ตอนที่ 43 นิสัยไม่ดี ไม่มีมารยาท

22 2-2

            ตอนที่ 43 นิสัยไม่ดี ไม่มีมารยาท

                       

            จางหลานยังอดที่จะบ่นอุบอิบในใจต่อไม่ได้ หลานสาวของหลินชิงอี้ช่างมีสันดานไม่หนีห่างจากแม่ตัวเองมากนัก ไม่ว่าจะยืนมองตะแคงมอง เธอก็รู้สึกไม่ชื่นชอบหลินเสวี่ยเลยสักนิด มองปราดเดียวก็ดูออกแล้วว่า เจตนาที่พูดแบบนี้ล้วนเต็มไปด้วยพิษสงร้ายกาจ!

            นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของหลินเสวี่ยเลยก็ว่าได้ ที่มีคนด่าเธอว่านิสัยไม่ดีไม่มีมารยาท แม้แต่ครูสอนพิเศษที่แสนเข้มงวด ก็ยังไม่เคยพูดจารุนแรงกับเธอถึงเพียงนี้เลย  

            หลินเสวี่ยรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างมาก และโกรธจัดจนแน่นหน้าอกพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

            ลูกในไส้ถูกด่าถึงขนาดนี้ มิหนำซ้ำยังถูกกระทบกระเทียบไปถึงสามี อู๋ซิ่วเหลียนถึงกับอกสั่นกระเพื่อมด้วยความเดือดดาลไม่ต่างกัน นังนี่กล้าว่าลูกสาวของเธอนิสัยเสียไม่มีมารยาทได้ยังไง?

            หลินเสวี่ยไม่ได้ตอบโต้อะไรทั้งนั้น ทำได้เพียงแค่หันมองไปทางหลินชิงอี้ทั้งน้ำตา

            หัวใจของหลินชิงอี้รู้สึกปวดระบมเกินบรรยาย หลินเสวี่ยเคยถูกคนอื่นพูดจารุนแรงใส่แบบนี้ที่ไหนกันเล่า? เขารีบออกตัวปกป้องทันที ดึงร่างสาวน้อยเจ้าน้ำตาไปหลบด้านหลัง แล้วพูดขึ้นว่า

            “หัวหน้าจาง พ่อของเธอเสียตั้งแต่ยังเด็ก ผมเองก็เปรียบเสมือนพ่อคนหนึ่งของเธอ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษผมที่สั่งสอนเธอมาไม่ดีพอ!”

            จางหลานแสยะยิ้มจ้องมองคนเหล่านี้ด้วยความรู้สึกสมเพช และตอบกลับไปว่า

                  “เด็กโง่ไม่รู้ประสายังพอเข้าใจได้ แต่สำหรับผู้ใหญ่ที่โตจนสุนัขเลียตูดไม่ถึงแล้ว ถ้ายังโง่งมตาบอดแบบนี้ ฉันเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรแล้วเหมือนกัน หลินชิงอี้ ลูกสาวของนายเป็นเด็กเฉลียวฉลาดมีไหวพริบ เดิมทีฉันเองก็หลงคิดว่าคงเป็นพ่อที่สอนมาดี แต่ที่ไหนได้ ดูท่าจะเป็นแม่ซะมากกว่า”

                  “ฉันขอพูดในฐานะหัวหน้าที่หวังดีต่อลูกน้องอย่างนายหน่อยนะ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีดีอะไรเลย ก็แค่พวกฉกฉวยโอกาสอยู่ในแสงเท่านั้น เป็นพวกเอาความดีเข้าตัวเอาชั่วให้คนอื่น ส่วนหลานสาวน่ะเหรอ ยังดีไม่ได้เท่าเศษเสี้ยวเล็บของลูกสาวนายเลยด้วยซ้ำ ถ้าอยากจะสั่งสอนหลานสาวตัวเองจริง ไม่ต้องสอนเรื่องมารยาทอะไรหรอก สอนเรื่องพื้นฐานของความเป็นคนก่อนเถอะ!”

