ตอนที่ 42 ป้าจางออกโรง

22 1-2

            ตอนที่ 42 ป้าจางออกโรง

            หลินชิงอี้กำลังตัดฟืนอยู่หลังบ้าน เหงื่อแตกพลั่กไหลอาบกล้ามเนื้อมัดแน่นทั่วร่างกายของเขา

            “คุณลุงคะ!”

            “พี่ชิงอี้!”

            หลินเสวี่ยและอู๋ซิ่วเหลียนเดินปรี่เข้าไปให้กำลังใจคนที่ทำงานหนัก

            หลินเสวี่ยยังคงเป็นสาวน้อยที่มีอุปนิสัยอ่อนหวานเช่นเคย ทันทีที่เห็นหลินชิงอี้ เธอก็กระโดดเข้าควงแขนอีกฝ่ายไว้แนบชิดด้วยความรักใคร่ทันที

            หลินชิงอี้ยกมือขึ้นลูบไล้ศีรษะหลินเสวี่ยอย่างอ่อนโยน ระบายยิ้มพร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เช่นกัน

            “ทำไมวันนี้หนูกับแม่ถึงได้กลับบ้านดึกล่ะ?”

            หลินเสวี่ยยิ้มตอบ

            “วันนี้หนูกับแม่ออกไปเลือกซื้อชุดสูทมาให้คุณลุงโดยเฉพาะยังไงล่ะคะ!”

            อู๋ซิ่วเหลียนตรงเข้ามาพร้อมกับชุดสูทสีดำใหม่เอี่ยมที่เกี่ยวบนแขนของเธอ ร้องบอกด้วยน้ำเสียงหวานล้ำปนเย้ายวนเล็กน้อยว่า

            “พี่ชิงอี้คะ นี่เป็นชุดที่เสวี่ยเสวี่ยกับฉันเลือกให้กับมือเลยนะ ระหว่างที่เราสองแม่ลูกออกไปเดินซื้อของ แต่ดูสิว่าพี่กลับต้องทำงานหนักเพื่อพวกเราขนาดไหน? ขอบคุณมากนะคะสำหรับทุกอย่างที่ทำให้เราตลอดทั้งปี เห้อ~ ไม่รู้ว่าพี่สะใภ้เสวี่ยเหม่ยต้องใจไม้ไส้ระกำขนาดไหน ทั้งที่พี่อุตส่าห์ทำงานเพื่อครอบครัวมากขนาดนี้ แต่เธอกลับไม่เคยหาซื้ออะไรให้พี่บ้างเลย มิหนำซ้ำยังเอาแต่โวยวายจะแยกครอบครัวให้ได้ เธอเคยรู้บ้างไหมว่า ในแต่ละวันพี่ต้องเหน็ดเหนื่อยมากขนาดไหน?”  

            หลินชิงอี้หยิบชุดสูทชูขึ้นสำรวจมอง แต่เมื่อเหลือบไปเห็นป้ายยี่ห้อ เขาก็ถึงกับขมวดคิ้วพูดขึ้นอย่างไม่สู้จะสบายใจนัก

            “เสื้อผ้าชุดนี้ไม่ใช่ของถูกๆเลย เธอกับเสวี่ยเสวี่ยก็ไม่ได้มีเงินเก็บเท่าไหร่นัก ไม่เห็นจะต้องฟุ่มเฟือยขนาดนี้เลย”

            อู๋ซิ่วเหลียนส่ายหน้าตอบกลับ

            “ถ้าเทียบกับที่พี่ทำงานหนัก เงินแค่นี้ไม่เสียดายเลย ฉันกับเสวี่ยเสวี่ยอยากจะตอบแทนอะไรพี่บ้างก็เท่านั้น”

            พูดจบเธอก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อให้หลินชิงอี้ เริ่มไล่ตั้งแต่ใบหน้า เลื่อนต่ำลงมาจนถึงแผ่นอกและกล้ามท้องตามลำดับ…

            พฤติกรรมของคนทั้งสองดูจะคลุมเคลือมากขึ้นเรื่อยๆ

            จางหลานที่พาหลินจิงซูเข้ามาที่สวนหลังบ้านตระกูลหลิน ก็ได้บังเอิญพบเห็นภาพฉากนี้เข้าพอดิบพอดี

            “หลินชิงอี้! นี่นาย…”

            จู่ๆเธอก็ร้องอุทานเสียงหลงลั่น ทำเอาหลินชิงอี้ถึงกับสะดุ้งเฮือกแทบกระโจนหนี

            “หะ-หัว..หัวหน้าจาง!?” เสี้ยวพริบตาถัดมา หลินชิงอี้รีบยกมือขึ้นผลักไสอู๋ซิ่วเหลียนออกไปให้พ้นหน้า และด้วยความแรงนี้ เกือบจะทำให้ร่างทั้งร่างของเธอล้มคะมำลงไปกับพื้น

            หลินจิงซูปั้นสีหน้าไร้เดียงสา ตัดสลับมองระหว่างคนทั้งสามด้วยความสับสนไม่เข้าใจ

            “พ่อคะ นั่นพ่อกำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ? ทำไมถึงได้กอดกับป้ารองแบบนั้นล่ะ? พี่เสวี่ยเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?”

