All Chapters of ไอดินกับกลิ่นดาว: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงนกร้องที่นอกหน้าต่าง ปลุกผมให้ลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าทั้ง ๆ ที่ท้องฟ้าข้างนอกยังไม่สว่างเลยเรื่องราวของคุณย่าที่ผมได้รับรู้มาจากนายรามเมื่อคืน มันทำให้ผมอยากที่จะลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่างเพื่อท่านบ้าง อย่างน้อย ๆ ก็ทำหน้าที่หลานชายเพียงคนเดียวแทนคุณพ่อของผมที่เสียไปตั้งแต่ผมยังเด็ก เพราะท่านไม่มีโอกาสได้ทำหน้าที่ลูกที่ดีต่อคุณย่าเลยผมไม่ค่อยได้มาหาคุณย่าที่ไร่สักเท่าไหร่ มาล่าสุดก็ตอนที่ท่านเสีย ตอนนั้นผมยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีหนึ่งอยู่เลย ส่วนหนึ่งก็เพราะว่า ผมคิดว่าผมไม่เหมาะกับที่นี่ ยิ่งได้รู้ว่าคุณย่ายกไร่ของท่านให้กับผมทั้งหมด ผมก็ได้แต่คิดว่าท่านจะยกที่นี่ให้หลานอย่างผมทำไม คนที่ไม่เคยแม้แต่จะคิดมาอยู่ที่นี่ ท่านควรจะยกให้กับนายรามมากกว่าผมเสียด้วยซ้ำ เพราะเขาอยู่ที่นี่และดูแลท่าน ดูแลไร่ แถมยังดูแลมันได้ดีมากดีจนผมรู้สึกละอาย ว่าคนที่ไม่เคยได้ทำอะไรให้กับที่นี่อย่างผม กลับมีสิทธิ์ในไร่ของคุณย่าเท่าเทียมกับเขาผมเดินลงมาข้างล่างทั้งชุดนอน ยังไม่ได้อาบน้ำเพียงแค่ล้างหน้าแปรงฟันเท่านั้น เพราะเวลานี้ยังเช้าอยู่มาก ผมเดินมาจนถึงห้องครัว ก็ได้ยินเสียงคนคุยกัน น่าจะเป็นเด็กร

ผมเดินดูโน่นดูนี่ไปเรื่อย ๆ อยู่พักหนึ่งก็เข้าไปอาบน้ำ แล้วลงมาทานอาหารเช้า วันนี้ผมได้ทานอาหารมื้อเช้าพร้อมนายรามด้วย ก็วันอื่น ๆ ผมไม่เคยจะตื่นทันเขาไง พอผมตื่นเขาก็เข้าไร่ไปแล้วซึ่งวันนี้นายรามแต่งตัวต่างจากเดิมจากทุก ๆ วัน ไม่เหมือนชุดที่ใส่เข้าไร่ แต่ดูจะเป็นทางการขึ้นมานิดหนึ่ง“วันนี้คุณจะออกไปข้างนอกเหรอ” ผมเอ่ยถามคนที่นั่งตักข้าวต้มปลาเข้าปากอยู่เงียบ ๆ ตรงหน้า“ผมจะเข้าเมืองน่ะ ไปร่วมงานเกี่ยวกับกาแฟ”“ผมขอไปด้วยได้ไหม”“คุณจะไปทำไม ไม่มีอะไรให้คุณดูหรอก”“แต่ผมอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรให้ดูเหมือนกัน นะคุณให้ผมไปด้วย”“ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไปเตรียมตัวก็แล้วกัน ผมจะออกจากบ้านสักสิบโมง”“ได้เลยคุณ ผมแต่งตัวไม่นานหรอก”งานที่นายรามพูดถึงก็คือ งานรวมคนรักกาแฟ ที่จัดขึ้นภายในห้องบอลรูมของโรงแรม ภายในงานมีการจัดแสดงทุกอย่างที่เกี่ยวกับกาแฟ มีบูธต่าง ๆ มากมาย ตั้งแต่สารกาแฟ อุปกรณ์ต่าง ๆ เกี่ยวกับกาแฟ รวมไปถึงเครื่องชงกาแฟ เครื่องคั่วกาแฟ และผลิตภัณฑ์แปรรูปต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับกาแฟนอกจากจะเป็นที่รวมตัวของคนรักกาแฟแล้ว ที่นี่เหมือนเป็นการรวมตัวของชาวไร่กาแฟจากทุกที่ของภาคเหนือด้วยตอนแรกผมคิด

เป็นอันว่าคืนนี้ผมกับคุณรามจึงต้องค้างกันที่นี่ เพื่อรอคุณศิรามารับในวันพรุ่งนี้ตอนเช้าพ่ออุ้ยจัดแจงให้พวกเราไปนอนที่บ้านอีกหลังที่ไม่มีคนอยู่ เป็นบ้านหลังเล็กถัดออกไปจากบ้านของพ่ออุ้ยเองนั่นแหละ“คุณนอนได้ใช่ไหม” คุณรามเอ่ยถาม เมื่อเราทั้งคู่มาอยู่ในบ้านแล้ว“สบายมาก คิดซะว่ามานอนโฮมสเตย์ก็แล้วกัน”ระหว่างนั้นภรรยาของพ่ออุ้ยก็เอาเสื้อผ้ามาให้พวกเราเปลี่ยน เป็นชุดของชาวดอยที่คนที่นี่ส่วนใหญ่ยังใส่กันอยู่“น่าจะใส่ได้นะคุณ”“คงใส่ได้แหละมั้ง น่ารักดีอะ ผมไม่เคยใส่ชุดอะไรแบบนี้เลย” ผมค่อนข้างตื่นเต้นนะเอาจริง ๆ“แล้วนี่เราจะไปอาบน้ำกันที่ไหนล่ะ”“ที่บ้านของพ่ออุ้ยน่ะ คุณไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ย”“ไม่เลย ผมยังไงก็ได้”ในตอนค่ำ ภรรยาของพ่ออุ้ยก็ยกอาหารมาให้เราที่บ้าน เป็นอาหารที่ผมไม่เคยทาน คุณรามบอกว่าเป็นอาหารพื้นบ้านของที่นี่ มีผัดยอดฟักแม้ว ยำใบเหมี้ยง แล้วก็มีต้มยำไก่บ้านด้วยพร้อมกับขนเอาที่นอน หมอนมุ้ง ผ้าห่มมาให้พวกเราพร้อมสรรพ คุณรามบอกว่าตกดึกที่นี่อากาศจะหนาวมากหลังจากจบอาหารมื้อค่ำ เราสองคนก็พากันออกมานั่งผิงไฟที่ข้างนอกแก้หนาว“คุณเคยมานอนค้างที่นี่ไหม”“ก็ต้องเคยสิ คุณถามทำไม

