ตอนที่ 44 ความโง่งม

23 1-2

            ตอนที่ 44 ความโง่งม

            ในวันที่สอง หลินจิงซูเตรียมตัวจะเดินทางไปที่บ้านของจางหลาน เพื่อสอนพิเศษให้กับโจวอวี๋หาน

            ก่อนที่จะก้าวเท้าพ้นประตูห้องนอน เธอได้หยิบหนังสือแบบฝึกหัดวิชาคณิตศาสตร์ที่เคยขนติดกระเป๋าออกมาจากบ้านเก่าไปด้วย หวังจะใช้มันเป็นคู่มือประกอบการสอนให้กับโจวอวี๋หาน

            แต่เมื่อเดินออกไป เธอก็พบหลินชิงอี้กับติงเสวี่ยเหม่ยกำลังนั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น

            เวลาที่ติงเสวี่ยเหม่ยส่งสายตาจ้องมองไปที่หลินชิงอี้นั้น เธอไม่สามารถเก็บซ่อนรอยยิ้มที่ฉายปรากฏอยู่บนใบหน้าไว้ได้เลย

            นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่แยกครอบครัวกันอยู่ ที่หลินชิงอี้มาพบเธอถึงบ้านริมแม่น้ำหลังนี้

            หลินจิงซูพอจะคาดเดาได้ว่า เหตุใดหลินชิงอี้จึงได้ปรากฏตัวขึ้นที่นี่วันนี้ คงเป็นเพราะเรื่องที่เธอกับจางหลานไปที่บ้านตระกูลหลินเมื่อคืนนี้ มีแนวโน้มเป็นไปได้สูงว่า จางหลานอาจนำเหตุการณ์ที่พบเห็นเมื่อคืนนี้ไปพูดในที่ทำงาน และนั่นจะทำให้ชื่อเสียงของเขาต้องหมองมัว

            สิ่งที่หลินชิงอี้กลัวที่สุดคงหนีไม่พ้นเรื่องการทำให้เจ้าของโรงงานขุ่นเคืองใจ ยิ่งจางหลานเป็นญาติสนิทของเขาด้วยแล้ว ก็ยิ่งต้องระมัดระวังมากเป็นพิเศษ สำหรับเรื่องสังคมในที่ทำงานนั้น หลินจิงซูย่อมเข้าใจได้ทะลุปรุโปร่งกว่าใครๆ เพราะในชีวิตก่อนหน้า เธอต้องอยู่ภายใต้การเมืองในสังคมการทำงานที่บีบบังคับอยู่แทบทุกวัน นั่นได้หล่อหลอมให้เธอรู้จักเปลี่ยนสีไปตามสถานการณ์ได้อย่างช่ำชอง

            หาไม่แล้ว เธอจะใช้ชีวิตอยู่ในโรงงานนรกแบบนั้นมานับสิบๆปีได้ยังไง?

            ทันทีที่เห็นเธอเดินออกมา หลินชิงอี้ก็เริ่มวางมาด ปั้นสีหน้าเคร่งขรึมใช้อำนาจของความเป็นผู้ใหญ่เข้าข่มทันที

            “จิงซู นี่แกจะออกไปไหนตั้งแต่เช้า? แล้วไม่รู้จักทักทายพ่อตัวเองบ้างรึไง? สัมมาคาราวะต่อผู้หลักผู้ใหญ่หายไปไหนหมด?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยลุกจากเก้าอี้ แล้วรีบเดินตรงเข้าไปพาลูกสาวมาหยุดยืนตรงหน้าหลินชิงอี้ เธอยิ้มและพูดขึ้นอย่างมีความสุขว่า

            “ซูซู พ่อของลูกกลับมาแล้วนะ หลังจากนี้พวกเราสามคนจะได้ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุขซะที”

            ติงเสวี่ยเหม่ยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เธอดูมีความสุขอย่างมาก และสามารถสัมผัสได้ว่าสามีคนนี้ยังคงรักและห่วงใยเธอกับลูกสาวเสมอมา การที่เขาเยี่ยมเยียนพวกเธอสองแม่ลูกถึงที่บ้านตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้ ยิ่งเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่า ภายในใจของผู้ชายคนนี้ พวกเธอสองแม่ลูกนั้นสำคัญเสียยิ่งกว่าอู๋ซิ่วเหลียนและหลินเสวี่ย

            หลินจิงซูฉีกยิ้มเย้ยหยันด้วยความสมเพช เธอคิดว่าติงเสวี่ยเหม่ยจะตาสว่างแล้วเสียอีก แต่ที่ไหนได้ แม่ของเธอยังมีภาพเพ้อฝันสลักลึกอยู่ในใจอีกเหรอ?

            ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกงั้นเหรอ? ให้ตายเถอะ!

