Semua Bab ไอดินกับกลิ่นดาว: Bab 11 - Bab 20

“โห! หลายขั้นตอนจังเลยนะครับ”“ใช่ครับ แต่ยังไม่หมดแค่นี้นะครับ ยังมีขั้นตอนอีกมากมายเลยกว่าจะได้มาเป็นกาแฟ 1แก้ว ให้เราได้ดื่มกัน”“คุณศิลานี่เก่งนะครับ รู้เรื่องกาแฟเยอะมาก”“ที่ไร่นี้มีคนที่เก่งกว่าผมอีกครับ คนนี้รู้ลึกแล้วก็รู้จริงแถมมีรางวัลการันตีอีกต่างหาก ความรู้ที่ผมมีเนี่ย เทียบไม่ติดเลยด้วยซ้ำ”“ใครกันเหรอครับ”“คุณรามครับ รายนั้นรู้ตั้งแต่ขั้นตอนการปลูก การเก็บเมล็ดกาแฟ รวมไปถึงการคั่วกาแฟด้วย ที่สำคัญชงกาแฟอร่อยมาก วันหลังคุณเหนือลองให้คุณรามชงให้กินสิครับ รับรองจะติดใจฝีมือการชงกาแฟของคุณราม จนลืมกาแฟแบรนด์ดัง ๆ ในกรุงเทพไปเลย” ผมได้แต่ยิ้มรับคำแนะนำของคุณศิลาเห็นทีจะยากที่จะได้ชิมฝีมือการชงกาแฟของนายราม ขนาดแค่คุยกับผมเขายังไม่อยากจะคุยด้วยเลย คนที่งานเยอะแบบนั้นจะเอาเวลาที่ไหนมาชงกาแฟให้ผมกินล่ะ เวลาเขามีค่ามากกว่าที่จะมาชงกาแฟให้ผมกินเป็นไหน ๆคุณศิลาพาผมเดินดูกระบวนการต่าง ๆ ที่โรงสีอยู่พักใหญ่ เราทั้งคู่ก็มาถึงโรงคั่วกาแฟ ที่นี่คุณศิลาแนะนำให้ผมได้รู้จักกับตะวันผู้จัดการร้านกาแฟ และดูแลขั้นตอนการคั่วกาแฟทั้งหมด ตะวันรุ่นราวคราวเดียวกันกับผม เป็นคนพูดเก่งแถมอารมณ์ดี

มีคนเคยบอกว่า เวลาที่เราอกหักหรือผิดหวังจากความรัก เราจะอ่อนแอกว่าปกติ เพราะสภาพจิตใจของเราอ่อนแอ ผมยอมรับว่าแม้กระทั่งเวลานี้ผมก็ยังตัดพอร์ชออกจากความคิดไม่ได้ ผมหนีมาอยู่ตั้งไกลขนาดนี้แล้ว ผมก็ยังหนีเขาไม่พ้นที่ว่าหนีไม่พ้นคือหนีความรู้สึกตัวเองไม่พ้น ระยะทางบางทีอาจไม่ได้ช่วยอะไรได้มาก ระยะเวลาต่างหากที่จะช่วยเราให้ดีขึ้น ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าต้องใช้ระยะเวลนานแค่ไหนเหมือนกัน แต่อย่างน้อย ๆ ที่นี่ก็มีอะไรให้ผมทำ ให้ผมเห็นและเรียนรู้อีกมากมาย ผมยังเชื่อเสมอว่าสิ่งแวดล้อมใหม่ ๆ สังคมใหม่ ๆ มันจะทำให้ความรู้สึกแย่ ๆ ที่อยู่ในใจของผมตอนนี้ดีขึ้นมาได้บ้างก่อนมาที่นี่ ผมตัดขาดทุกอย่างที่เกี่ยวกับพอร์ชออกทั้งหมด แม้กระทั่งเปลี่ยนเบอร์มือถือ เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องโทรมาหาผมได้อีก บล็อกทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาทั้งหมด อย่างน้อย ๆ เพื่อที่ผมจะได้ไม่ต้องเห็นอะไรที่เกี่ยวกับเขาอีกเลย‘ทำไมกูโทรหามึงไม่ติด?’ ข้อความจากแอปพลิเคชันสีเขียวเด้งขึ้นมา ท่ามกลางความเงียบภายในห้อง ทำเอาผมถึงกับสะดุ้ง เพราะกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่เป็นธามที่แชทเข้ามา‘กูเปลี่ยนเบอร์ใหม่น่ะ โทษทีว่ะกูลืมบอกมึงไปเลย’เมื่อแชทต

