บททั้งหมดของ ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90: บทที่ 61 - บทที่ 70

32 1-2 ตอนที่ 62 หลินจิงซูลงมือ บ้านตระกูลหลิน อู๋ซิ่วเหลียนกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมอาหารเย็นอยู่ในครัว ด้วยสภาพอากาศช่วงนี้ที่ค่อนข้างร้อนอบอ้าว ประกอบกับต้องอยู่หน้าเตาไฟตลอดเวลา เธอที่ทั้งเหน็ดเหนื่อย และเนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อชโลมกายจนส่งกลิ่นเหม็น หลังจากที่ติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินจิงซูย้ายออกไป วันๆย่าอู๋ก็ไม่คิดจะทำหรือช่วยอะไรสักอย่าง ภาระหน้าที่ทั้งหมดภายในบ้านที่ในอดีตเธอเคยสบประมาทว่า ‘งานง่ายๆ’ นั้น ตอนนี้กลับตกอยู่ในมือของเธอทั้งหมด สภาพร่างกายที่ผ่านมาในช่วงนี้ของเธอจึงเหนื่อยล้าเกินบรรยาย แต่เธอก็ทำได้เพียงแค่กัดฟันกล้ำกลืนความไม่พอใจลงท้อง และก้มหน้าก้มตาอดทนต่อไปเท่านั้น นับตั้งแต่ที่ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูย้ายออกไปนั้น แม้ว่าหลินชิงอี้จะไม่มีเรื่องหย่าร้างอยู่ในหัวเลยก็ตาม แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา อู๋ซิ่วเหลียนก็ไม่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้ค่า เธอเฝ้าเป่าหูย่าอู๋พร่ำพรรณนาถึงความร้ายกาจของสองแม่ลูกคู่นั้นสารพัด วางตัวเองให้อยู่ในฐานะเหยื่อที่ถูกข่มเหงรังแก จนหญิงชราอดที่จะรู้สึกเห็นอกเห็นใจไม

33 1-2 ตอนที่ 64 ปรุงยาจีนขาย อู๋ซิ่วเหลียนได้แต่นิ่งตะลึงงัน เธอไม่แม้แต่จะคาดคิดสักนิดว่า เหตุการณ์ทุกอย่างจะกลับตาลปัตรดำเนินไปในทิศทางเช่นนี้ “หลินชิงอี้ นี่พี่เป็นบ้าไปแล้วเหรอ! คนที่ตบตีฉันก็คือนัง…” “พอได้แล้ว! เธอจะสร้างปัญหาไปอีกนานเท่าไหร่!? ที่ผ่านมาก็เห็นอยู่ว่าทัศนคติของเธอที่มีต่อจิงซูนั้นมันเป็นยังไง พูดมาได้ว่าเด็กผอมแห้งแรงน้อยอย่างนั้นเป็นฝ่ายตบตีเธอ? ใครที่ไหนมันจะไปเชื่อ!” หลินชิงอี้ส่ายหน้าไปมาด้วยความสังเวชใจยิ่ง อู๋ซิ่วเหลียนปิดป้องใบหน้าที่บวมเป่งของตนเอง พร้อมกับระเบิดเสียงร้องห่มร้องไห้ดังระงม เธอพุ่งตรงเข้ากระชากคอเสื้อหลินชิงอี้ไว้ ทั้งเขย่าทั้งทุบตีอย่างไม่ยั้งมือด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา “หลินชิงอี้! แกมันไม่ใช่คน!!” ด้วยความหงุดหงิดปนรำคาญ หลินชิงอี้จึงสะบัดฝ่ามือปัดร่างของอู๋ซิ่วเหลียนให้ถอยห่าง แล้วจู่ๆก็หันไปบอกกับหลินจิงซูว่า “แกมาหาฉันเพราะอยากจะชวนไปทานข้าวเย็นด้วยกันใช่มั้ย? แล้วยังจะรออะไรอีกล่ะ? รีบไปกันดีกว่า!” แลเห

