ตอนที่ 41 ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น

21 2-2

            ตอนที่ 41 ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น

           

            ความจริงแล้ว หลินจิงซูเองก็แทบจะลืมสิ่งที่เคยเรียนมาทั้งหมดตั้งแต่สมัยมัธยมต้นไปแล้ว แต่เมื่อถึงคราวที่ต้องมาสอนให้กับโจวอวี๋หาน เธอจึงได้พยายามเค้นเอาสิ่งที่พอจะจดจำได้ออกมา

            แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็พบว่าโจวอวี๋หานแทบไม่มีความรู้อะไรเลย เขาดูไม่เหมือนเด็กที่เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นเท่าไหร่นัก

            ตลอดการเรียนการสอน หลินจิงซูได้ค้นพบอีกเรื่องว่า โจวอวี๋หานมักจะถูกสิ่งเร้ารอบตัวเบี่ยงเบนความสนใจ จนไม่สามารถจดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้นานเท่าที่ควร หรือจะให้พูดง่ายๆก็คือ สมาธิของเขาค่อนข้างสั้น และสิ่งนี้ก็เกิดขึ้นโดยที่ตัวของเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น สังเกตได้จากสายตาที่ลอกแลกไปทางโน้นทีทางนี้ทีอยู่ตลอดเวลา เธอค่อนข้างมั่นใจอย่างยิ่งว่า สิ่งนี้ไม่ได้เกิดจากความขี้เกียจของตัวบุคคล

            นี่เองคือสาเหตุหลักที่ทำให้พัฒนาการของโจวอวี๋หานค่อนข้างต่ำกว่าเกณฑ์ปกติทั่วไป จนกลายเป็นว่าถูกคนรอบข้างตำหนิดุว่าจนก่อเกิดปัญหาเกี่ยวกับสภาพจิตใจ หล่อหลอมให้เขากลายเป็นเด็กที่ไม่กล้าแสดงออกอย่างที่เห็น

            อนาคตของเด็กคนนี้จะค่อยๆดำมืดโดยไม่รู้ตัว

           

            จางหลานแอบสอดส่องแง้มบานประตูห้องหนังสือที่เปิดอ้าอยู่ออกดูหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ต้องประหลาดใจและมีความสุขมากเมื่อพบว่า ลูกชายของเธอกำลังยกมือตอบคำถามด้วยท่าทางจริงจังและกระตือรือร้น 

            เพราะในฐานะคนเป็นแม่ จางหลานย่อมรู้ดีกว่าใครๆว่า ปกติแล้วโจวอวี๋หานเป็นเด็กที่มีอุปนิสัยอย่างไร และที่ผ่านมา ไม่เคยมีครูสอนพิเศษคนไหนที่สามารถคุมเขาได้อยู่เลยสักคน

            ทุกครั้งที่โจวอวี๋หานก้นติดเก้าอี้ เพียงแค่จะนั่งนิ่งๆให้เกินสามนาทียังเป็นไปได้ยาก อย่างกับว่าบนเก้าอี้มีคมหนามคอยทิ่มแทงอยู่ หากไม่ลุกหนีไปดื้อๆ ก็มักจะหันซ้ายหันขวาอยู่ไม่เป็นสุข ซึ่งพฤติกรรมเช่นนี้ทำให้จางหลานถึงกับเดือดดาลจนเลือดขึ้นหน้าทุกครั้งไป

            นี่นับเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ที่เธอเห็นโจวอวี๋หานมีสมาธิจดจ่ออยู่กับการเรียนได้นานขนาดนี้ มิหนำซ้ำยังกระตือรือร้นยกมือตอบคำถามอย่างเอาจริงเอาจังด้วย

