะคะ? พวกเราสามคนจะได้กลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันอีกครั้ง หนูกลัวว่าถ้ายังแยกกันอยู่ต่อไปแบบนี้ อาจจะถูกเพื่อนบ้านนินทาลับหลังเอาได้”

            มือข้างนั้นของติงเสวี่ยเหม่ยที่กำลังรินเหล้าอยู่ถึงกับชะงักนิ่งฉับพลัน บนใบหน้าสวยงามเผยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจออกมาให้เห็น ตรงกันข้ามกับหลินชิงอี้ที่ใบหน้ากลับแน่นิ่งแข็งทื่อเป็นหิน

            ภายหลังไม่นาน หลินชิงอี้จึงได้สติและตอบกลับไปว่า

            “แกเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนเสนอให้แยกครอบครัว? แกก็ได้สมหวังตามที่ขอแล้วนี่ ยังจะต้องการอะไรอีก? ตอนที่แกไม่ต้องการฉัน แกก็ไล่ตะเพิดถีบหัวส่งฉัน แต่พอตอนนี้ กลับอยากจะให้รีบย้ายมาอยู่ด้วยกันงั้นเหรอ? เชอะ เอาแต่ใจสิ้นดี! ย้ายน่ะย้ายได้ แต่จะให้ย้ายปุบปับตอนนี้ มีหวังป้ารองของแกไม่พอใจแน่”

            ติงเสวี่ยเหม่ยยิ้ม และพยายามเข้าไกล่เกลี่ย

            “ความจริงใครจะอยู่ที่ไหนก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ สิ่งที่กลัวก็มีแค่…จะกลายเป็นขี้ปากให้คนในหมู่บ้านเอาไปซุบซิบนินทาเท่านั้นเอง คงมีแต่เรื่องไม่น่าฟังทั้งนั้น”

            หลินจิงซูพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกับพูดเสริมขึ้นว่า

            “จริงค่ะ แม้แต่ป้าผางที่อยู่บ้านติดกันยังคิดว่าพ่อกับป้ารองแล้วก็หลินเสวี่ย เป็นพ่อแม่ลูกกันจริงๆแล้ว”

            ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยก็เริ่มหน้าเสีย และใบหน้าเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดเล็กน้อย

            หลินชิงอี้เองก็หน้าถอดสีซีดขาวไม่ต่างกัน เขาก่นเสียงตำหนิเย็นชาว่า

            “แกก็อย่าไปฟังที่ป้าผางพูดมากนัก แค่เชื่อฟังในสิ่งที่ฉันพูดก็พอแล้ว! วันหน้าวันหลัง แกก็ควรอยู่ห่างจากจางหลานให้มาก หรือถ้าต้องพบเจอกันจริงๆ ก็หัดพูดถึงพ่อตัวเองในเรื่องดีๆบ้าง ไม่อย่างนั้น ถ้าเธอนำเรื่องไม่ดีไปพูดในโรงงานขึ้นมา การเลื่อนตำแหน่งของฉันอาจถูกปัดตกก็ได้!”

            หลินจิงซูยิ้มเยาะในใจ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมีสัมพันธภาพที่ดีกับจางหลาน มีหรือที่คนอย่างเขาจะกลับมาทำดีกับติงเสวี่ยเหม่ยอย่างที่เห็นอยู่ในตอนนี้?

            เธออ่านออกหมดว่า ในหัวของหลินชิงอี้ตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ จางหลานเห็นกับตาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอและติงเสวี่ยเหม่ย สองแม่ลูกถูกบีบให้ย้ายไปอาศัยอยู่ที่บ้านโทรมๆริมแม่น้ำตามลำพังเพียงสองคน เพียงแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ก็นับว่ามากเกินพอที่จะทำให้หลินชิงอี้ชวดการเลื่อนตำแหน่งในโรงงานได้แล้ว

            ประกอบกับเวลานี้หลินจิงซูมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างดีกับจางหลาน เขาจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาภาพลักษณ์ที่สวยงามในโรงงานต่อไป อย่างเช่นการทำให้สองแม่ลูกคู่นี้มีความสุขที่สุด