“ขอบคุณครับ แล้วคุณล่ะ""ผมชินแล้ว คุณนั่นแหละสวมไว้" เราสองคนเดินมาตามหมู่บ้าน เห็นชาวบ้านบางคนก็ตื่นกันแล้ว บ้างก็ทำกิจวัตรประจำวันของตัวเอง เดินมาเรื่อย ๆ ผมก็ได้กลิ่นกาแฟ ซึ่งเจ้าของบ้านกำลังคั่วกาแฟอยู่ที่ริมระเบียงหน้าบ้าน เราทั้งคู่จึงไม่พลาดที่จะแวะเข้าไปชิมฝีมือกาชงกาแฟแบบบ้าน ๆ ของคนที่นี่ถึงจะเป็นการดริปกาแฟที่มีอุปกรณ์เพียงไม่กี่ชิ้น แต่บอกเลยว่ารสชาติกลับดีไม่น้อยไปกว่าร้านกาแฟในเมืองเลยสักนิดเดียวเราเดินกันมาเรื่อย ๆ ผ่านทางน้ำไหลที่จะมุ่งตรงไปถึงน้ำตกที่คุณรามบอก แต่ตอนนี้น่าจะไม่ใช่ฤดูของมัน น้ำก็เลยมีไม่มากตลอดทางที่เดินกันมา ผมสังเกตว่าจะมีต้นไม้ต้นใหญ่ขึ้นอยู่ตลอดแนว ดอกของมันเป็นสีขาวเบ่งบานอยู่เต็มต้นไปหมด แถมดอกของมันยังร่วงหล่นจนเต็มพื้นอีกด้วย สวยมาก สวยเหมือนภาพถ่ายในนิตยสารท่องเที่ยวสักเล่ม“ดอกเสี้ยวน่ะ” คุณรามบอก เมื่อเห็นผมก้มลงไปเก็บดอกสีขาวที่พื้นขึ้นมาดม“มันชื่อดอกเสี้ยวเหรอ หอมดี เป็นกลิ่นหอมอ่อน ๆ จาง ๆ”“มันเอามาทำเป็นอาหารได้นะ”“จริงเหรอ ดีจัง ดูเหมือนทุกอย่างที่นี่จะเอามาทำเป็นอาหารได้หมดเลยเนอะคุณ” ผมก้มลงไปเก็บดอกเสี้ยวที่หล่นอยู่ตามพื้นจนเ

“ไม่ใช่กูไม่กล้าเว้ย แต่มันคงจะไม่ใช่เร็ว ๆ นี้หรอก”“กูไม่ได้จะให้มึงรีบมีใครตอนนี้ซะที่ไหนล่ะ มึงฟังนะ ใครจะไปรู้ว่าความรักครั้งต่อไปมึงจะเจอกับใคร และจะเจอกับความรักแบบไหน จะดีกว่าเก่าหรืออาจจะไม่ดีก็ได้ มันเป็นไปได้หมดทุกอย่างนั่นแหละ แต่มันอยู่ที่ตัวมึง ว่ามึงตั้งใจทำความรักทุกครั้งให้ดีที่สุดหรือเปล่า แล้วถ้าผลสุดท้ายแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม อย่างน้อยมึงก็รู้ว่ามึงทำดีที่สุดแล้ว”“คลับฟรายเดย์ป่ะเนี่ย”“กูเพิ่งฟังมาเมื่อวาน”“สัด”“สรุปจะให้กูส่งคอมไปให้ใช่มั้ย? เอาอย่างอื่นด้วยป่าว”“แค่คอมพอ แพ็คมาดี ๆ ล่ะ ถ้าคอมกูพังมึงเตรียมตังค์ไว้ซื้อคอมให้กูใหม่ได้เลย”“เชื่อมือกู ห่อบับเบิ้ลสักสองม้วนเลยเป็นไง โยนแรงแค่ไหนก็ไม่พัง”“เยี่ยม มึงคือเพื่อนที่ประเสริฐ”หลังจากที่วางสายจากธาม ผมก็ตั้งใจว่าจะไปนั่งเล่นที่ร้านกาแฟต่อ เรื่องของเรื่องคือจะไปคุยกับตะวันนั่นแหละ ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันมีเรื่องจะคุยเยอะแยะไปหมด อีกอย่างเผื่อว่าไปนั่งที่ร้านกาแฟจะได้พล็อตนิยายเพิ่มด้วยผมให้กำปอขับรถมาส่ง วันนี้คุณรามเข้ารีสอร์ตกับคุณศิราแต่จะว่าไปตอนนี้ที่เดียวที่ผมยังไม่เคยไปเลยตั้งแต่มาอยู่ก็คือร