34 1-2 ตอนที่ 66 ความแตก (1) ได้ฟังประโยคปิดท้าย หลินจิงซูเพิ่งจะฉุกคิดขึ้นมาได้ และถึงกับนิ่งเงียบไปกับคำพูดของป้าผาง เธอเพิ่งตระหนักว่า ติงเสวี่ยเหม่ยนับเป็นอีกหนึ่งตัวแปรสำคัญที่จะทำให้แผนการของเธอสำเร็จหรือว่าล้มเหลว ผู้หญิงคนนี้อาจเชื่อจริงๆว่าหลินชิงอี้ไม่ได้นอกใจ หรือเลือกที่จะหลอกตัวเองไม่ยอมรับความจริง เพราะเกรงว่า การหย่าร้างจะส่งผลกระทบต่ออนาคตที่เหลืออยู่ของเธอกับลูก ยังมีอีกหลายต่อหลายคนที่เชื่อโดยไม่ลืมหูลืมตาว่า ครอบครัวที่ล้มเหลว พ่อแม่ที่แยกทางกันคือเครื่องยืนยันถึงอนาคตที่มืดมน ด้านลูกก็จะไม่มีใครส่งเสียเลี้ยงดูเรื่องการเรียน ส่วนตัวภรรยาเองก็จะถูกตีตราว่าเป็นรองเท้าเก่าที่ผุพัง ไม่มีหน้าไปพบเจอผู้คนได้อีกชั่วชีวิต หลินจิงซูนึกย้อนไปถึงเมื่อครั้งที่ติงเสวี่ยเหม่ยใจอ่อนยอมให้อภัยหลินชิงอี้อย่างสิ้นท่า หัวใจดวงน้อยของเธอก็รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวอย่างแสนสาหัส เธอไม่อยากให้แม่เป็นคนที่ยึดติดกับนิสัยช่างประนีประนอมแบบนี้ ทุกสิ่งที่หลินจิงซูทำอยู่ในเวลานี้ ทั้งหมดก็เพื่อผลักดันให้ตัวเธอและติงเสวี่ยเหม่ยมี

35 1-2ตอนที่ 68 หลินชิงอี้ตระหนักดีว่า เวลานี้มีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่จะสามารถแก้ไขสถานการณ์ทุกอย่างได้! เขาจึงก้าวเท้าเดินขึ้นหน้าอย่างไม่หวั่นเกรง ตอนนี้เขายังมีโอกาสเหลืออยู่ ตราบใดที่สามารถเสนอผลประโยชน์ให้แก่ป้าผางและคนอื่นๆได้ โอกาสที่จะเก็บรักษาความลับนี้ต่อไปก็ยังพอมีหนทางอยู่ สำหรับหลินจิงซูแล้ว เขามั่นใจว่าจะสามารถจัดการได้ไม่ยาก เพราะถึงอย่างไร เธอก็เป็นลูกสาวแท้ๆของเขา ย่อมต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขาที่เป็นพ่ออย่างแน่นอน ส่วนเรื่องการหย่าร้างน่ะเหรอ? หลินชิงอี้ไม่เชื่ออย่างสุดหัวใจว่า สาวน้อยคนนี้จะกล้ายอมให้เขาหย่ากับติงเสวี่ยเหม่ยแน่! หลังจากครุ่นคิดใคร่ครวญทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงหันไปบอกกับป้าผางและคนอื่นๆว่า “นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัวของเรา คนนอกไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่มย่าม! ฉันขอคุยกับจิงซูเป็นการส่วนตัว!” จากนั้นเขาก็ฉุดดึงลากร่างของหลินจิงซูออกไปยืนระหว่างขั้นบันไดในทางหนีไฟ ทั้งสองฝ่ายยืนประจันหน้ากัน แล้วหลิงชิงอี้ก็พูดตรงเข้าประเด็นทันที “จิงซู พ่อรู้ตัวว่าทำผิดไปแล้ว แต่พ่อยินดี

36 1-2ตอนที่ 70 ผมอยากเห็นคุณเป็นฝ่ายชนะ “รูปอยู่ในห้องมืด” จู้หยานไม่พูดอะไรต่อ เขาหมุนตัวมุ่งหน้าสู่ห้องมืดที่ใช้ล้างและตากฟิล์ม หลินจิงซูเดินตามเข้าไปติดๆ เขาหยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางแกง ไขประตูลูกบิดเปิดห้องมืดเข้าไป ฝ่ายหลังเองก็ตามติดเขาไปอย่างระมัดระวังเช่นกัน ทันทีที่เธอเข้าไปอยู่ในห้องมืด ดวงตาคู่สวยของหลินจิงซูก็ถูกรูปถ่ายฟิล์มมากมายทั่วห้องดึงดูดเสมือนต้องมนต์ เป็นภาพถ่ายทิวทัศน์เสียส่วนใหญ่ มีรูปบุคคลที่ได้ขึ้นกล้องของเขาเพียงแค่ส่วนน้อยเท่านั้น หลินจิงซูจ้องมองแต่ละภาพด้วยความประณีตบรรจง ไล่เรียงมาจนถึงภาพใบหนึ่งที่ดูผิวเผินเหมือนไม่มีอะไร เป็นเพียงแค่ภาพถ่ายพระอาทิตย์ตกดินทั่วไป ผิดประหลาดแค่ว่ามีเงาแผ่นหลังของใครบางคนยืนอยู่ตำแหน่งเส้นสายตาของภาพ เมื่อจ้องเขม็งสังเกตมองใกล้ๆกลับปรากฏว่าเป็นตัวเธอเอง! จู้หยานกำลังยุ่งอยู่กับภาพถ่ายจำนวนหนึ่งที่เพิ่งตากแห้งเสร็จหมาดๆ แต่เมื่อหันไปเห็นว่า หลินจิงซูกำลังมองภาพถ่ายรูปนั้นอยู่ จู่ๆใบหูของเขาก็เห่อแดงร้อนฉ่าข