            แทบจะในวินาทีเดียวกันนั้น จางหลานถึงกับต้องเหลือบมองไปทางหลินจิงซูอย่างอดไม่ได้อยู่หลายครั้ง เธอเพิ่งจะจ้างวานสาวน้อยคนนี้ให้มารับหน้าที่เป็นครูสอนพิเศษให้ลูกชายของเธอ ทั้งที่เป็นครั้งแรกแท้ๆ แต่กลับสามารถทำให้เห็นความเปลี่ยนแปลงได้ถึงเพียงนี้! เปรียบเสมือนหมอเทวดาผู้ช่วยชุบชีวิตม้าที่ตายแล้วให้ฟื้นขึ้นมายังไงยังงั้น

            มีครูสอนพิเศษระดับแนวหน้าตั้งมากมายได้เคยพยายามสอนโจวอวี๋หานมาแล้ว แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ แต่สาวน้อยเพียงชั้นมัธยมปลายคนหนึ่ง กลับสามารถทำได้ดีถึงขนาดนี้เชียวรึ?

            จางหลานในตอนนี้ไม่ใช่แค่รู้สึกขอบคุณหลินจิงซูเท่านั้น แต่ยังรู้สึกชื่นชมสาวน้อยคนนี้อย่างสุดซึ้งอีกด้วย

            สมแล้วที่เป็นพ่อลูกกัน ลูกไม้หล่นไปไกลต้นจริงๆ คนพ่อก็ขยันขันแข็งในหน้าที่การงาน ส่วนคนเป็นลูกก็มีความสามารถสูงตั้งแต่ยังเด็ก

            กว่าจะสอนหนังสือเสร็จก็มืดค่ำแล้ว หลินจิงซูอยากจะรีบกลับบ้านไปดูแลแม่ จึงได้พยายามบ่ายเบี่ยงปฏิเสธที่จะรับประทานอาหารเย็นร่วมกับครอบครัวของจางหลาน

            แต่คนนิสัยโผงผางเลือดร้อนอย่างจางหลาน มีหรือจะยอมปล่อยไปโดยไม่ให้สิ่งตอบแทน? เธอยืนกรานจะเลี้ยงข้าวเย็นหลินจิงซูสักมื้อก่อน จึงจะยอมปล่อยตัวเธอกลับไป

            “จิงซูน้อย เดี๋ยวฉันปั่นจักรยานไปส่งหนูเองดีกว่า เป็นผู้หญิงกลับบ้านคนเดียวดึกๆดื่นๆแบบนี้มันอันตราย”

            พูดจบจางหลานก็เดินไปเข็นจักรยานจ่ายตลาดสีแดงออกมาจากในบ้าน ถ้วยชามยังไม่ต้องล้าง เพราะต้องการจะไปส่งสาวน้อยให้ถึงที่หมายอย่างปลอดภัยเสียก่อน

            หลินจิงซูตระหนักดีว่า ปฏิเสธไปก็ไม่มีผลอะไร เธอจึงได้พยักหน้าพร้อมเอ่ยขอบคุณ แล้วกระโดดขึ้นเบาะหลังซ้อนท้ายอีกฝ่ายออกไป

            ระหว่างทางกลับบ้าน หลินจิงซูเริ่มสอบถามจางหลานเกี่ยวกับเรื่องของหลินชิงอี้อย่างต่อเนื่อง ทางด้านจางหลานก็คิดเพียงว่า สาวน้อยคนนี้คงจะคิดถึงพ่อน่าดู เพราะแม้กระทั่งที่ทำงาน หลินชิงอี้ก็เก็บความลับเรื่องการแยกครอบครัวไว้เงียบกริบไม่บอกใคร แต่จางหลานใช่ว่าจะไม่รู้ สามีของเธอเป็นตำรวจที่เข้าไกล่เกลี่ยเรื่องนี้ สำหรับเรื่องติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินจิงซูที่แยกบ้านอาศัยกับคนตระกูลหลินนั้น แน่นอนว่าเธอย่อมรู้ดี

            จางหลานรู้สึกไม่สบายใจอย่างมากเมื่อได้ฟังเรื่องราวเหล่านี้ เพราะเธอเองก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน คนเป็นผู้ชายอย่างพ่อกลับเลือกที่จะอยู่กับน้องสะใภ้และหลานสาวภายในบ้านหลังใหญ่นี่นะ? ส่วนสองแม่ลูกกลับถูกขับไสให้ไปอยู่บ้านโทรมๆริมแม่น้ำน่ะเหรอ? นี่มันหมายความว่ายังไง?