            มักจะเป็นเช่นนี้ทุกครั้ง ไม่ว่าติงเสวี่ยเหม่ยจะมุ่งมั่นตั้งใจขนาดไหน แต่เมื่อได้ฟังคำพูดออดอ้อนของหลินชิงอี้ที่มางอนง้อขอคืนดี และแทบใช้เวลาไม่นานเกินรอ เธอก็จะกลายเป็นคนใจอ่อนไปในทันที

            หลินจิงซูอยากจะเปิดใจพูดกับติงเสวี่ยเหม่ยตรงๆสักครั้งว่า หลินชิงอี้คนดีของแม่ได้หมดรักต่อตัวเธอและแม่ไปหมดแล้ว แต่ก็อย่างว่า พูดไปตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์ ผลลัพธ์สุดท้ายที่ได้อาจไม่เพียงไร้การเปลี่ยนแปลง ซ้ำร้ายเรื่องราวอาจจะเลวร้ายลงยิ่งกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

            เธอตระหนักดีว่า ตราบใดที่ยังหาหลักฐานเป็นรูปธรรมไม่ได้ ติงเสวี่ยเหม่ยจะไม่มีทางตัดใจจากหลินชิงอี้ได้เด็ดขาดสมบูรณ์

            สำหรับเรื่องนี้ แม้จะรู้สึกสมเพชในตัวแม่ของเธออยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่สามารถตำหนิติงเสวี่ยเหม่ยได้จริงๆ สภาพแวดล้อมและการเลี้ยงดูที่ผ่านมาทั้งชีวิตของเธอนั้น ได้กำหนดให้เธอต้องรู้จักซื่อสัตย์ต่อสามี ทัศนคตินี้เปรียบเสมือนแม่พิมพ์เหล็กกล้าที่ถูกตีขึ้นเพื่อให้เธออยู่ในกรอบและห้ามฝ่าฝืน เพราะฉะนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยจะต้องเชื่อฟังหลินชิงอี้ ไม่ว่าเขาจะพูดหรือสั่งอะไรก็ตาม

หากจะโทษ ก็ควรโทษขนบธรรมเนียมโบราณที่ทั้งล้าหลังและไม่เป็นธรรมมาตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา

หลินจิงซูโค้งศีรษะลงพร้อมเอ่ยทักทายสวัสดี และเตรียมจะวิ่งปรี่ออกไปข้างนอกทันที แต่หลินชิงอี้กลับหยุดเธอเอาไว้เสียก่อน เขาตะโกนดุเสียงดังด้วยความไม่พอใจอย่างมาก

“เสียมารยาท! พ่อสั่งให้ไปได้แล้วเหรอ!?”

หลินจิงซูค่อยๆหันหน้ากลับไปมองผู้เป็นพ่อด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม เค้นเสียงสะกดทีละคำอย่างเย็นชาว่า

“ยังมีหน้าเรียกตัวเองว่า ‘พ่อ’ อีกเหรอคะ? หน้าไม่อาย แต่ก็ช่างเถอะ หนูรับปากป้าจางไว้ว่า วันนี้จะไปสอนหนังสือให้กับลูกชายของเธอ”

“นี่แก!?” หลินชิงอี้ชี้หน้าก่นด่าหลินจิงซูด้วยความเดือดดาล

“นี่แกคิดเหรอว่าจะยืมมือจางหลานมาโค่นล้มฉันได้? ฝันไปเถอะนังเด็กไม่รักดี!”

เมื่อวานอู๋ซิ่วเหลียนฟ้องเขาจนหมดแล้วว่า หลินจิงซูจงใจพาจางหลานมาที่บ้านเพื่อแสดงถึงความแข็งแกร่งของเธอ เดิมทีหลินชิงอี้ก็ไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่นัก ว่าเด็กขี้ขลาดอย่างหลินจิงซูจะกล้าทำเรื่องแบบนั้นจริงๆ แต่เวลานี้ ปรากฏว่าเป็นอย่างที่อู๋ซิ่วเหลียนบอกไว้ไม่มีผิด!

“พ่อก็คิดมากน่า หนูเหรอจะกล้าเลื่อยขาเก้าอี้พ่อตัวเองได้ลง?”

แม้ปากจะบอกไม่กล้า แต่สีหน้าท่าทางที่แสดงออกมานั้นกลับตรงกันข้ามอย่างชัดเจน

สิ้นเสียงพูดจบ หลินจิงซูก็หมุนตัวเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับหนังสือเรียน ข้ามหน้าข้ามตาไม่รอฟังคำตอบใดๆจากหลินชิงอี้อีกต่อไป

เห็นว่าลูกสาวคนนี้ไม่มีความเกรงกลัวใดๆต่อพ่อบังเกิดเกล้าอย่างตนเอง ใบหน้าของหลินชิงอี้ก็เปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวน่าเกลียดเต็มไปด้วยความเคียดแค้นฉับพลัน

แต่ทันใดนั้น เหมือนเขาจะมีความคิดดีๆบางอย่างผุดขึ้น สายตาคู่นั้นเคลื่อนเปลี่ยนไปที่ติงเสวี่ยเหม่ยแทน

ไม่ว่าหลินจิงซูจะหัวกบฏแค่ไหน แต่เธอก็ยังเชื่อฟังติงเสวี่ยเหม่ยเสมอ พูดง่ายๆก็คือ ขอเพียงมีติงเสวี่ยเหม่ยอยู่ในกำมือ เขาก็จะสามารถควบคุมนังเด็กเดรัจฉานนั่นได้อยู่ดี!