            แต่เนื้อแท้ของผู้ชายที่ชื่อหลินชิงอี้นั้น ทั้งโหดเหี้ยมและเลือดเย็นยิ่งกว่าอะไรดี  คนอย่างมันเกลียดชังเธอกับติงเสวี่ยเหม่ยมาโดยตลอด

            ทันทีที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่ง มั่นใจได้เลยว่า คนอย่างมันจะต้องกลับมาล้างแค้น แล้วก็คิดบัญชีกับพวกเธอสองแม่ลูกอย่างสาแก่ใจที่สุดทีเดียว

            ท้ายที่สุด เธอก็ไม่พ้นต้องเป็นขี้ข้ารับใช้มันไปอีกตลอดหลายปีภายใต้สถานะ ‘ลูกสาว’ หลินจิงซูรู้จักนิสัยสันดานของหลินชิงอี้ดีว่าเป็นเช่นใด

             ใช่ว่าเขาจะลุ่มหลงหรือรักใคร่ในตัวอู๋ซิ่วเหลียนและหลินเสวี่ยมากกว่า แต่เป็นเพราะสองคนนั้นรู้จักใช้คำพูดยกย่องสรรเสริญและทำให้เขารู้สึกพึงพอใจได้มากกว่าเท่านั้นเอง ไม่เหมือนกับภรรยาและลูกสาวตนเองที่นอกจากจะโง่สมองทึบแล้ว มีปากก็ยังพูดไม่เป็น ไม่รู้จักเลียแข้งเลียขา เมื่อนำทั้งสองคู่มาเปรียบเทียบกัน เขาก็ยิ่งผิดหวังและเจ็บปวดหัวใจ

            หลินจิงซูพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ใช้ประโยชน์จากจุดนี้รีบเห็นด้วยทันทีว่า

            “เข้าใจแล้วค่ะ ต่อไปทุกครั้งที่พบหน้าป้าจาง หนูจะพูดแต่เรื่องดีๆเกี่ยวกับพ่อ จะไม่ทำให้การเลื่อนตำแหน่งของพ่อต้องหลุดมือไปอย่างแน่นอน!”

            หลินชิงอี้ได้ฟังเช่นนั้นก็รู้สึกรื่นหูขึ้นมาก เขาพยักหน้าพร้อมกับพูดยิ้มๆว่า

            “ดีมาก ดูท่าแกจะเริ่มรู้ประสาขึ้นเยอะเลย!”

            หลินจิงซูแสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาลงเล็กน้อยด้วยความเก้อเขิน ทำราวกับเด็กสาวที่เพิ่งเคยได้รับคำชมจากผู้ใหญ่ ก่อนจะเปลี่ยนประเด็นตัดเข้าหัวข้อสนทนาใหม่ในทันที เธอหันไปพูดกับหลินชิงอี้ว่า

            “พ่อคะ โรงเรียนของหนูกำลังจะจัดทัศนศึกษาไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ประจำเมืองหลวงอาทิตย์หน้าค่ะ มีค่าใช้จ่ายคนละ80หยวน ครั้งที่แล้วเมื่อตอนฤดูใบไม้ผลิพี่เสวี่ยก็ไปมาแล้ว แต่ครั้งนี้พี่เสวี่ยอยู่ในช่วงกำลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยพอดี ไม่น่าจะมีเวลาว่างไป พ่อคะ ครั้งนี้ให้หนูไปแทนได้ไหมคะ? ได้ยินมาว่าลูกชายป้าจางก็จะไปด้วยเหมือนกัน ป้าจางถึงขั้นมาถามหนูเองเลยค่ะว่าหนูจะไปด้วยหรือเปล่า”

            เดิมที หลินชิงอี้ตั้งใจจะหาข้ออ้างไม่อนุญาตให้อีกฝ่ายไป แต่เมื่อได้ยินว่าจางหลานถึงขั้นเอ่ยปากถามหลินจิงซูด้วยตัวเองแบบนี้ เขาก็เริ่มร้อนตัวว่า อีกฝ่ายกำลังเพ่งเล็งตนอยู่อย่างแน่นอน ต่อให้เงินแปดสิบหยวนจะมากมายเพียงใด แต่สุดท้ายก็ต้องจำใจพยักหน้าตอบรับ เขากัดฟันพูดเสียงเบาด้วยความเจ็บปวดใจว่า

            “ได้ ได้สิ ถ้าอยากไปก็ตามใจ”

\