            เหตุผลสำคัญที่เธอต้องการขี่จักรยานไปส่งหลินจิงซูที่บ้านนั้น ก็เพราะต้องการที่จะไปคุยกับหลินชิงอี้ให้รู้เรื่องเหมือนกัน ในฐานะหัวหน้างาน เธอต้องการสะสางปัญหาส่วนตัวของลูกน้อยให้ได้โดยเร็วที่สุด เพราะเมื่อไหร่ที่เรื่องนี้ถูกเปิดเผยขึ้นภายในโรงงาน การเลื่อนตำแหน่งของหลินชิงอี้ก็จะต้องพังย่อยยับลงอย่างไม่เป็นท่าแน่นอน!

            อย่างที่เคยกล่าวไป สังคมการทำงานในยุคสมัยนี้ยังให้ค่ากับเรื่องศีลธรรมของตัวบุคคลอยู่ ไม่ใช่สนใจแต่เรื่องประสิทธิภาพการทำงานเพียงอย่างเดียว

            จางหลานปั่นจักรยานมาหยุดที่หน้าประตูบ้านตระกูลหลิน ทันทีที่เห็นเช่นนั้น หลินจิงซูก็รีบทักท้วงด้วยความร้อนใจ

            “คุณป้าจางคะ บ้านของหนู…”

            “ป้ารู้เรื่องของเราหมดแล้ว วันนี้ป้าจะมาเปิดอกคุยกับเขาให้รู้เรื่อง”

            จางหลานหันไปลูบไล้ศีรษะหลินจิงซูอย่างอ่อนโยน

                  “ไม่ต้องกลัวนะ มีป้าอยู่ด้วยทั้งคน พ่อเราไม่กล้าทำอะไรแน่!”

                  “เอ่อ…ป้าจางคะ หนูรู้สึกขอบคุณจริงๆที่ป้าทำเพื่อหนูขนาดนี้ แต่อย่าลำบากเลยค่ะ พ่อไม่ได้รักหนูกับแม่แล้ว ส่งหนูกลับบ้านริมแม่น้ำเถอะนะคะ…”

                  หลินจิงซูหรี่ตาระคนเศร้าโศก ก้มหน้าก้มตาส่งเสียงสะอื้นเบาๆอย่างเกินจะหักห้ามไหว

                  “จิงซูน้อยเป็นเด็กดีขนาดนี้ พ่อเราจะรักไม่ลงได้ยังไงกันจ๊ะ? ป้าว่าทุกอย่างจะต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ”

                  จางหลานกุมมือสาวน้อยไว้แน่นด้วยความรักใคร่เอ็นดู เห็นหลินจิงซูที่สดใสร่าเริงตลอดเวลาต้องมีสีหน้าเศร้าหมองขนาดนี้ เธอรู้สึกบีบหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

ระหว่างก้มหน้าไม่มีใครสังเกตเห็นนั้น หลินจิงซูก็แอบแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมาเงียบๆ เธอรู้สึกประทับใจอย่างยิ่งที่สามารถใช้ประโยชน์จากจางหลานได้รวดเร็วกว่าที่คิดไว้ ต้องขอบคุณผู้หญิงคนนี้มากจริงๆ

วิธีเดียวที่เธอจะสามารถตอบแทนบุญคุณของจางหลานได้ก็คือ การช่วยติวหนังสือให้โจวอวี๋หาน เพื่อให้เขาทำแนนสอบออกมาได้ดีๆ

หลังจากนี้หลินจิงซูตั้งใจว่า จะช่วยเป็นครูสอนพิเศษอบรมขัดเกลาให้โจวอวี๋หานเรียนเก่งขึ้นเรื่อยๆ ไม่อย่างนั้น บุญคุณครั้งนี้ย่อมถือว่ายังไม่ได้ทดแทน!