“คุณราม ไม่เอาค่ะ” เป็นป้าตองนวลที่เอ่ยปราม ก่อนที่นายรามจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับผม ในชุดที่พร้อมเข้าไร่ ป้าตองนวลจึงจัดแจงยกอาหารเช้ามาให้เขาด้วยก่อนที่จะเลี่ยงออกไป ปล่อยให้ผมกับเขาทานอาหารเช้ากันโดยลำพัง“ทานข้าวเสร็จแล้ว ขึ้นไปเปลี่ยนชุดใหม่ด้วย” อยู่ ๆ เขาก็พูดขึ้น“หมายถึงผมเหรอ”“ตอนนี้เราอยู่กันแค่สองคน ผมก็หมายถึงคุณนั่นแหละ” ผมจึงก้มสำรวจเสื้อผ้าที่ตัวเองใส่อยู่ตอนนี้ มันคือเสื้อยืดกางเกงขาสั้นธรรมดาเลย เพราะผมไม่ได้คิดว่าวันนี้จะต้องออกไปไหน“ผมจะพาไปร้านกาแฟ”วันนี้ผมได้รับเกียรติจากวิทยากรกิตติมศักดิ์พาเที่ยวไร่ นั่นก็คือนายขี้เก๊กยังไงล่ะ วันนี้เขาจะพาผมไปดูโรงคั่วกาแฟอย่างละเอียด หลังจากนั้นจะไปจบที่ร้านกาแฟเราสองคนเริ่มการทัวร์ไร่ที่แรกคือโรงคั่วกาแฟ เขาพาผมเดินดูจนทั่วทั้งโรงคั่วกาแฟ อธิบายทุกอย่างโดยละเอียด ผมแอบทึ่งนะ นายรามเนี่ยเก่งอย่างที่คุณศิลาคุยอวดไว้จริงๆ รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับกาแฟเลย แถมยังอธิบายแต่ละขั้นตอนโดยละเอียดและเข้าใจง่ายเที่ยงกว่า ๆ เราสองคนมาจบที่ร้านกาแฟ ถือเป็นการมาหาอะไรกินไปด้วย เพราะผมเองก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน ตะวันเตรียมอาหารกลางวันไว้สำหรับผ

“ผมได้ข่าวว่า คุณจะกลับมาดูแลไร่ที่นี่ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมพงษ์ภัทรครับ” เขายื่นมาตรงหน้า ผมจึงต้องยื่นมือไปจับอย่างเสียไม่ได้“ผมน้ำเหนือ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ”“พอดีว่าคุณพ่อผมท่านอยากเจอคุณน้ำเหนือน่ะครับ ผมถือโอกาสนี้เชิญคุณน้ำเหนือไปทานข้าวที่บ้านสักมื้อ ถือเป็นการเลี้ยงต้อนรับด้วยเลยก็แล้วกันครับ" คุณพงษ์ภัทรเอ่ยปากชวนอย่างเป็นมิตร มันเลยทำให้ผมค่อนข้างลำบากใจ เพราะเราเพิ่งจะเคยเจอกันด้วย“เห็นทีจะไม่สะดวก” ยังไม่ทันที่ผมจะตอบรับหรือปฏิเสธไปเลย เสียงของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อนนายรามตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย อยู่ ๆ ก็มาโผล่ที่ร้านนี้ ที่สำคัญเขารู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่“ฉันว่าให้คุณน้ำเหนือเป็นคนตัดสินใจเองจะดีกว่านะ” คุณภัทรเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่ดูจะไม่ค่อยพอใจเอามาก ๆสถานการณ์ตอนนี้โคตรตึงเครียดเลย ผมกับตะวันได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก“ยังไงก็ไม่สะดวก เพราะคุณเหนือต้องเรียนรู้งานที่ไร่ ไม่น่าจะมีเวลามากมายขนาดนั้น”“ไอ้ราม!” “เอ่อ คุณพงษ์ภัทรครับ ผมขอบคุณคุณพ่อของคุณมากเลยที่อยากเลี้ยงข้าว แต่อย่างที่คุณรามบอกไปนั่นแหละครับ ช่วงนี้ผมยุ่ง ๆ อยู่ในไร่นะ

“ขอบคุณนะ สำหรับงานวันนี้”“ไม่ต้องขอบคุณหรอก มันเป็นเรื่องปกติของที่นี่อยู่แล้ว อีกอย่างคุณก็คือเจ้าของที่นี่ ทุกคนที่นี่เต็มใจจัดงานนี้ขึ้นมาเพื่อคุณ”“แต่ถึงยังไงผมก็ต้องขอบคุณอยู่ดี ทั้งคุณและคนงานที่นี่ทุกคนด้วย”ผมรู้สึกขอบคุณจากใจจริงๆ ทั้ง ๆ ที่ผมเองก็ไม่ได้คิดที่จะกลับมาอยู่ที่นี่เลย แต่ทุกคนที่นี่ก็ดีกับผมจนผมซาบซึ้ง“คุณเล่าเรื่องคุณย่าให้ผมฟังหน่อยสิ มันน่าอายมากที่ผมเป็นหลานของท่านแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้เรื่องราวต่าง ๆ เกี่ยวกับท่านเลย” นายรามเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องของคุณย่าให้ผมฟัง“คุณย่าคือผู้หญิงที่เก่งและแกร่งมากคนหนึ่ง ผมไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนเก่งและต่อสู้กับอะไรต่าง ๆ ได้เท่าท่าน” ผมนั่งฟังเขาเล่าอย่างตั้งใจ“คุณย่าท่านชอบทำไร่ ท่านต่อสู้กับไร่กาแฟแห่งนี้มาอย่างยากลำบาก เรียนรู้เองทดลองและศึกษาเอง หาสายพันธุ์หลายๆ สายพันธุ์ ว่าสายพันธุ์ไหนเหมาะกับดินฟ้าอากาศของที่นี่ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะประสบความสำเร็จหรือเปล่า เหตุผลหลักก็คืออยากช่วยชาวบ้านแถวนี้ด้วย”“ตอนแรก ๆ ชาวบ้านแถวนี้ ไม่มีใครสนใจสิ่งที่คุณย่าทำเลยด้วยซ้ำ เพราะชาวบ้านแถวนี้ส่วนใหญ่จะป