                  แต่ละประโยคที่จางหลานพ่นออกมานั้น เปรียบเสมือนคมมีดที่ทิ่มแทงทะลุขั้วปอดของหลินเสวี่ยอย่างจัง!

                  หลินเสวี่ยที่แสร้งทำเป็นร้องห่มร้องไห้เมื่อครู่ ถึงกับหยุดชะงักกะทันหัน ตอนนี้เธอโกรธจนไม่รู้จะโกรธยังไงแล้ว น้ำตาใสๆที่หยดรินพลันแห้งเหือดไปชั่วขณะ

                  มันชักจะมากเกินไปแล้วนังผู้หญิงคนนี้! กล้าเอาเศษสวะชั้นต่ำอย่างหลินจิงซูมาเปรียบเทียบกับฉันได้ยังไง?! แล้วกล้าดียังไงถึงได้บอกให้ฉันไปเรียนพื้นฐานความเป็นคน!!?

                   หลินชิงอี้ถึงกับไปไม่เป็นชั่วขณะหนึ่ง เมื่อได้ยินคำดุด่าเหล่านี้ออกจากปากของจางหลาน สิ่งแรกที่เขาทำคือเหลือบมองไปทางหลินจิงซูที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยความตกตะลึง ทำไมในสายตาของจางหลาน เธอถึงได้ประเมินหลินจิงซูไว้สูงขนาดนั้น?

                  นั่นเพราะสำหรับตัวเขาแล้ว หลินจิงซูนั้นเทียบไม่ได้เลยกับหลินเสวี่ย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความเฉลียวฉลาดหรือว่าเรื่องจิตใจ พูดง่ายๆก็คือ แม้แต่ลูกป้าผางที่เป็นเด็กปัญญาอ่อน ยังดูไม่น่ารังเกียจเท่าลูกสาวแท้ๆของเขาด้วยซ้ำไป!

                  ยิ่งจดจ้องมองหลินจิงซูที่อยู่ตรงหน้ามากเท่าไหร่ หลินชิงอี้ก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดใจมากขึ้นเท่านั้น

                  ต่อให้หลินจิงซูจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับจางหลานมากเพียงใด ทว่าเขากลับไม่ได้รู้สึกดีใจเลยแม้แต่น้อย เขาสัมผัสได้ว่า เหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนไม่ใช่ความบังเอิญ แต่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเจตนาร้าย!

                  ไม่อย่างนั้น ทำไมจางหลานถึงได้ประเมินค่าหลินจิงซูไว้ซะสูงขนาดนี้? แต่กลับมีทัศนคติที่เลวร้ายต่อหลินเสวี่ยอย่างนั้น? 

ทั้งหมดจะต้องเป็นแผนการของสองคู่แม่ลูกนรกอย่างติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินจิงซูแน่นอน!

                  เขาไม่เชื่อว่า จางหลานจะรู้สึกเช่นนั้นกับหลินเสวี่ยจากใจของเธอจริงๆ หลินจิงซูจะต้องแอบไปเป่าหู และพูดจายุยงบางอย่างให้ฟังลับหลังอย่างแน่นอน!

                  ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา หลินชิงอี้เริ่มให้ท้ายหลินเสวี่ยโดยไม่รู้ตัว ต่อให้อีกฝ่ายจะทำผิดพลาดขึ้นมาจริงๆ แต่เขาก็มักจะหาสารพัดเหตุผลมาแก้ตัวให้เสมอ ทั้งหมดอาจเป็นเพราะนิสัยขี้ประจบประแจงและช่างเอาอกเอาใจเสมอมาของหลินเสวี่ย

                  ขณะที่เขากำลังปลอบใจสองแม่ลูกอย่างอู๋ซิ่วเหลียนและหลินเสวี่ย ที่กำลังกอดคอกันร้องห่มร้องไห้อยู่นั้น หลินชิงอี้ก็เงยหน้าขึ้นพูดกับจางหลาน เสมือนต้องการความเห็นใจจากเธอ

                  “หัวหน้าจางครับ คนอย่างจิงซูจะดีเลิศประเสริฐอย่างที่คุณพูดได้ยังไงกัน? ตาสว่างสักทีเถอะครับ! คุณก็เห็นว่า เธอชอบรังแกป้ารองกับลูกพี่ลูกน้องตัวเองขนาดไหน? ทั้งหมดเธอก็แค่แกล้งทำเป็นดีต่อหน้าคุณเท่านั้นเอง!”