            หลินชิงอี้พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือไม่หยุด พ่นคำตะกุกตะกักแทบฟังไม่เป็นประโยคออกมา

            “จะ-จิงซู ลูก…ลูกกลับมาพร้อมป้าจางได้ยังไง?”

            “อ่อ พอดีวันนี้หนูไปรับจ้างสอนพิเศษให้ลูกชายป้าจางค่ะ ป้าจางเห็นว่าดึกมากแล้วก็เลยมาส่ง”

            อู๋ซิ่วเหลียนพยุงตัวขึ้นจากอาการเสียสมดุลฉับพลัน เห็นภาพเหตุการณ์กำลังดำเนินไปเช่นนั้นก็ถึงกับกัดฟันกรอดด้วยความโกรธจัด เพราะเธอมั่นใจยิ่งกว่าอะไรดีว่า นังเดรัจฉานน้อยตัวนี้จงใจพาหัวหน้างานของหลินชิงอี้มาที่นี่ เพื่อหวังทำลายชื่อเสียงของพวกเธออย่างชัดเจน! นังเด็กชาติชั่วสารเลว!!

            พยายามข่มกลั้นไฟโทสะที่ลุกโชนภายในใจ อู๋ซิ่วเหลียนกัดฟันเค้นเสียงดังเล็ดลอดออกมาว่า

            “ไม่ใช่ว่าแกต้องกลับไปที่บ้านริมแม่น้ำเหรอ? ใครใช้ให้สาระแนมาที่นี่?”

            “หนูขอโทษค่ะ หนูตั้งใจจะกลับไปที่บ้านริมแม่น้ำจริงๆ แต่ป้าจางต่างหากที่ยืนกรานจะมาที่นี่…”

            หลินจิงซูก้มศีรษะตัวสั่นเทิ้มราวกับกำลังหวาดกลัวอู๋ซิ่วเหลียนที่ขึ้นเสียงใส่

            จังหวะเดียวกันนั้น จางหลานก็ตวาดเสียงดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ สวนตอบกลับไปทันควันว่า

            “ฉันสาระแนเองจะทำไม!? ฉันนี่แหละที่สาระแนจะมาส่งจิงซูน้อยที่นี่เอง!! เธอจะกลับบ้านตัวเองมันผิดนักรึไง? พ่อแท้ๆของเธอก็อยู่ที่นี่ แต่เป็นพวกเธอสองแม่ลูกมากกว่า ที่มาทำอะไรลับๆล่อๆกับหลินชิงอี้ที่หลังบ้านแบบนี้? หน้าด้านหน้าไม่อายจริงๆ!”

            แต่ละพยางค์คำด่าจากปากของจางหลาน เปรียบเสมือนน้ำเดือดปุดๆที่กระหน่ำสาดใส่หลินชิงอี้ไม่หยุด เขารู้สึกเครียดเกร็งจนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก เมื่อเห็นอู๋ซิ่วเหลียนขยับเข้าใกล้ เขาก็รีบถอยห่างราวกับพบเจอโรคระบาด

            “หัวหน้าจางครับ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะครับ ซิ่วเหลียนก็แค่ซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้ผมเฉยๆ ไม่เชื่อดูนี่สิครับ!”

            จางหลานกลับไม่แยแสสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอปรายหางตามองไปทางหลินจิงซูที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาแทน พลางถอดถอนหายใจด้วยความเศร้าหมอง เห็นแบบนี้แล้วเธอไม่แปลกใจเลยว่า เหตุใดหลินจิงซูจึงได้ดูมีวุฒิภาวะที่โตเกินวัยเช่นนี้ ที่แท้ก็เป็นเพราะมีพ่อไม่เอาไหนกับญาติสันดานเสียแบบนี้นี่เอง!

            สาวน้อยคนนี้จึงต้องพึ่งพาตัวเองตั้งแต่ยังเด็กแบบนี้!

            แล้วใช่ว่าเมื่อครู่นี้จางหลานจะไม่เห็น การจะช่วยซับเหงื่อใครสักคน จำเป็นจะต้องแสดงท่าทีเย้ายวนแบบที่อู๋ซิ่วเหลียนทำเชียวเหรอ? กระทั่งคนตาบอดยังมองออก ดูยังไงก็มีเจตนาไม่บริสุทธิ์อยู่ดี!