                  จางหลานคิดไม่ถึงจริงๆว่า ลูกน้องของเธอคนนี้จะหน้ามืดตามัวได้ถึงเพียงนี้ ถึงขนาดพูดจาให้ร้ายหลินจิงซูราวกับไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆของตัวเอง

                  อีกด้านหนึ่ง หลินจิงซูค่อนข้างชินชากับความสองมาตรฐานของหลินชิงอี้ เธอจึงไม่ได้รู้สึกอะไร

                  ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยปฏิบัติตัวเช่นเดียวกับหลินเสวี่ย แม้กระทั่งติงเสวี่ยเหม่ยเองก็เคยทำอย่างเดียวกับที่อู๋ซิ่วเหลียนทำให้เขา แต่สิ่งที่พวกเธอได้รับกลับมาก็คือความเฉยชา ตรงข้ามกับผู้หญิงสองคนนี้ ที่มักจะได้รับความรักความอบอุ่นเป็นสิ่งตอบแทนเสมอ

                  นั่นล่ะคือความแตกต่าง

                  ถ้าคนนอกที่ไม่รู้อะไรได้เห็นเข้าคงคิดว่า อู๋ซิ่วเหลียนกับหลินเสวี่ยต่างหากที่เป็นภรรยากับลูกสาวแท้ๆของเขา

                  จางหลานเฝ้าสังเกตสีหน้าท่าทางเศร้าสลดปนสิ้นหวังของหลินจิงซู เธอมั่นใจอย่างยิ่งว่า สิ่งที่สาวน้อยคนนี้กำลังเผชิญอยู่นั้น ช่างหนักหนาสาหัสเกินกว่าเด็กคนหนึ่งจะแบกรับได้ไหว เธอคงจะบอบช้ำเสียจนกระทั่งน้ำตายังไม่มีให้ไหลออกมา!

                  เธอกุมมือหลินจิงซูไว้แน่น ปลอบประโลมสาวน้อยตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

                  “จิงซูน้อย ฟังป้านะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จิงซูน้อยก็เปรียบเสมือนลูกของป้าคนหนึ่ง ไม่ต้องกลัวนะ ป้าจะอยู่เคียงข้างหนูเอง”

                  จากนั้น จางหลานก็หันไปพูดกับหลินชิงอี้ด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

                  “ในสายตาของนายยังเห็นจิงซูเป็นลูกอยู่รึเปล่า? ทุกคำพูดที่ฉันพูดออกมา ล้วนมาจากสิ่งที่ฉันพบเห็นด้วยตาตัวเอง ถ้าจะด่าก็ด่าฉันนี่ ไม่ต้องไปด่าเธอ! หรือถ้ารังเกียจลูกสาวตัวเองนักล่ะก็ ฉันจะขอรับเลี้ยงเธอต่อเอง!”

                  เดิมทีเธอต้องการเข้ามาเพื่อกระชับความสัมพันธ์ที่ร้าวฉานระหว่างพ่อกับลูกสาว แต่ที่ไหนได้ สถานการณ์กลับตึงเครียดมากขึ้นเรื่อยๆแทน

                  ถึงเวลาอันควรแล้ว จางหลานจึงได้จูงมือหลินจิงซูออกมาจากบ้านตระกูลหลิน แล้วปั่นจักรยานไปส่งเธอถึงบ้านทรุดโทรมริมแม่น้ำ