            ไม่ เธอไม่สามารถทนเห็นลูกน้องตัวเองล่วงประเวณีทำผิดพลาดได้มากขนาดนี้! จางหลานขึ้นเสียงดุดันจงใจเตือนสติอีกฝ่ายว่า

            “หลินชิงอี้ มันสายเกินจะแก้ตัวแล้ว! กระทั่งญาติตัวเองก็ไม่เว้น!”

            ประโยคนี้ทำเอาหลินชิงอี้ถึงกับสั่นสะท้านสุดขั้วหัวใจ เม็ดเหงื่อเย็นผุดปรากฏฉาบชุ่มทั่วหน้าผากของเขา ใบหน้าถอดสีซีดเซียวอย่างวิตกกังวล

            เขายังพยายามที่จะอธิบายต่อไปอย่างไม่ลดละ

“หัวหน้าจาง ไม่ ไม่ใช่นะครับ…”

หลินชิงอี้เป็นพวกบ้างานยิ่งกว่าอะไรดี สามารถพูดได้เต็มปากว่า เขาอุทิศตัวให้กับงานมากว่าครึ่งชีวิต!

พูดตามตรงก็คือ หากหลินชิงอี้ต้องตกงานขึ้นมาจริงๆ ย่อมเท่ากับว่าชีวิตนี้เขาจะไม่เหลือคุณค่าใดๆอีกแล้ว

หลินเสวี่ยแอบสังเกตเห็นว่า สถานะของจางหลานคนนี้ดูเหมือนจะพิเศษมาก ไม่อย่างนั้น เธอคงไม่สามารถทำให้หลินชิงอี้ขวัญหนีดีฝ่อได้มากขนาดนี้แน่นอน

เธอจึงใช้ความสงบเสงี่ยมเข้าสู้ เริ่มร่ายอธิบายให้ฟังว่า

“คุณป้าคะ คุณแม่กับหนูเห็นว่า ตลอดทั้งปีมานี้ลุงชิงอี้ไม่เคยมีเสื้อผ้าดีๆใส่เลย ชุดที่มีอยู่ก็ขาดเป็นรูแทบหมดสภาพอยู่แล้ว พวกเรามีเจตนาดีต้องการซื้อให้ใหม่ก็เท่านั้นเอง นี่ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณของลุงชิงอี้ที่มีต่อพวกเราสองแม่ลูกตลอดมาค่ะ ลุงชิงอี้ดีกับพวกเรามากจริงๆนะคะ ดีซะจนไม่รู้ว่าชาตินี้เราสองแม่ลูกจะตอบแทนได้หมดรึเปล่า และหากชาติหน้ามีจริง หนูก็อยากจะเกิดมาเพื่อตอบแทนคุณลุง…”

สิ้นประโยคคำพูด หลินเสวี่ยก็หันไปโค้งศีรษะให้จางหลานอย่างนอบน้อม

“ขอบคุณมากเลยนะคะที่ใจดีมาส่งจิงซูถึงบ้าน ปกติแล้วเธอมักจะชอบกลับบ้านดึกๆดื่นๆแบบนี้เป็นประจำ ทำให้ลุงชิงอี้อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้”

เหตุที่หลินเสวี่ยต้องทำเช่นนี้ ไม่เพียงต้องการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับตนเองและอู๋ซิ่วเหลียน แต่ยังหวังว่าจะสามารถทิ้งความประทับใจเล็กๆน้อยๆให้แก่จางหลานได้อีกด้วย

แม้ไม่รู้ว่าจางหลานคนนี้เป็นใครมาจากไหน แต่ดูจากลักษณะของเธอแล้ว คล้ายจะเป็นคนมีอำนาจพอสมควร เธอจึงต้องรีบผูกมิตรกับคนประเภทนี้เอาไว้ก่อน!

ไม่มีผู้ใหญ่คนไหนไม่ชอบเด็กที่มีสัมมาคาราวะ อีกทั้งยังรู้ประสาแบบนี้จริงไหมล่ะ?

            หลินเสวี่ยมั่นใจมากว่า การที่ตนเองแสดงพฤติกรรมเช่นนี้ออกไป จะต้องได้รับคำชมว่าเป็น ‘เด็กฉลาด’ อย่างแน่นอน ไหนเลยจะคาดคิดว่า จางหลานกลับขมวดคิ้วและก่นด่าแทน

            “หลินชิงอี้ นี่ไม่เคยอบรมสั่งสอนหลานสาวบ้างเลยรึไง? นิสัยไม่ดี ไม่มีมารยาท พูดขัดจังหวะผู้ใหญ่ที่กำลังคุยกันได้ยังไง? หรือพอน้องชายตายไป ก็ไม่มีใครอบรมสั่งสอนเด็กต่องั้นเหรอ?”